Երևանի քաղաքապետարանում ծավալված տեսարանի և դրա շուրջ զարգացումների շարքում քիչ ուշադրության արժանացավ այն, որ տեղի ունեցածում ՀՀԿ ավագանու քայլերը դատապարտած քաղաքական քիչ ուժերի շարքում էր ՀՀԿ կոալիցիոն գործընկեր ՀՅԴ-ն՝ Երևանի կազմակերպությունը, որը, անընդունելի համարելով ԵԾ ակցիան, այդուհանդերձ դատապարտեց բռնությունը, որ կիրառել էին Երևանի ավագանու ՀՀԿ անդամները:
Առանձին վերցրած՝ ՀՅԴ արձագանքը գուցե չլիներ մեծ ուշադրության արժանի, բայց այն հետաքրքիր կերպով է տեղավորվում ՀՀԿ հանդեպ Դաշնակցության վերջին շրջանի դիրքորոշումների համատեքստում: Մասնավորապես, ՀՅԴ-ն բարձրացնում էր ռեյտինգային ընտրակարգի հարցը, որը ՀՀԿ-ի համար պարզապես մահ կամ մեծամասնություն սկզբունքն է: Միևնույն ժամանակ, ՀՅԴ-ն բավականին ակտիվ կերպով փորձում էր առաջ մղել միտքը, որ խորհրդարանական կառավարման անցումը չպետք է լինի ձևական, և պետք է ակտիվ ու իրական քայլեր կատարել իրապես խորհրդարանական կառավարման անցնելու, այդ մոդելը կենսագործելու համար: Իսկ այստեղ բավականին հստակ է նկատվում ակնարկը Սերժ Սարգսյանին, որ նրա վարչապետությունը կնշանակի խորհրդարանական կառավարման մոդելը վերածել ձևականության, քանի որ Սերժ Սարգսյան վարչապետի դեպքում իշխանությունը ըստ էության լինելու է անձնավորված:
ՀՅԴ-ն առայժմ կասկածի տակ չի դնում կոալիցիոն գործընկերությունը, սակայն վերջին շրջանի այդ մեսիջները և դրանց շարքում նաև Երևանի քաղաքապետարանում տեղի ունեցածի հանդեպ արձագանքը ակնառու են դարձնում Դաշնակցության որոշակի մարտավարությունը: Ինչո՞վ է այն պայմանավորված՝ խաղից դուրս մնալու մտահոգությա՞մբ, որ կարող է լինել ապրիլից հետո, թե՞ Դաշնակցությունն ապրիլից հետո ցանկանում է ստանալ ավելի լայն և հուսալի երաշխիքներ կամ գուցե փորձում է միաժամանակ պատրաստ լինել տարբեր սցենարների: Բոլոր դեպքերում ՀՅԴ գործողությունները բավականին հետաքրքիր են:
Մյուս կողմից՝ բացառված չէ, որ ՀՅԴ-ն փորձում է «որսալ պահը»՝ երկու իմաստով: Նախ՝ ակնհայտ է, որ արտաքին միջավայրը դարձել է չափազանց անկայուն, և բուռն ու թեժ զարգացումները ստացել են առավել մեծ դինամիկա, հատկապես Մերձավոր Արևելքում, որը կարծես թե դառնում է նոր աշխարհակարգի երկունք: Իսկ այստեղ կա մի նրբերանգ՝ այդ տարածաշրջանում հայկական գործոնը բավականին ներկայացված է գերազանցապես Դաշնակցության ռեսուրսներով, պատմականորեն: Ըստ այդմ՝ ներկայիս իրավիճակում Հայաստանի իշխանության համար կարող է այդ ռեսուրսը լինել առավել պահանջված, և չի բացառվում, որ ՀՅԴ-ն փորձում է այդ ֆոնին էլ ավելացնել իր պահանջները իշխանության նկատմամբ:
Մյուս կողմից՝ կա նաև Սերժ Սարգսյանի հնարավոր վարչապետության խնդիրը, և այդ առումով մեծ է հավանականությունը, որ այդ պլանի իրագործման դեպքում Սարգսյանը փորձելու է դրան տալ, այսպես ասած, համահայկական ընդգրկում՝ այդպիսով հակակշռելով Հայաստանում այդ պլանի լեգիտիմության խիստ ցածր մակարդակը: Դա նշանակում է, որ Սփյուռքում կպահանջվի լեգիտիմության շոշափելի մակարդակ, և այստեղ էլ նա ունի ՀՅԴ կարիքը, և թերևս նաև այդ նկատառումով է բացարձակ մեծամասնությամբ ՀՀԿ-ն գնացել ՀՅԴ-ի հետ կոալիցիայի: Դաշնակցությունն ըստ երևույթին նաև այդ համատեքստում փորձում է բարձրացնել իր աջակցության գինը:
