Ավարտվեց դրամատիկ իրադարձություններով հարուստ շաբաթը: Անկախ տարբեր գնահատականներից` Հայաստան-Եվրամիություն Շրջանակային համաձայնագիրը պատմական փաստաթուղթ է, որովհետև առնվազն մեկ աստիճանով բարձրացնում է Հայաստանի եվրաինտեգրման մակարդակը, որակական խզման հնարավորություն է ստեղծում Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև: Համաձայնագիրն, առաջին հերթին, մեծացնում է Հայաստանի սուբյեկտությունը, որովհետև նույնիսկ ֆորմալ առումով հնարավորություններ է ստեղծում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության համակարգի դիվերսիֆիկացիայի համար:
Շրջանակային համաձայնագիրը միանգամայն բարենպաստ միջազգային համատեքստ է ձևավորել ԼՂ խնդրում, որովհետև Հայաստանը մեկ քայլով առաջ ընկավ Ադրբեջանից ու Շրջանակային համաձայնագրում ԼՂ խնդրի վերաբերյալ տեղ գտան միանգամայն համարժեք ձևակերպումներ, որոնք այլևս Եվրամիության պաշտոնական տեսակետն են` անկախ Ադրբեջանի գործադրած ջանքերից: Հիմա Ադրբեջանը կանգնած է լուրջ երկընտրանքի առջև:
Եթե Բաքուն նույնպես ցանկանում է համաձայնագիր ստորագրել Բրյուսելի հետ, ապա հարկադրված է ընդունել նաև Արցախի ինքնորոշման հնարավորությունը: Իհարկե, Ադրբեջանը կարող է դուռը շրխկացնել Եվրամիության երեսին, սակայն տարածաշրջանային կոնյուկտուրան խիստ անբարենպաստ է Բաքվի համար, որովհետև գոնե այս պահին Մոսկվան պատրաստ չէ կամ չի ուզում վճարել Ադրբեջանի եվրասիականացման գինը: Եվ վերջապես` նոյեմբերի 24-ը Հայաստանի թերևս վերջին շանսն է` հավատարիմ մնալ կնքված համաձայնագրի տառին ու ռգուն և դնել եվրոպական պետության հիմքերը:
Մյուս կողմից` Հայաստան-Եվրամիություն համաձայնագրի պատմականությունը կխամրի, եթե մենք` որպես հասարակություն, չգիտակցենք, որ համաձայնագրի իրական շահառուներն` ոչ թե Սերժ Սարգսյանը կամ իշխանությունն ու ընդդիմությունն են, այլ քաղաքացիներս` այն գիտակցումով, որ միայն Հայաստանի իրական եվրաինտեգրումը կարող է երաշխավորել մրցունակ պետության ստեղծումը, բոլորիս ազատությունն ու անվտանգությունը: Հաջորդ Ճշմարտությունն այն է, որ պետք է կոտրել ռուսական շրջանակների և Հայաստանի իշխանությունների «և, և»-ի կեղծ թեզը, թե հնարավոր է եվրոպական երկիր կառուցել եվրասիական Հայաստանում: Շրջանակային նոր համաձայնագիրը ապագաղութացման մեկնարկ է, եթե Հայաստանի հասարակությունը հետևողական լինի մեր պարտավորությունների կատարման հարցում, որովհետև եվրաինտեգրումը ենթադրում է մրցունակ պետության ստեղծում, ինչը հակոտնյա է եվրասիական ավտորիտար մշակույթին:
Մյուս կողմից` Հայաստանը փոքր ու սահմանափակ ռեսուրսներ ունեցող երկիր է, որը դատապարտված է ունենալ հստակ արտաքին քաղաքական կողմնորոշում` խարսխված քաղաքակրթական ընտրության վրա:
Նոյեմբերի 24-ը հենց Հայաստանի քաղաքակրթական ընտրությունն է: Եվրաինտեգրման ավելի բարձր մակարդակը` նույնիսկ առայժմ փաստաթղթային մակարդակում, շեշտակի բարելավեցին հայկական կողմի դիրքերը ԼՂ խնդրում: Սա կարևոր ուղերձ, ազդակ է Հայաստանի քաղաքական համակարգին, հասարակությանը, որ Արցախի խնդրի լուծման բանալին եվրոպական, մրցունակ պետություն ունենալն է, որի դիրքորոշումը միջազգայնորեն լեգիտիմացված կլինի` խլացնելով ավտորիտար Ադրբեջանի նավթային հոխորտանքը: Ավարտվում է Հայաստանի եվրոպական շաբաթը` եվրոպական անշրջելի զարգացման շանս ընձեռելով Հայաստանին:
