Հայաստանի բարձրավոլտ էլցանցերի հավատարմագրային կառավարման հանձնելու պայմանագիրը չեղարկվել է և ուժի մեջ չի մտնի 2018 թվականին, ինչպես սպասվում էր: Լուրն ինքնին հետաքրքիր է, քանի որ առնչվում է Հայաստանի պետական ռազմավարական կարևորագույն ենթակառուցվածքներին, սակայն առավել հետաքրքիր է դառնում այն, որ հավատարմագրային կառավարման իրավունքը 2017 թվականին պայմանագրով տրվել էր «Տաշիր Կապիտալ»-ին, որն ուժի մեջ պետք է մտներ 2018-ին: Իսկ «Տաշիր Կապիտալ» ընկերությունը պատկանում է ռուսաստանահայ օլիգարխիայի խոշոր ներկայացուցիչ կամ պարզապես գագաթ հանդիսացող Սամվել Կարապետյանին, որն արդեն իսկ «Հայաստանի էլցանցեր» ընկերության սեփականատերն է: Իհարկե, ԲԷՑ սեփականատեր նա չէր դառնալու, այլ միայն հավատարմագրային կառավարիչ:
Էներգետիկայի նախարարությունը հայտարարել է, որ պայմանագիրը չեղարկվել է, որովհետև դրանում եղել են պետության համար ոչ ձեռնտու կետեր: Սա ըստ էության զարմանալի չէ ոչ միայն ընդհանրապես, երբ խոսքը վերաբերում է պետգույքի տնօրինմանը՝ այստեղ պետությունն ու հանրությունը սովորաբար եղել են դե ֆակտո վճարողի, ոչ թե շահողի դերում, այլ մասնավորապես նաև հենց Սամվել Կարապետյանի դերակատարման մասով, որ նա ստանձնել էր Հայաստանի ներքին կյանքում Կարեն Կարապետյանի վարչապետ նշանակումից հետո:
Տվյալ պարագայում Սամվել Կարապետյանն իրենով ասոցացնում էր ընդհանրապես ռուսաստանահայ խոշոր կապիտալը, որը Կարեն Կարապետյանի վարչապետական գործունեության ընթացքում դիտարկվում էր նրա «ծանր հրետանին»: Եվ այդ իմաստով «Տաշիր Կապիտալ»-ի հետ հավատարմագրային կառավարման պայմանագրի վերանայումը դառնում է նոր կառավարության նշանային, խորհրդանշական քայլ հենց այդ երևույթի իմաստով: Դա ազդակ է, որ հայկական պետությունն ու պետականությունը չպետք է դիտարկվեն իբրև «հավելյալ տարածք», որը կտա գործունեության ավանդական մեխանիզմներով առավել մեծ շահույթներ ստանալու հնարավորություն՝ ի հաշիվ պետական շահերի:
Այստեղ անշուշտ առկա է շատ կարևոր մի խնդիր: Ռուսաստանի հայկական կապիտալը համահայկական ներուժի մի կարևոր մաս է, և խնդիրը այստեղ պետք է լինի այդ ներուժը Հայաստանի պետության շահերին ծառայեցնելը, պետականության ամրապնդմանը և վերափոխմանը ծառայեցնելը, որքան էլ դա ներկայումս թվում է մի շարք առումներով բարդ և գրեթե անլուծելի, հակադիր շահերի գոտում գտնվող իրողություն: Իրականում այդ խնդիրը պահանջում է լուծում, և լուծումը թերևս հնարավոր է հետևողական և շարունակվող աշխատանքի պարագայում՝ փորձելով գտնել ընդհանուր հիմնարար շահեր հայկական պետականության արդիականացման առանցքով:
Հարցն այստեղ այն է, որ պետությունը պետք է լինի գերագույն նպատակ, ոչ թե գործիք անձնական կամ խմբային հարցեր լուծելու համար: Նպատակ, որը տալիս է ոչ միայն հնարավորություններ բոլոր հայերին, այդ թվում՝ Հայաստանից դուրս, այլ Հայաստանից դուրս բոլոր հայերին տալիս է նաև պաշտպանվածության և անվտանգության որոշակի հավելյալ հնարավորություններ: Պարզապես այդպիսին կարող է լինել արդիական հայկական պետությունը, որը քաղաքակիրթ միջազգային հանրության կարևոր մաս է, համաշխարհային կյանքի լիարժեք մասնակից, սուբյեկտ:
Ըստ այդմ՝ հստակ է, թե ինչ պետք է տալ այդ պետությանը՝ այն այդպիսին դարձնելու համար, ու ինչ ակնկալել՝ ի պատասխան:
