«Թող ուսումնասիրեն, թանկացումներ շատ ենք ունեցել՝ ե՞րբ են երթ արել, կարող է իրանցիների՞ց վարակվեցին: Իրանցիների մոտ հետաքրքիր բան եղավ՝ 15 հոգի, 20 հոգի զոհվեցին, հետո պարզվեց, որ բենզինը չի թանկացել»,- այսօր հայտարարել է իշխող կուսակցության խորհրդարանական խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանն` անդրադառնալով «Ելք» դաշինքի հունվարի 19-ի երթին:
Ավելորդ է ասել, որ Բաղդասարյանի հայտարարությունն աչքի է ընկնում աննախադեպ ցինիզմով ու թերևս դա նույնիսկ օրինաչափություն է, եթե հաշվի առնենք այն հանգամանքը, որ ՀՀԿ խմբակցության ղեկավարի խոսքը հնչել է քեֆ-ուրախության պահին` Ապարանում, որտեղ նա Աղվան Հովսեփյանի հետ երեկ նշել է հին Ամանորը: Բաղդասարյանի հայտարարությունն ունի մի քանի ենթաշերտ և աչքի է զարնում այն հանգամանքը, որ նա գուցե ակամայից` չուզելով, վիրավորել է հարևան իրանցիներին:
Առաջին անգամը չէ, որ Հայաստանի իշխանության ներկայացուցիչները մակերեսային գնահատականներ են տալիս հարևան երկրներում տեղի ունեցող իրադարձություններին` հայտնվելով, մեղմ ասած, ծիծաղելի իրավիճակում: Սակայն մերոնց գնահատականները հատկապես ցինիկ են լինում, երբ նրանք անդրադառնում են հեղափոխություններին, հուզումներին:
Մյուս կողմից` Բաղդասարյանի խոսքում ակնհայտ վախ կա հեղափոխության հանդեպ: Այդ վախն այնքան ակնհայտ է, որ չի քողարկվում անգամ ինքնավստահության պատրանքով ու ցինիզմով:
«Ելքի» հունվարի 19-ի երթը հեղափոխությամբ, անշուշտ, չի ավարտվելու, մանավանդ, որ ընդդիմությունը նույնիսկ շանս է տվել իշխանությանը` խնդիրը տեղափոխելով օրենսդրական կարգավորումների դաշտ: Համենայն դեպս, երթի նպատակը Հարկային օրենսգրքի փոփոխությունների չեղարկումն է, չկան իշխանափոխության կամ հեղափոխության կոչեր: Քաղաքական կոնյուկտուրայի տեսանկյունից` «Ելք»-ի պահանջն ադեկվատ չէ, սակայն դա իշխանություններին թույլ է տալիս նույնիսկ ընդդիմության հետ կառուցողական երկխոսության պատրանք ձևավորել:
Սակայն իշխանությունների մտավախությունը հունվարի 19-ի երթը չէ, այլ այն հանգամանքը, որ նույնիսկ ընդդիմությունն ի վիճակի չէ վերահսկել հասարակական տրամադրությունները: Իշխանությունները միշտ արդյունավետ պայքարել են ընդդիմության դեմ, երբ թիրախները եղել են կոնկրետ կուսակցություններ, առաջնորդներ:
Հիմա իրավիճակի առանձնահատկությունն այն է, որ հնարավոր հուզումների կազմակերպիչը «անտեսանելի» է լինելու, այսինքն` հնարավոր հուզումներիը ղեկավարվելու են ոչ թե բրգաձև, այլ` ցանցային սկզբունքով: Իշխանությունների անհանգստության հիմքը հենց սա է, որովհետ սա որակապես նոր վիճակ է Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական հարաբերություններում: Համենայն դեպս, արաբական ավելի ավտորիտար ռեժիմներն անզոր գտնվեցին նման հուզումներին դիմակայելու հարցում:
