Այս տարվա հուլիսի 6-ին Արայիկ Հարությունյանը Արցախի Հանրապետության նախագահ Բակո Սահակյանին ներկայացրեց պետնախարարի պաշտոնից իր հրաժարականի դիմումը: Հարությունյանը այդ պաշտոնը զբաղեցնում էր անցած տարվա սեպտեմբերից, իսկ դրանից առաջ էլ 10 տարի զբաղեցնում էր Արցախի Հանրապետության վարչապետի պաշտոնը:
Պետնախարարի պաշտոնից հրաժարական տալուց գրեթե մեկ ամիս անց՝ հուլիսի 2-ին, Բակո Սահակյանը Հարությունյանին նշանակում է իր խորհրդական: Արցախի ամենամեծ կուսակցության՝ «Ազատ հայրենիքի» նախագահը, որը խորհրդարանում ունի ամենամեծ խմբակցությունը, ստանում է նախագահ Բակո Սահակյանի խորհրդականի պաշտոնը, մի՞թե սա աբսուրդ չէ, և ինչո՞ւ վերը նկարագրվածը տեղի ունեցավ:
Արայիկ Հարությունյանը հրաժարական տվեց այն ժամանակ, երբ Ստեփանակերտի փողոցներ դուրս եկած ցուցարարները պահանջում էին Արցախի Հանրապետության ոտիկանապետի և ուժային կառույցների մի քանի ներկայացուցիչների հրաժարականը: Արայիկ Հարությունյանը իշխանության այն քիչ ներկայացուցիչներից մեկն էր, ով օրվա մեջ մի քանի անգամ հանդիպում էր ցուցարարների հետ, և խոստանում, որ իշխանությունը կփորձի բավարարել հասարակության արդար պահանջները՝ դրանով մեղմելով հանրային դժգոհությունը: Նա հասարակությանը տված իր խոստումը կատարեց, բայց ինքն էլ հրաժարականի դիմում ներկայացրեց:
Լինելով քաղաքական նուրբ հոտառության տեր անձնավորություն՝ Հարությունյանը չէր կարող չտեսնել, որ Սահմանադրություն փոխելու միջոցով սեփական իշխանությունը երկարաձգած Բակո Սահակյանը վերածվել է Արցախի բռնապետի, և նրա հետ ընդհանուր ճանապարհ անցնելը նշանակում է նրա հետ գնալ դեպի կործանում: Արայիկ Հարությունյանը հրաժարական տվեց պետնախարարի պաշտոնից՝ հայտարարելով, որ իր ղեկավարած կուսակցությունը պատրաստվում է 2020թ. խորհրդարանական և նախագահական ընտրություններին, որոնք պետք է տեղի ունենան միաժամանակ: Հարցազրույցում Հարությունյանը պարզ հասկացրել էր, որ հրաժարական ներկայացնելով պետնախարարի պաշտոնից՝ ինքը տարանջատվում է գործող իշխանությունից, իր հետ տարանջատելով նաև «Ազատ հայրենիք» կուսակցությունը: Լինելով Արցախի Հանրապետության ամենազդեցիկ քաղաքական ուժը՝ «Ազատ հայրենիքի» որևէ ներկայացուցիչ ներգրավված չէր իշխանության մեջ՝ բացի պետնախարարից, իսկ նրա հրաժարականով կտրվում էր նաև այդ կապը:
Բայց հուլիսի 2-ին Բակո Սահակյանը Հարությունյանին նշանակել է իր խորհրդական: Նույն օրը Բակո Սահակյանը Արցախի մշակույթի նախարար է նշանակել ՀՅԴ ներկայացուցիչ Լեռնիկ Ալեքսանյանին: Պարզ է, որ այս նշանակումներով Բակո Սահակյանը փորձում է ամրացնել իր խախուտ իշխանությունը և ստիպել, որ Արցախի այդ երկու կուսակցությունները քաղաքական պատասխանատվություն ստանձնեն իր իշխանության համար: Բայց այդ նշանակումը վիրավորական պետք է լինի Արայիկ Հարությունյանի համար: Մարդը հրաժարական է տվել պետնախարարի պաշտոնից, որը Արցախի Հանրապետությունում հավասարեցված է վարչապետի պաշտոնին, որպեսզի քաղաքական պատասխանատվություն չստանձնի իշխանության գործունեության համար, և որպես պարտավորություններից ազատ քաղաքական ուժի ղեկավար՝ կարողանա պատրաստվել հաջորդ խորհրդարանական ընտրություններին, իսկ նրան նշանակում են նախագահի խորհրդական, որը իր կարգավիճակով բազմակի ցածր է պետնախարարի պաշտոնից, բայց քաղաքական պատասխանատվության առումով ոչնչով չի զիջում դրան, որովհետև Արայիկ Հարությունյանը շարունակում է ընկալվել որպես գործող իշխանության ներկայացուցիչ, որպես գործող նախագահի քաղաքական թիմի անդամ:
Ինչու Արայիկ Հարությունյանը գնաց այդ քայլին, ինչպես Բակո Սահակյանը կարողացավ համոզել կամ գուցե պարտադրել Հարությունյանին ընդունելու այդ առաջարկը, մենք չենք կարող ասել: Գուցե Սահակյանը ևս մտածում է, որ եթե ինքը պետք է խորտակվի, ապա որևէ մեկը փրկվելու ոչ մի հույս անգամ չի կարող ունենալ:
