«Զինվորական ծառայության և զինծառայողի կարգավիճակի մասին» օրենքի նախագծով տարկետման իրավունքի վերացմամբ հասկանալի չէ, թե ինչ խնդիր է փորձում լուծել Վիգեն Սարգսյանը, ես նրան չեմ հասկանում։ Այս մասին «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի դոցենտ, լեզվաբան Նարինե Դիլբարյանը։ Ըստ նրա՝ այս նախագծով ո՛չ սոցիալական արդարության, ո՛չ կոռուպցիայի, ոչ էլ բանակի համալրման խնդիր չի լուծվում։ Դասախոսի համար ուրախալի է այն, որ ուսանողները կարողացան հասնել նրան, որ Լևոն Մկրտչյանը իրենց հետ հանդիպի: Ինչ վերաբերում է նրան, որ «Հանուն գիտության զարգացման» երիտասարդները մերժել են Վիգեն Սարգսյանի հետ հանդիպման առաջարկը, ապա Նարինե Դիլբարյանը կարծում է, որ երիտասարդները ճիշտ են արել, հանդիպման ձևաչափը շատ կարևոր է, պետք է լինի բաց քննարկում։
Նարինե Դիլբարյանի կարծիքով՝ երիտասարդների շարժումը գնում է կոնստրուկտիվ, ճիշտ ուղով։
«Այս նախագիծը, ինչպես նման նախորդ նախագծերը, ևս կարող է կրել վճռական փոփոխություններ՝ հաշվի առնելով հասարակության այն շերտի նպատակները և ձգտումները, որոնց համար գրված է։ Ուստի ես ուրախ եմ, որ մեր երիտասարդները գնում են քննարկումների ճանապարհով»,- շեշտեց նա։
Նարինե Դիլբարյանի դիտարկմամբ՝ «Պատիվ ունեմ» ծրագիրը այլընտրանք չէ, քանի որ սամանված 3 տարի ծառայությունը խոչընդոտող, երկյուղներ առաջացնող գործոն է, ճիշտ կլինի, որպեսզի ռազմական ամբիոնները վերականգնվեն։
Ըստ նրա՝ արդարության մասին խոսք չի կարող գնալ, երբ օրենքը ընդունողներից շատերը չեն ծառայել, բացի այդ, կոռուպցիոն սողանցքներ մնում են, հիմնականում բժշկական թղթերի հիման վրա են բանակից ազատվում։
«Անհնար է մասնակի արդարություն հաստատել։ Հետո գիտեք, արդարությունը որն է, հայտնի առակ կա։ Եվ այսպես եղիցին հետինք առաջինք և առաջինք հետինք, զի բազումք են կոչեցյալ և սակավք են ընտրյալ: Այսպես հետիններն առաջին կլինեն, և առաջինները՝ հետիններ, որովհետեւ կանչվածները բազում են, ընտրվածները՝ սակավ։ Արդարության կեղծ մոդել պետք չէ բերել»,- շեշտեց նա։
Նարինե Դիլբարյանի խոսքով ՝ նախագծով հասարակությանը պղտորում են, վտանգավոր եզրագծին ենք։
Մանրամասները՝ տեսանյութում:
