«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանը գրում է.
«Դուք հետիոտն եք և ուզում եք փողոց անցնել։ Լույսը կարմիր է, բայց դուք գայթակղություն ունեք՝ վազելով անցնել փողոցը, ճարպկորեն մանևրելով մեքենաների միջև։ Եվ ահա՝ դուք տեսնում եք, որ մեկն իրականացրել է ձեր այս «երազանքը» և վաղուց է կարմիր լույսի տակ։ «Ուրեմն կարելի է՝ մտածում եք դուք և հետևում ձեզ «թույլտվություն տվող» մարդու օրինակին։ Շուռ եք գալիս և նկատում եք, որ ձեր հետևից վազում են 3-ը, իսկ նրանց հետևից՝ ևս 5-ը։ Մեկ էլ տեսնում եք՝ խցանում, փոխադարձ դժգոհություններ, արգելակների ճռռոցներ, մեքենաների ազդանշաններ։ Մի խոսքով՝ ասիական, ներողություն արտահայտությանս, բարդակ։ Մեր և մեզ նման պետությունների մանրակերտն է։
Նույնը` ծխելու համաճարակը: Երբ ես տեսնում եմ, որ իմ դասարանցիներից մի քանիսը դպրոցի զուգարանում ծխում են, ես էլ եմ փորձում՝ ոչ թե այն պատճառով, որ նիկոտինի անդիմադրելի պահանջարկ ունեմ, այլ որովհետև այդպես է ընդունված «իսկական տղամարդկանց» շրջանակում, և ոչ մի պնդում, որ նիկոտինի կաթիլը ձի Է սպանում (Սովետի ժամանակ այդպես Էին քարոզում), ծխողի թոքերի ոչ ճի սարսափազդու նկար ինձ վրա չի ազդի: Նույնը՝ ինքնասպանությունների համաճարակը, որը ժամանակ աո ժամանակ բոնկվում Է դեռահասների շրջանուճ: Բավական Է լրատվաճիջոցներում որևէ դեպքի մանրամասն նկարագրությունը՝ համապատասխան գույներով և շեշտադրումներով, և դեռահասներից շատերը կարող են մտածել՝ դա ձև է, որի միջոցով իրենք ինչ-որ «մեսիջ» են հղում իրենց չհասկացած, չգնահատած ծնողներին կամ սիրելի ճարդկանց:
Հոդվածն ամբողջոթւյամբ՝ կարդացեք «Առավոտ»-ի այսօրվա համարում:
