ՀՀԿ պատգամավոր, խորհրդարանի սոցիալական հարցերի հանձնաժողովի նախագահ Հակոբ Հակոբյանի հայտարարությունը, թե գնաճը չի ազդել աղքատների վրա, քանի որ նրանք այսպես թե այնպես կարագ գնելու փող չունեն՝ արդարացիորեն և բնականորեն առաջացրել է հանրային մեծ վրդովմունք:
Այստեղ խնդիրը նույնիսկ նրա ասածի, այսպես ասած, իրավացիությունը չէ, որովհետև իսկապես, Հայաստանի աղքատ բնակչության համար կարագի, այսպես ասած, նախկին գինը ամենևին էլ մատչելի չէր: Սակայն խնդիրը ՀՀԿ ներկայացուցչի հայտարարության, այսպես ասած, տեսական կամ գործնական իրավացիությունը չէր, այլ դրա բարոյաքաղաքական ասպեկտը, որի մեղմ բնորոշումը կարող է լինել ցինիզմը: Իսկ խորքային առումով հայտարարության ամենախնդրահարույց և վտանգավոր մասը այն է, որ Հակոբ Հակոբյանի հայտարարությունը բացահայտում է իշխող համակարգի մտածողությունը թե՛ կառավարման, այսպես ասած, առաջնահերթությունների, թե՛ ուղենիշների, թե՛ ընդհանրապես փիլիսոփայության մասով:
Ու քանի որ Հակոբ Հակոբյանը շարունակում է պաշտոնավարումն ու հայտարարում, որ հրաժարական չի տալու, անկասկած է, որ նրա խոսքը շարունակում է մնալ իշխանական մտածողության ինդիկատոր: Այդ մտածողության մեջ աղքատները ոչ թե Հայաստանի հասարակության մաս են, որոնց խնդիրը պահանջում է լուծում, այլ ընդամենը, այսպես ասած, անհարկի բեռ, որոնց խնդիրը պահանջում է ընդամենը ինչ-որ բացատրություն, որն էլ տրվում է, ասպես ասած, ըստ իշխանական որևէ ներկայացուցչի կարդացածության կամ, ինչպես հայտնի ֆոլկլորը կարող է լինել, «ըստ փչացածության»:
Տեղի ունեցածի հակառակ կողմում, իհարկե, իշխանության ներքին իրավիճակն է: Հակոբ Հակոբյանի արձագանքն ու ըստ էության «անպատժելիությունը» վկայում են, որ Սերժ Սարգսյանը ՀՀԿ-ին դեռևս չի ասել՝ ինչպես վարվել գնաճի հետ: Դրա պատճառն էլ թերևս այն է, որ Սերժ Սարգսյանն ինքն էլ դա դեռ չի պատկերացնում և չգիտի՝ ինչ անել գնաճի հետ, ինչպես վարվել, ինչպես լուծել խնդիրը:
Փոխարենը Սարգսյանը թերևս լավ է պատկերացնում, թե ինչ խնդիր է հնարավոր լուծել գնաճի միջոցով, ինչ է հնարավոր անել գնաճով: Գնաճով հնարավոր է պարզապես իջեցնել վարչապետ Կարեն Կարապետյանի վարկանիշը, որը եթե ապրիլի 2-ից առաջ միջոց էր, ապա ապրիլի 2-ից հետո և 2018-ի ապրիլին ընդառաջ Սերժ Սարգսյանի համար դառնում է խնդիր: Գնաճը այդ խնդիրը լուծելու միջոց է, և ըստ այդմ՝ որքան «ազատ թողնվի» այդ թեման, այնքան այդ միջոցը Սերժ Սարգսյանի համար կլինի արդյունավետ: Եվ անգամ գնաճի, այսպես ասած, հետագա ճակատագրի հետ իր անելիքը պատկերացնելու դեպքում Սերժ Սարգսյանը գնաճը առայժմ կթողնի ազատ՝ վարչապետի խնդրի լուծման տեսանկյունից հնարավորինս լավ էֆեկտ ստանալու համար:
Ի վերջո, Հակոբ Հակոբյանը կրակի վրա լցվող յուղ է, որը միայն թեժացնում է կրակը: Իսկ այրվողը անկասկած լինելու է Կարեն Կարապետյանը, որովհետև սոցիալ-տնտեսական վիճակի համար ի վերջո պատասխանատու է կառավարությունը, և վերջ: Հանրության խնդիրը չէ, որ Կարեն Կարապետյանին ինչ-որ մեկը կարող է խանգարել: Դա Կարեն Կարապետյանի խնդիրն է, հանրությունն իր խնդիրներն ունի:
