Անդրադառնալով այն հարցին, թե ինչպե՞ս կարող է Սերժ Սարգսյանը հայտարարել, որ Սահմանադրության փոփոխությունից հետո չի լինելու ո՛չ վարչապետ, ո՛չ նախագահ, բայց հետո փոխի իր դիրքորոշումը, Հանրապետականի խոսնակ Էդվարդ Շարմազանովը, իբրև պատմաբան, հիշեցրել է Չերչիլին և Շառլ դե Գոլին: «Չերչիլից մինչև Շառլ դե Գոլ արել են մի հայտարարություն և տարիներ անց իրականացրել են քայլեր, որոնք հակասել են այդ հայտարարությանը, բայց բխել են իրենց ազգի ու պետության շահերից»,- ասել է նա։
ՀՀԿ գործիչները Սերժ Սարգսյանի վարչապետության հեռանկարը մոտիվացնելու համար բերում են օրինակներ, որոնք, մեղմ ասած, անդուր վիճակի մեջ են դնում ոչ միայն իրենց, այլ նաև` Սերժ Սարգսյանին:
Առհասարակ` Հայաստանի պարագայում տեղին չէ վկայակոչել միջազգային, հատկապես` արևմտյան դեմոկրատիաների փորձը, որովհետև դեմոկրատիան արժեքների, վարքագծի, ընթացակարգերի ամբողջական համակարգ է և չի կարելի, ենթադրենք, ընտրություններն անցկացնել եվրասիական չափանիշներով, հետո բերել Անգելա Մերկելի երկարամյա կառավարման նախադեպը: Կամ ինչքանո՞վ է կոռեկտ Սերժ Սարգսյանին համեմատել համաշխարհային քաղաքականության առանցքային դեմքերի հետ, որոնց անվան հետ կապված են դարակազմիկ, շրջադարձային իրադարձություններ:
Համաշխարհային առաջավոր փորձը, մոդելները սովորաբար վերցվում են առանց աղմուկի, որովհետև նույն դեմոկրատիան պետք է լինի պետության և հասարակության ձգտումը և ոչ թե այս կամ այն երկրին հաճոյանալու միջոց:
Համոզված ենք` ո՛չ Չերչիլը և ո՛չ էլ դե Գոլը Սերժ Սարգսյանին չեն կարող «փրկել» 2014-ի նրա հայտարարության հարցում: Համենայնդեպս, շատ ավելի տեղին կլինի, եթե Սերժ Սարգսյանը ինքը «խմբագրի» քառամյա վաղեմության իր հայտարարությունը, եթե իհարկե կայացրել է վարչապետ դառնալու վերջնական որոշումը: Մյուս կողմից` Սարգսյանի այս օրերին թմբկահարվող հայտարարությունը նույնիսկ կորցրել է իր քաղաքական ակտուալությունը, որովհետև, անկախ ընտրությունների որակից, «խմբագրվել» է հասարակության կողմից` անցած տարվա ապրիլի 2-ին:
Երբ իշխանության ներկայացուցիչներն անընդհատ միջազգային նախադեպերն են հիշեցնում, տպավորություն է, որ նրանք չունեն արգումենտներ, մոտիվներ, մանավանդ` ՀՀԿ ներկայացուցիչները, որպես կանոն, դրսի օրինակները հիշում են` ավտորիտար ինչ-որ նախաձեռնություն, բացասական երևույթ արդարացնելու համար: Օրինակ` եթե Չերչիլը կամ դե Գոլը երբևէ ստել են, դա հաստատ եղել է նրանց կենսագրության ամենևին էլ ոչ փառահեղ էջը, որը հաստատ չի կարող ալիբի դառնալ Սերժ Սարգսյանի համար:
Մյուս կողմից` Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի պահպանողականներն երբեք չեն ասել, թե Չերչիլը կամ դե Գոլը իրենց կուսակցությունների անփոխարինելի առաջնորդներն են, եթե նույնիսկ ճանաչել կամ ընդունել են նրանց միջազգային հեղինակությունը: Մեծ Բրիտանիայում կամ Ֆրանսիայում գիտակցում են, որ պետության կամ կուսակցության առաջնորդի կարգավիճակը, փոխարինելի կամ անփոխարինելի լինելը որոշում է հասարակությունը: Լավ կլիներ` որպես պատմաբան, Շարմազանովն իր միջազգային էքսկուրսը սկսեր հենց այս կետից:
