Հայաստանի չորրորդ նախագահի թեկնածու առաջադրված Արմեն Սարգսյանն ամեն բան անում է դասական կանոններով՝ ինչպես ընդունված է Արևմուտքում: Նա բազմաշերտ և թիրախային քարոզարշավ է իրականացնում, ընդ որում՝ բացահայտ ցույց տալով, որ երկրի զարգացման հեռանկարը տեսնում է ոչ թե քաղաքական համակարգի, այլ գիտական, հոգևոր պոտենցիալի մեջ:
Թիրախային մեսիջների առումով ամեն բան կարգին է, սակայն խնդիրն այն է, որ Սարգսյանի պոտենցիալ ընտրողները խորհրդարանի շենքում նիստեր անող 105 պատգամավորներն են, որոնց հետ նախագահի թեկնածուն եթե նույնիսկ հանդիպում է, ապա՝ հարկադրաբար, տուրք տալով քաղաքական էթիկային և արարողակարգին: Սարգսյանը կարծես թե փորձում է ստեղծել այլ` զուգահեռ Հայաստանի մոդել և այն հակադրել ամուլ քաղաքական համակարգին: Նույնիսկ տպավորություն է, որ դեսպանը փորձում է նախագահ դառնալ` ի հեճուկս քաղաքական սպառված համակարգի: Սակայն եթե այդ տպավորությունը ճիշտ է, ապա ադեկվատ չէ նաև Արմեն Սարգսյանի վարքագիծը, որովհետև նրա բուռն աշխատանքային գրաֆիկում միակ արդյունավետ, լուսավոր կանգառն առայժմ եղել է «Թումոն», իսկ երեկվա ԳԱԱ-ն ու ԵՊՀ-ն նույնքան ռեգրեսիվ, քրեաօլիգարխիկ են` առնվազն մտածողության մակարդակում, որքան քաղաքական համակարգը:
Մյուս կողմից` Արմեն Սարգսյանի ոչ պաշտոնական քարոզարշավը նման է մենախոսության, որովհետև նրա պոտենցիալ լսարանները զրկված են այլընտրանքային տեսակետ, ձայն լսելու հնարավորությունից: Արևմտյան աշխատաոճը բուտաֆորիա է, եթե գործընթացում բացակայում է այլընտրանքը: Արմեն Սարգսյանն անշուշտ ունի մասնագիտական բարձր որակներ, սակայն առնվազն տարակուսելի է նրա քաղաքական ադեկվատությունը, եթե նա համաձայնել է մասնակցել մի գործընթացի, որտեղ բացակայում է այլընտրանքը:
Իհարկե, «Թումոյի» արժևորումն Արմեն Սարգսյանին տարբերում է համակարգային մյուս սեգմենտներից, որոնց երևակայության ու երազանքների սահմանը գտնվում է «Սիթիների» ու «Տաշիրի» միջակայքում, մյուս կողմից` քաղաքակրթական բեկման հիմքը արժեքային հստակ կողմնորոշումն է, ինչը Արմեն Սարգսյանի մոտ առայժմ բացահայտված չէ, որովհետև նա սահմանափակվում է քաղաքակրթական ընդհանուր դատողություններով: Առանց այն էլ նախագահի ինստիտուտը նոր Սահմանադրությամբ էապես արժեզրկված է, այս օրերին Արմեն Սարգսյանը գուցե ակամայից ավելի ամրապնդում է քաղաքական ինստիտուցիոնալ դևալվացիան` հնարավորինս ապաքաղաքականացնելով իր առաքելությունը:
Այս իմաստով Արմեն Սարգսյանը լիարժեքորեն մնում է Սերժ Սարգսյանի նախանշած հունի մեջ` լինելով ապաքաղաքական թեկնածու, վաղը` նաև նախագահ:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
