Հայաստանում հասարակական ուշադրությունը թափառող հոսանքի կամ դաշտագլոր բույսի է նմանվում, այսինքն` և՛ կա, և՛ չկա, այն վազում է, այսպես ասած, օրվա աղմուկի հետքերով, որից դուրս են մնում այդ օրվա աղմուկի առիթ դարձող տարաբնույթ պատմությունների առավել խորքային հիմքեր հանդիսացող խնդիրները: Եվ այս տեսանկյունից, օրվա աղմուկի մեջ խեղդվեց առավել խորքային մի բան, որը, իհարկե, Հայաստանին վերաբերող համակարգային խնդիրներից չէ, սակայն պակաս կարևոր և համակարգային նշանակություն չունի Հայաստանի ապագայի առումով:
Խոսքն այն մասին է, որ Հայաստանի խորհրդարանում միաձայն վավերացվել է Եվրամիության հետ վիզաների դյուրացման և ռեադմիսիայի մասին համաձայնագիրը: Այսպիսով, Հայաստանը Եվրամիության հետ սկսում է հարաբերվել նոր վիզային ռեժիմով, որը լիովին ազատ չէ, սակայն բնակչության մի շարք շերտերի համար բավական դյուրացված կլինի և ընթացակարգային, և ֆինանսական առումներով:
Առաջին հայացքից սա մի սովորական համաձայնագիր է, որն այնքան էլ չի կարող ուրախացնել աղքատ երկրի բնակչությանը, որի ահռելի մասը, ըստ էության, վիզայից առաջ ունի պարզ ֆինանսական խնդիրներ նույնիսկ հայրենիքում տեղաշարժվելու, ուր մնաց Եվրոպա մեկնելու: Սակայն կրկնում ենք, որ խնդրին պետք է նայել ոչ թե այսօրվա, այլ վաղվա տեսանկյունից: Ի վերջո, թեկուզ ամենափոքր թվով հաղորդակցման գեներացիան ինքնին կարող է ազդեցություն ունենալ նաև մեծամասնության վրա, և եթե այդ գեներացիան հեշտանում է, ապա մեծանում է նաև այդ ազդեցության հավանականությունը: Եվ սա, ըստ էության, կարող ենք համարել հայ-եվրոպական հարաբերություններում եզակի իրապես պրակտիկ և շոշափելի արդյունքներից մեկը, ինչը միանշանակ կերպով ողջունելի է:
Անկասկած սրանից չի հետևում, որ Հայաստանում տեղի են ունենալու հեղափոխական փոփոխություններ: Նույնիսկ էվոլյուցիոն փոփոխությունների առումով հետևություններ անելը միամտություն կլինի: Սա ընդամենը մի հնարավորություն է, պարզապես կոնկրետ, առարկայական հնարավորություն, որն օգտագործելու հարցում արդյունավետությունն արդեն ժամանակի խնդիր է, և ժամանակը ցույց կտա, թե Հայաստանի համար այս հնարավորությունն ինչպես կծառայի:
Ի վերջո, անկախ Հայաստանում զարգացման, համակարգային հեռանկարների մեկ հնարավորություն չէ, որ բաց է թողնվել և անդառնալի կորսվել: Այնպես որ, այս դեպքում էլ չի բացառվում նման տխուր հեռանկար: Սակայն սա արդեն նաև հասարակությունից է կախված, թե ինչքանով հասարակությունը այս հնարավորությունը կօգտագործի՝ իրականությունից փախչելո՞ւ, թե՞ իրականությունը փոխելու ուղղությամբ:
