Հայաստանի Ազգային ժողովում պատգամավորների հետ հանդիպման ժամանակ ՌԴ Պետդումայի ԱՊՀ հարցերով հանձնաժողովի նախագահ Լեոնիդ Սլուցկին բարձրացրել է Հայաստանում ռուսաց լեզվին հատուկ կարգավիճակ շնորհելու հարցը` որպես Մաքսային միության ընդհանուր լեզու: Նա ասել է, որ Բելառուսն ու Ղազախստանը ընդունել են դա: Ռուսաց լեզվին հատուկ կարգավիճակ տալու հարց երեկ բարձրացրել է նաև ՌԴ Պետդումայի վերին պալատի՝ Դաշնային խորհրդի խոսնակ Մատվիենկոն, ասելով, որ պետք է Եվրասիական միությունում ռուսերենն ունենա հատուկ կարգավիճակ:
Այսինքն, այս հանգամանքը արդեն իսկ վկայում է Ռուսաստանի իրական մտադրությունները` ի դեմս նման միությունների: Բանն այն է, որ լեզուն էքսպանսիայի միջոց է` ինչպես զենքը, և միգուցե նաև զենքից շատ ավելի ազդեցիկ ու խորը հետևանքներ ունեցող: Եվ լեզվի կարգավիճակով մտահոգված ռուսները վկայում են, թե իրենց իրականում ինչն է մտահոգում եվրասիական նախագծերում: Այսինքն` սա բացահայտ կայսերապաշտական քաղաքականություն է, որի զոհերի մեջ է հայտնվում նաև Հայաստանը:
Այս ամենից հետո, Հայաստանում մնում է մեկ բան՝ համընդհանուր կերպով ընդվզել այս էքսպանսիոն դրսևորումների դեմ և ցույց տալ ռուսներին, որ Հայաստանը նրանց համար ինչ-որ տարածք չէ, որտեղ կարելի է գալ ու տանտիրություն անել: Հայաստանը նրանց համար գաղութ չէ, այլ պետություն: Եվ ինչքան էլ այդ պետության իշխանությունը յուրացրած մարդիկ պատրաստ են հլու-հնազանդ կատարել Ռուսաստանի ցանկացած քմահաճույք և եթե հարկ լինի նաև խոսել ռուսերեն իրենց ողջ կյանքում, ապա Հայաստանի հասարակությունը բացարձակապես չի պատրաստվում զիջել իր լեզուն, զիջել իր ինքնությունը, զիջել իր պետությունը:
Սա բոլորովին չի նշանակում դեմ լինել ռուսերենին: Բացարձակապես: Ինչպես յուրաքանչյուր օտար լեզու, ռուսերենը ևս շատ կարևոր է գործընկերների հետ շփվելու, հաղորդակցվելու համար, սակայն Հայաստանում հատուկ՝ պետական կարգավիճակ ունի և կարող է ունենալ միմիայն հայերենը, ոչ մի այլ լեզու, ինչպիսի քաղաքական դաշնակիցներ էլ որ ունենա Հայաստանը:
Հայաստանի ինքնիշխանությունը, անկախությունն ու արժանապատվությունը, հայ ժողովրդի մշակութային, մտածողական ինքնությունն ու դեմքը պետք է կերտվեն իր մայրենի լեզվով, և սա անփոխարինելի ու անժխտելի է այնպես, ինչպես անժխտելի են անկախությունն ու ազատությունը: Եվ նման հարց Երևանում բարձրացնելը այսուհետ պետք է դիտվի որպես վիրավորանք մեր ազգային արժանապատվությանը, որպես ոտնձգություն Հայաստանի ինքնիշխանության դեմ, որպես Հայաստանի անվտանգությանն ուղղված սպառնալիք, որովհետև Հայաստանի անվտանգության թիվ մեկ գրավականը՝ նույնիսկ հաղթական բանակից էլ առաջ, դա լեզուն է՝ հայերեն լեզուն:
