Հայաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ հիմնականում իրավիճակային լուծումներ են։ «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասել է քաղաքագետ Աղասի Ենոքյանը՝ խոսելով արտաքին քաղաքական դոկտրինի անհրաժեշտության մասին։
«Դրա նման ինչ-որ բան կարծես թե ուրվագծվել է, ասվել է, որ մեր արտաքին քաղաքական նախընտրությունները չեն փոխվել։ Բայց դա չի նշանակում, որ մենք մինչ այդ ունեինք արտաքին քաղաքական դոկտրին։ Մենք փորձ ենք անում մնալ հին անվտանգության մտածելակերպի մեջ»,- նշել է Ենոքյանն ու հավելել. «Միաժամանակ, Հայաստանում տեղի է ունեցել ժողովրդավարական հեղափոխություն, որը, ուզես թե չուզես, պահանջում է այդ նախընտրանքների փոփոխություն։ Որովհետև տոտալիտար ռեժիմներն այլ կերպ են մտածում իրենց անվտանգության և արտաքին քաղաքականության մասին, ժողովրդավարական ռեժիմները՝ այլ»։
Ըստ Ենոքյանի՝ հիմնականում արտաքին քաղաքականության մեջ իրավիճակային լուծումներ են, խնդիրն այն է, որ ժողովրդավարական հռչակվելով նոր կառավարությունն ունի Արևմուտքի հետ ավելի սերտ հարաբերություններ հաստատելու ձգտում, միաժամանակ ամեն քայլով փորձում է ոչ թե համագործակցել Ռուսաստանի հետ, այլ չբարկացնել։ «Չբարկացնելը քաղաքական կատեգորիա չէ, և սա հանգեցնում է բազմաթիվ կազուսների՝ սկսած մեր վարորդական իրավունքները չճանաչելուց, վերջացրած Փանիկ գյուղի մոտ խայտառակ զորավարժություններով»,- նշել է Ենոքյանը և նկատել, թե Հայաստանը ցանկացած դեպքի արձագանքում է ըստ իրավիճակի։ «Ռեակցիոն արձագանք է, ելնելով դեպքից, կոնկրետ իրավիճակից։
Վարորդների հետ կապված իշխանությունը որևէ արձագանք չտվեց, զորավարժությունների հետ կապված վարչապետը տվեց բավական էմոցիոնալ արձագանք, նույն չնախապատրաստված և էմոցիոնալ արձագանքն էր ԵՄ-ի հետ հարաբերություններում, երբ ԵՄ-ն գրպանը լայն չբացեց մեր ժողովրդավարության համար»,- նշել է քաղաքագետը։
Նա կարծում է, թե իշխանությունը կփորձի արտաքին քաղաքական դոկտրին մշակել։ «Ցանկացած իշխանության համար ակնհայտ է, որ առանց դրա անհնար է առաջ գնալը։ Մյուս կողմից մենք գտնվում ենք նախընտրական փուլի ճնշման տակ, հիմա առաջնահերթ խնդիրը ընտրություններ անցկացնելն է, ընտրություններում հաղթելը, և բոլոր խնդիրները ածանցված են սրանից։ Գուցե ընտրություններից հետո, երբ ձևավորվի նոր կառավարություն, նա կունենա ազատ ժամանակ՝ շունչ քաշելու և այդ հայեցակարգերը մշակելու»,- ասել է Աղասի Ենոքյանը։
Քաղաքագետ Ստյոպա Սաֆարյանն էլ վստահ է, թե որքան շուտ ընդունվի արտաքին քաղաքական հայեցակարգը, այնքան լավ։ «Դա այնպիսի փաստաթուղթ է, որը չպիտի կապ ունենա ընտրությունների հետ, ի վերջո, անվտանգության միջավայրը չի փոխվում դրանից։ Ընտրություններով իշխանության եկող ուժը կարող է լավագույն դեպքում ռիսկերի գնահատականներ թարմացնել, ինչպես արեց Միացյալ Նահանգները»,- նշել է Սաֆարյանը՝ նկատելով, թե Հայաստանը փաստացի չունի դոկտրին, իսկ արձագանքը իրավիճակային է։ «Միանշանակ իրավիճակային է, եթե անգամ առանձին ուղղություններով լինեն նպատակներ, ենթանպատակներ, միևնույն է, խոշոր հաշվով, ամեն ինչ իրավիճակային և ռեակտիվ է։ Իսկ դա բացասական է»,- նշել է քաղաքագետը։
Սաֆարյանը նկատեց, թե նախկին իշխանությունները 2007-ին ընդունեցին դոկտրինը, և հետո 11 տարի չթարմացրին․ «Այս տարի խոսակցություններ կային, որ ԱԳՆ-ն նորից մշակի, բայց էդ ամենը որևէ շարունակություն չունեցավ՝ հասկանալի պատճառով, տեղի ունեցավ հեղափոխություն։ Դոկտրինն անհրաժեշտություն է, բայց չեմ կարող ասել, թե գործող իշխանությունները որքանով են կարևորում դա»։
