«Էկոլուր» բնապահպանական հ/կ նախագահ Ինգա Զարաֆյանն «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում, անդրադառնալով երեկ ԱԺ ներկայացված «Ընդերքի մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխությունների նախագծին և այսօր դրանց հաստատմանը, նախ նշեց.
«Երբ նախագիծը տեղադրվեց համապատասխան կայքում, մի շարք էկոլոգիական հասարակական կազմակերպություններ քննարկումներ իրականացրին և միանգամից հայտնեցին իրենց դժգոհությունը»:
Դժգոհության պատճառ, ինչպես նշում է մեր զրուցակիցը, այն է, որ այդ նախագիծն ի սկզբանե մի նպատակ էր հետապնդում՝ ներկայացնել առանձին խմբերի, անձանց շահերը, որոնք հանքօգտագործմամբ են զբաղվում:
«Բայց չէ՞ որ դա մեր ազգային սեփականությունն է, ազգային հարստությունն է, և բոլորիս է պատկանում, ինչպե՞ս կարելի է նման օրենսդրություն ստեղծել»,- հարցնում է Ինգա Զարաֆյանը և նշում, որ նույնիսկ համաշխարհային բանկը մոտ մեկ միլիոն դոլարի գրանտ հատկացրեց, որպեսզի պատշաճ նախագիծ և օրենսդրություն կազմվի, «իսկ մենք այնպիսի օրենսդրություն ենք ստեղծում, որը ոչ պետության շահերն է ներկայացնում, ոչ ժողովրդի»:
«Ահավոր վնաս է հասցվում շրջակա միջավայրին, իսկ շրջակա միջավայրը միայն բույսն ու ծաղիկը չէ, այլև առաջին հերթին՝ հողն ու ջուրը, և եթե մենք կորցնում ենք դրանք, որոնք ոսկուց էլ թանկ են, էլ ի՞նչ պետք է ունենանք կամ ո՞ւմ օգտին ենք այդ ամենն օգտագործելու: Որովհետև, այսօրվա օրենքի համաձայն, շահագործողը մի լումա չի մուծում թափոնների համար»,- ասում է մեր զրուցակիցը և բացատրում, որ մեկ տոննա հանքանյութից, օրինակ, կարող են ստանալ 2 գրամ ոսկի, իսկ մնացած հսկայական ծավալը մնում է որպես թափոն՝ ագրեսիվ էլեմենտներով և սկսում է թունավորել շրջակա միջավայրը, լցվում հողի մեջ:
«Իսկ հողի վերականգնման համար տասնյակ տարիներ են անհրաժեշտ: Այսինքն՝ մենք կորցնում ենք մեր հողը, մեր տնտեսությունը»,-մտահոգություն է հայտնում Ինգա Զարաֆյանը և նշում, որ այնպիսի տպավորություն է, ասես օրենսգիրքը գրել է մի մարդ, որը որոշակի շահեր ունի ընդերքօգտագործման մեջ:
Ավելին՝ «Էկոլուր»-ի նախագահը փաստում է, որ, օրինակ, նշված օրենսգրքում մի ամբողջ գլուխ կամ ավելի նվիրված է երկրորդական խնդիրների, իրավունքների փոխանցմանը և այլն, բայց թափոնների վերաբերյալ, որը լուրջ խնդիր է, պատշաճ անդրադարձ և մոտեցումներ չկան:
«Բոլոր երկրներում թափոնների վերաբերյալ լուրջ քննարկումներ են կազմակերպվում, համապատասխան քայլեր ձեռնարկվում, իսկ մեզ մոտ՝ ոչինչ. կարծես ինչ-որ մեկի սեփական օրագիրը լինի, այլ ոչ թե օրենսգիրք»,- նկատում է Ինգա Զարաֆյանը:
