ՊՊԾ գնդի գրավման օրերին դժվար էր պատկերացնել, որ Armexit-ը կամ ապագաղութացումը դառնալու է «Սասնա ծռերի» քաղաքական պլատֆորմը: Նախ` այդ մասին որևէ հրապարակային հայտարարություն կամ պահանջ «ծռերի» կողմից դրամատիկ օրերին չի հնչել: Բացի այդ` ապագաղութացման օրակարգն ինքնին ենթադրում է արևմտյան կողմնորոշման հայտ, ինչն, իր հերթին ենթադրում է խիստ որոշակի արժեքային համակարգ, որին հակոտնյա է բռնությունն, որն առնվազն մերժելի չէ «ծռերի» համար: Այս կոնտրաստը պահպանվում է մինչև այսօր, ինչն, ի դեպ, կասկածի տակ է դնում «ծռության» այսօրվա պլատֆորմի` Armexit-ի անկեղծությունը:
Երբ ժամանակի ընթացքում Ժիրայր Սեֆիլյանն, ինչպես նաև` «Սասնա ծռերի» խոսնակ Վարուժան Ավետիսյանը բարձրաձայնեցին ապագաղութացման մասին, դա նույնիսկ դրական ընկալվեց, որովհետև ցանկացած քաղաքական դիրքորոշում, անկախ իրատեսական լինելուց, նախընտրելի է զինված ապստամբության կոչերից:
Իհարկե, այս հարթության վրա էլ այլ կոնտրաստ է առաջանում, որովհետև «ծռերի» գործողությունների հետևանքով Հայաստանում կամա թե ակամա ուժեղացավ ռուսական ազդեցությունն, ինչի դեմ պայքարն այսօր առաջնահերթություն է համարվում Սեֆիլյանի և նրա կողմնակիցների կողմից: Այսօր «Սասնա ծռեր» խմբավորման կողմից տարածվել է հայտարարություն(առանձին հոդվածով հանդես է եկել նաև «Սասնա ծռերի» խոսնակ Վարուժան Ավետիսյանը), որտեղ ապագաղութացումը (Armexit) համարվում է առաջնային գերնպատակ: Օրեր առաջ էլ` Ժիրայր Սեֆիլյանի նախաձեռնությամբ ստեղծված «Հանուն Հայաստան պետության» ճակատը ողջունել էր Հայաստան-ԵՄ Շրջանակային համաձայնագիրը` կարևորելով դրա ստորագրումը:
Ըստ էության` ակնհայտ է, որ Սեֆիլյանի կողմնակիցները ԵՄ-ի հետ համաձայնագրի ստորագրումը դիտարկում են ապագաղութացման համատեքստում, ինչը, հարկ է խոստովանել, ռացիոնալ մոտեցում է:
Մյուս կողմից` դարձյալ գործ ունենք կոնտրաստի հետ, որովհետև «ծռերն» իրենց այսօրվա հայտարարության մեջ գաղութային համակարգի մաս են համարում նաև այն ընդդիմադիրներին, որոնք մասնակցում են ընտրություններին: Առնվազն տարօրինակ մոտեցում է խմբավորման համար, որն իրեն համարում է եվրաինտեգրման կողմնակից: Մյուս կողմից` Կուր-արաքսյան հանրապետության, պատմական արդարության վերականգնման մասին պնդումները Armexit-ը դարձնում են ոչ թե ապագաղութացման խորհրդանիշ, այլ` հայկական պահանջատիրության մոդիֆիկացված դրսևորում:
Ապագաղութացման ներկայացումը` գաղափարա-քաղաքական նման բաղադրիչով, ակամայից ձեռնտու է հենց Մոսկվային` վերջինիս թույլ տալով, որպեսզի Հայաստանում ԵՏՄ ընդդիմախոսներին կամ եվրաինտեգրման կողմնակիցներին ներկայացնի մարգինալի իմիջով: Այս համատեքստում ենք բազմիցս կարևորել, որպեսզի ԵՏՄ-ում Հայաստանի անդամակցության դադարեցման «Ելքի» նախաձեռնության շուրջ ձևավորվի հասարակական կոնսենսուս:
Մյուս կողմից` այնքան էլ ակնհայտ չէ, թե արդյո՞ք «Ելք»-ի նախաձեռնությունը տեղավորվում է ապագաղութացման համատեքստում: Խորհրդարանական ընդդիմության արտաքին քաղաքական կողմնորոշումները մնում են մշուշոտ` քողարկված ընդհանուր ձևակերպումների տակ: Այս իրավիճակում, ինչքան էլ պարասդոքսալ հնչի, Սերժ Սարգսյանի իշխանությունը մնում է հիմնական գործընկեր թե Մոսկվայի, և թե Բրյուսելի համար` խորհրդանշելով Հայաստանում քաղաքական այլընտրանքի բացակայությունը:
