Կառավարությունն այսօրվա նիստում ընդունել է նախագիծ, որով նախատեսվում է հանրապետության նախագահի նստավայրը Մաշտոցի 47 հասցեից տեղափոխել Բաղրամյան 26 հասցե, իսկ վարչապետի նստավայրը՝ Բաղրամյան 26 հասցեից Հանրապետության հրապարակ, Կառավարական տուն 1 հասցե:
Առաջին հայացքից ընթացակարգային թվացող այս որոշումն իրականում սկզբունքային նշանակություն ունի, որը նաև բացահայտում է Նիկոլ Փաշինյանի տեսլականը առաջիկա մի քանի տարիների համար։
Նախ՝ ֆունկցիոնալ առումով վարչապետի երկու գրասենյակ ունենալու հանգամանքը որևէ կերպ չի նպաստում նրա գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը։ Սակայն շատ ավելի կարևոր է խնդրի քաղաքական կողմը։
Կառավարությունը, որպես այդպիսին, կոլեգիալ մարմին է, միասնական մի թիմ, որից վարչապետին առանձնացնելը չի տեղավորվում խորհրդարանական կառավարման տրամաբանության մեջ։ Անշուշտ, վարչապետը թիմի առաջին համարն է, առաջնորդը, սակայն շատ կարևոր է նրա թիմային պատկանելության, բոլորի մեջ առաջինը, ոչ թե կաբինետից դուրս, դրանից վեր առաջինը լինելու հանգամանքը։ Բաղրամյան 26-ը վարչապետի նստավայր դարձնելով՝ Սերժ Սարգսյանը իր թիմին ու հասարակությանը ցույց էր տալիս, որ անցումը խորհրդարանական համակարգին ձևական բնույթ է ունենալու, իսկ ինքը շարունակելու է գործել անձնակենտրոն համակարգի տրամաբանությամբ։ Հրաժարվելով Բաղրամյան 26-ի նստավայրից՝ Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարվում է այդ ավտորիտար մտայնությունից։
Բաղրամյան 26-ի նստավայրի պահպանումը Սերժ Սարգսյանը դիտարկում էր օրենսդրական փոփոխությունների լայն համատեքստում, որտեղ նա իր վարչապետության համար սահմանում էր սուպերլիազորություններ, որոնց կնախանձեն անգամ նախագահական համակարգի շատ առաջին դեմքեր։
Ենթադրաբար՝ Բաղրամյան 26-ի նստավայրից հրաժարումով Նիկոլ Փաշինյանը տալիս է կարևոր մի գործընթացի մեկնարկ, որի ընթացքում հրաժարվելու է սուպերվարչապետական այն համակարգից, որը ոչ թե Սահմանադրությամբ, այլ օրենսդրորեն «կարվել» էր հենց Սերժ Սարգսյանի համար։
Այդ լիազորությունները Նիկոլ Փաշինյանի համար անհրաժեշտ են եղել անցումային փուլում, երբ պետք էր կայացնել օպերատիվ որոշումներ, չեզոքացնել հակահեղափոխության ռևանշի բոլոր դրսևորումները։ Խորհրդարանական ընտրությունների ավարտից, այսինքն՝ հեղափոխության հաղթանակից հետո սուպերլիազորություններ Փաշինյանին այլևս պետք չեն, ու նա թերևս սկսելու է դրանից հրաժարվելու գործընթաց։ Համենայնդեպս, կառավարության այսօրվա որոշումը մենք դիտարկում ենք սկզբունքային քաղաքական այդ որոշման համատեքստում։
Մյուս կողմից՝ խնդիրն ունի շատ ավելի լայն քաղաքական, նույնիսկ բարոյական համատեքստ։ Քրեաօլիգարխիայի իշխանության քսան տարիների ընթացքում Բաղրամյան 26 հասցեն հասարակության մեջ ասոցացվել է ամենաբացասական երևույթների հետ՝ արժեզրկելով իշխանության, պետական կառավարման խորհուրդը, ստվերելով այն ամենը, ինչը կապված է պետության, քաղաքականության հետ։
Բաղրամյան 26-ը դարձել է ընտրությունների կեղծման ու պետական ամենաթողության խորհրդանիշ՝ հասարակության մեջ նույնանալով մի համակարգի հետ, որը նվաստացնում է իրեն, զբաղվում է սովորական մանդատագողությամբ։ Բաղրամյան 26-ը եղել է կոռուպցիայի խորհրդանիշ, որովհետև երկու տասնամյակ մեծ ու փոքր իշխանավորները, օլիգարխները մուծվել են հենց այն պաշտոնյային, որն այս հասցեն դարձրել է իր անսահմանափակ, միահեծան իշխանության խորհրդանիշը։ Բաղրամյան 26-ի հետ են ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն ասոցացվում քաղաքական սպանությունները, պատվերով դատերը ու այն ամենը, ինչն առնչվում է քրեաօլիգարխիայի քսան տարիների հետ։
Նիկոլ Փաշինյանը փոխում է իշխանության էությունը, բովանդակությունը, ինչը ենթադրում է նաև դրա տեղակայման հասցեի վերանայում։ Բաղրամյան 26-ն այլևս չի ասոցացվելու իշխանության կենտրոնի հետ, ու հանրային սպասումներն ու ատելությունն այլևս չեն թիրախավորելու այս հասցեն։ Հայաստանում ձևավորվում է որակապես նոր իշխանություն, որը սկզբունքորեն մերժում է անձնակենտրոնության բոլոր ատրիբուտները։
