Հանրային, փորձագիտական, մեդիաուշադրությունը առաջիկա ապրիլյան որոշումներին ընդառաջ կենտրոնացած է վարչապետի թեկնածության վրա, առավելագույնը կառավարության ձևավորման, և մեկնաբանությունների ու դատողությունների պակաս չկա, որ առաջիկա մեկ-երկու շաբաթը լինելու է բավականին թեժ: Իրականում, սակայն, առերևույթ տպավորություն է միայն, որ թեժ լինելու է առաջիկա մեկ-երկու շաբաթը, կամ առավելագույն թեժությունը լինելու է դա: Իրականում, խոսքը ընդամենը մակերեսում տեղի ունեցող կամ ունենալիք գործընթացների մասին է, որովհետև ավելի խորքում վարչապետի և կառավարության նշանակումով ոչ միայն ոչինչ չի հանդարտվելու, այլ սկսվելու է խորքային, այսպես ասած՝ ստորջրյա բավականին տևական ու համառ պայքար իշխանության ներսում, առնվազն 2022 թվականի միջանկյալ հանգրվանի համար, սակայն խորքային առումով առավել երկարատև հեռանկարում, քանի որ ամբողջական քաղաքական գործընթացի տրամաբանությունը բոլորովին այլ է և առավել ընդգրկուն, քան հնարավոր է պատկերացնել կամ քան դիտարկման հիմնական դիապազոնում:
Հայաստանի իշխող համակարգը, և այս մասին մի շարք անգամներ առիթ ենք ունեցել խոսելու, գտնվում է աճող մարտահրավերների միջազգային միջավայրում առավել կենսունակ և հնարավորինս երկարատև գոյության մոդելի որոնումներում՝ ռեսուրսային սղության պայմաններում: Այստեղ միայն իշխանության լծակների հարց չէ: Խորքային առումով այստեղ դրված է ընդհանրապես սեփականության հարց, տնտեսական ռեսուրսների հարց, քանի որ ակնհայտ է դարձել կամ աստիճանաբար դառնում համակարգի համար, որ միայն իշխանության խնդրի լուծումը ամենևին չի ապահովելու կայունություն կամ ապահովություն: Խնդիրը պահանջում է լուծում նաև ընդդիմության մասով: Այսինքն՝ երբ խոսք է գնում համակարգային վերափոխումների մասին, ապա այստեղ թյուրիմացաբար կա ընկալում, թե դա վերաբերում է զուտ իշխանական համակարգին, կառավարման համակարգին: Մինչդեռ, որևէ կառավարման համակարգ, եթե իհարկե այն ծայրահեղ ավտորիտար կամ տոտալիտար չէ և գործում է գոնե առերևույթ կամ իմիտացիոն, կամ այսպես ասած՝ սուվերեն դեմոկրատիայի մոդելով, ինքնին չի կարող սահմանափակվել զուտ իշխանության դիրքերով: Հայաստանի համակարգը ծայրահեղ տոտալիտար կամ ավտորիտար չէ և չունի էլ դրա համար անհրաժեշտ որևէ սկզբունքային ռեսուրս:
Ըստ այդմ, երբ խոսք է գնում Հայաստանում համակարգային վերափոխումների մասին, ապա այստեղ հնարավոր է նկատի առնել միայն ամբողջ համակարգը՝ քաղաքական համակարգը, ներառյալ ընդդիմությունը, որովհետև եթե այսպես ասած վերափոխումը կամ արդիականացումը այստեղ չլինի ներդաշնակ, համընթաց, ապա չի ստացվի անհրաժեշտ էֆեկտը որևէ մեկի համար: Իսկ եթե չստացվի այդ էֆեկտը, ապա չի ստացվելու իշխանության համար լուծել անվտանգության և սեփականության անձեռնամխելիության ապահովության, քիչ թե շատ, երկարաժամկետ խնդիր: Ըստ այդմ, զուտ իշխանության դիրքերի թվացյալ կարևորությունը իրականում ավելին չէ, քան ընդդիմադիր դիրքերի ձևավորման կարևորությունը, որովհետև քանի դեռ ապահովված չեն այդ դիրքերը, իշխանությունն իրեն չի կարող հանգիստ զգալ իր դիրքում: Դա էլ իր հերթին նշանակում է, որ իշխանության հավակնող ուժերը զուգահեռ պետք է ակտիվացնեն իրենց գործունեությունը նաև ընդդիմադիր դիրքերում առավելություն ձեռք բերելու հավակնությունը բավարարելու կամ սպասարկելու մասով: Իսկ դա չի կարող լինել արագ գործընթաց, մի շարք գործոնների բերումով, այդ թվում՝ արտաքին: Դա իսկապես համակարգային տրանսֆորմացիայի բարդագույն, բայց միևնույն ժամանակ անխուսափելի գործընթաց է և չի էլ բացառվում, որ ի վերջո կատարվի նաև որոշակի գործարք, պայմանավորվածություն այդ հավակնորդ թևերի միջև, երբ մեկի հավակնությունը բավարարվում է իշխանության մակարդակում, մյուսինը՝ ընդդիմության:
Ի վերջո, կասկածից թերևս վեր է, որ երկարաժամկետ հեռանկարում մեկն առանց մյուսի գոյություն ունենալ, և առավել ևս իշխանությունն առանց կայուն և հաստատուն, միաժամանակ նաև բովանդակային իմաստով կենսունակ ընդդիմության գոյություն ունենալ չի կարող: Հետևաբար, փոխադարձ կախվածության սկզբունքը կարող է բերել այդ պայմանավորվածության, բայց դրան գալու համար նախ կլինի համառ ու տևական պայքար ներիշխանական խմբերի միջև, և երբ մեկը չի հասնի ճնշող առավելության և պայքարը կվերածվի փոխադարձ մաշող գործընթացի, կլինի պայմանավորվածությունն ու իշխանություն-ընդդիմություն արդեն հիմնարար բաժանումը, ընդհուպ հետագա փոխատեղումների կանոնների շուրջ պայմանավորվածությամբ:
