2017 թվականի վերջին օրերին տագնապալի տեղեկություններ ստացվեցին Հայաստանի հարավային հարևան Իրանից, որտեղ մի քանի քաղաքներում կան զանգվածային ակցիաներ, իշխանության դեմ բողոքի ցույցեր և նույնիսկ տեղեկություններ կան զոհերի մասին: Իրանի իշխանությունը արդեն արգելափակել է համացանցը: Ինչ է կատարվում Իրանում, ներկայումս շատ բարդ է պարզել ու գնահատել, սակայն մի բանում երևի թե որևէ տարակարծություն լինել չի կարող, որ Հայաստանի հարավում այս տագնապը բացարձակապես չի բխում Հայաստանի շահերից և անվտանգությունից: Թե ինչ է Իրանը Հայաստանի համար, որպես հարևան, գործընկեր, երևի թե ավելորդ է մեկնաբանել: Ընդ որում, այստեղ խոսքը վերաբերում է բոլոր ոլորտներին: Եվ այս իմաստով տարրական տրամաբանությունը հուշում է, որ գործընկերոջ կայունությունն ու անվտանգությունը բխում է Հայաստանի շահերից, իսկ հակառակը ավելորդ սպառնալիքներ է ստեղծում այդ շահերի համար:
Ինչ էլ կատարվելիս լինի Իրանում, Հայաստանի համար արմատապես անհրաժեշտ է ապակայունացման բացառումը և Իրանի տարածքային ամբողջության և ներպետական կարգի պահպանությունը: Բանն այն է, որ այդ ամենի խախտման, բացակայության դեպքում Հայաստանը կարող է անկանխատեսելի և սպառնալից մարտահրավերների առաջ կանգնել իր հարավային սահմանների մոտ, ներառյալ նաև Արցախը: Կհաղթահարի Իրանն այն լարվածությունը, որ առաջացել է անցնող տարվա վերջին օրերին:
Միաժամանակ ակնհայտ է, որ խոսվում է արտաքին հրահրման մասին, ինչը սակայն համենայն դեպս առայժմ ավելի շատ հիշեցնում է նման դեպքերում ամբողջատիրական շատ իշխանական համակարգերին բնորոշ ավանդական քարոզչական խաղարկում, քան իրականություն: Բայց, նաև անկասկած , որ Իրանում լարվածության դեպքում արտաքին բոլոր խաղացողերը կփորձեն քաղել իրենց անհրաժեշտ պտուղները, իհարկե հնարավորության սահմանում, քանի որ ընդհանուր առմամբ Իրանի բավական փակ բնույթը էապես բարդացնում է արտաքին որևէ ներկայություն այդ երկրում: Բայց, ժամանակակից աշխարհը ի վերջո բավականին բարդ, բազմաշերտ տեխնոլոգիաների աշխարհ է, որտեղ հնարավոր են ամենաանսպասելի դրսևորումներ: Իրանի հարցում շահագրգռություն ունեցող սուբյեկտների շրջանակը թերևս բավականին լայն է, թե ռեգիոնալ, թե աշխարհաքաղաքական իմաստով. ԱՄՆ, Իսրայել, Ռուսաստան, Չինաստան, Եվրամիություն, Ադրբեջան, Թուրքիայ:
Գործնականում անկասկած է, որ կարևորագույն տարածաշրջանի կարևորագույն երկրներից մեկի մասով նման շահագրգռություն ունեցող երկրների պակաս լինել չի կարող: Մենք չթվարկեցինք Սաուդյան Արաբիան, որի հարաբերությունը Իրանի հետ վերջին շաբաթներին առավել ևս լարված էր: Եվ այսպես, ով ինչ և ինչպես է փորձելու քաղել Իրանից: Մի բան թեևս ակնհայտ է, որ բավականին քիչ է այդ երկրի կայունությամբ շահագգռվածների շրջանակը և այստեղ ուշագրավ է դիտարկել, թե որոնք են Հայաստանի շահընկերները այդ հարցում: Երևան ո՞ւնի այստեղ անելիք, դիվանագիտական աշխատանքի անհրաժեշտություն, հարավային սահմանների մատույցներում որևէ պոտենցիակլ ռիսկի նախապես արձագանքելու և այսպես ասած ամենավատ սցենարի պատրաստ լինելու համար, թե՞ չկա նման անհրաժեշտություն և պետք է վստահ լինել, որ Թեհրանը լիովին տիրապետում է իրավիճակին և այդ տեսանկյունից չկա լարվածության կրիտիկական աստիճանի վտանգ:
