Գնաճի հանդեպ իշխանության վերաբերմունքը մի կողմից լինելով սպասելի և օրինաչափ, մյուս կողմից բավական տարօրինակ է և թողնում է հակասական տպավորություն: Այն, որ մի շարք հարկատեսակների ավելացումը բերելու էր գնաճի, թերևս պարզ պետք է լիներ անգամ նախադպրոցական տարիքի երեխաների համար, ուր մնաց կառավարության և խորհրդարանի համար: Թեև իհարկե պետք է խոստովանել, որ թե կառավարությունում, թե խորհրդարանում կան անձինք, որոնց ինտելեկտը և մտածելու կարողությունն ավելի բարձր չէ, քան նախադպրոցական տարիքը: Այդուհանդերձ, ակնհայտ է, որ անկախ անձնական որակներից և մոտիվացիաներից, կառավարության և խորհրդարանի գերակշռող մասը անկասկած հիանալի պատկերացնում է, թե ինչ է անում, և ըստ այդմ գնաճը որպես հարկերի ավելացման հետևանք, պատկերացնում էին նույնպես:
Հետևաբար, կամ գործ ունենք պարզ մեխանիզմի հետ, երբ իշխանությունը գնում է ոչ պոպուլյար քայլի և պատրաստ է սուր արձագանքի դեպքում կատարել որոշակի հետքայլեր, այսինքն վաղօրոք պլանավորել է նաև հետքայլերի որոշակի տարածություն և այսպես ասած միջինացված մի իրավիճակ, կամ էլ իշխանությունը հայտնվել է իր համար էլ որոշակի անսպասելի իրավիճակում և փորձումէ փնտրել ինչ-որ մեղավորների: Դա է վկայում Սերժ Սարգսյանի խորհրդակցությունը գնաճի թեմայով, հետո ԱԺ լսումներ անցկացնելու մասին այսպես ասած հորդորը խորհրդարանին, նաև այդ լսումների ելքին սպասելու մասին Գագիկ Ծառուկյանի հայտարարությունը, նաև Սերժ Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի այսպես ասած «բլից-կրիգը» ՊԵԿ ուղղությամբ, երբ մեկը վարչապետի բացակայությամբ իր մոտ էր կանչել ՊԵԿ նախագահին, մյուսը արձակուրդից վերադառնալուց անմիջապես հետո այցելեց ՊԵԿ:
ՀՀԿ խորհրդարանական խմբակցության ղեկավարն էլ հայտարարեց, նախօրեին, որ պատրաստում են լուծումների օրենսդրական փաթեթ, որը կքննարկեն խորհրդարանն ու կառավարությունը միասին: Խոսքը մեծամասնության այսպես ասած միասնական թիմ լինելու մասին էր: Եթե բանը լոկ քարոզչությունն էր, ապա հազիվ թե իրավիճակը ծավալվեր այդօրինակ բազմաքայլ սկզբունքով՝ բավարար կլիներ Սերժ Սարգսյանի խորհրդակցությունը, կտրվեին շատ կոնկրետ հանձնարարականներ շատ կոնկրետ մարդկանց, և հարցը կփակվեր Սարգսյանի դիվիդենտները հաշվելով: Մինչդեռ իրադարձությունները ծավալվում են բազմաքայլ սկզբունքով, ինչը հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ իշխանությունը միայն քարոզչության խնդիրը չէ, որ լուծում է՝ լուծվում են այլ խնդիրներ, որոնք էլ թերևս անսպասելի են ի հայտ եկել, գոնե իշխանության որևէ մասի համար:
Կոնկրետ Սերժ Սարգսյանի համար կա՞ անսպասելի իրողություն, կամ ո՞ր մասով, իհարկե միարժեք ասել դժվար է: Այստեղ շոշափվում է «Ելք» դաշինքի նախաձեռնությունը, զանգվածային բողոքի երթ անցկացնելու վերաբերյալ: Սպասելի՞ էր իշխանության համար այդ նախաձեռնությունը, և արդյո՞ք այն իր մեջ պարունակում է լուրջ ռիսկեր: Դրանք որքան հիպոթետիկ, նույնքան նաև պրակտիկ հարցեր են ելնելով այն հանգամանքից, որ ԵԼՔ-ի նախաձեռնությունը գործնականում կարող է այսպես ասած միջոց դիտարկվել նաև այն շերտերի համար, որոնք իշխանության ներսում են, բայց դարձյալ դժգոհ են առկա իրավիճակից:
Չի բացառվում, որ իշխանությունը հենց այդ նկատառումով նաև սկսում է զուգահեռ գործընթաց, այսպես ասած ներիշխանական տարբեր թևերին «պարապ» չթողնելու, ըստ այդմ նրանց վարքագիծը կառավարելի և վերահսկելի պահելու համար, որպեսզի հանկարծ նրանցից որևէ մեկը՝ կամ գուցե հստակ կասկածվող որևէ մեկը «ջուր» չլցնի ԵԼՔ-ի «ջրաղացին»:
