Իր հարցազրույցներից մեկում ֆուտբոլի Հայաստանի հավաքականի ավագ Հենրիխ Մխիթարյանը, անդրադառնալով մեր ընտրանու աշխարհի առաջնության եզրափակչի ուղեգիր նվաճելու հնարավորությանը, ասել էր. «Եկեք ռեալ նայենք. պետք չէ մեր Ազգային հավաքականից հրաշք սպասել: Մենք չունենք հիսուն միլիոն ժողովուրդ, որ նրանցից ընտրենք ու շատ լավ հավաքական ստեղծենք: Հայաստանում երևի թե 2,5 մլն հայ կա, ամբողջ աշխարհում՝ 8-10 մլն, ու այդքան մարդուց ինչ-որ բան սպասելը մի փոքր բարդ է»:
Ի սկզբանե ակնհայտ էր, որ Մխիթարյանի այս թեզը առնվազն վիճահարույց է, որովհետև ժամանակակից աշխարհում պետությունների մեծության և հզորության հիմքում ոչ թե քանակական չափանիշներն են, այլ ընտրված մոդելի որակը: Չորս միլիոնանոց Պանաման ու փոքր Իսլանդիան նվաճեցին աշխարհի առաջնության ուղեգրեր՝ ուղղակի ոչնչացնելով Հենրիխ Մխիթարյանի թեզը:
Ընտրական փուլն արդեն հետևում է, և մինչև Եվրոպայի առաջնության մեկնարկը մեր ֆուտբոլիստները կողմնորոշվելու խնդիր ունեն: Հայկական ֆուտբոլը որակական փոփոխությունների անհրաժեշտություն ունի, և այդ գործընթացում անհրաժեշտ է առաջին հերթին Հենրիխ Մխիթարյանի և նրա խաղընկերների սկզբունքային դիրքորոշումը: Մխիթարյանը Հայաստան-Լեհաստան ձախողված, նվաստացուցիչ հանդիպումից հետո հրապարակավ իր վրա էր վերցրել պարտության պատասխանատվությունը: Տաղանդավոր ֆուտբոլիստի այս քայլը հասարակության կողմից գնահատվեց, որովհետև փորձ էր արվել մեր ֆուտբոլում ներդնել պատասխանատվության ինստիտուտը, որն առաջին հերթին վերաբերում է ՀՖՖ նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանին:
Սակայն պատասխանատվությունը միայն հրապարակային հայտարարություն չէ, այն առաջին հերթին վարքագիծ է, վիճակը փոխելու հաստատակամություն և հետևողականություն: Երբ Հենրիխը մեր ֆուտբոլային ձախողումների պատճառ է համարում երկրի սահմանափակ մարդկային ռեսուրսները, ակամայից ամրապնդում է այն ստատուս քվոն, որտեղ հաստատվել է Ռուբեն Հայրապետյանի ֆուտբոլային բեսպրեդելը և մոնոպոլիան:
ՀՖՖ նախագահի մարտավարությունն է ձախողումների ու պարտությունների պատճառ համարել ամենքին ու ամեն ինչ՝ իրենից, իր հանցավոր ու անպատասխանատու քաղաքականությունից բացի: Ի՞նչ կապ ունի, օրինակ, երկրի փոքր բնակչությունն այն փաստի հետ, որ Նեմեց Ռուբոն կամայականորեն գծում է հավաքականի կազմը և դրանից դուրս է թողնում տաղանդավոր և հեղինակություն ունեցող ֆուտբոլիստների: Կամ ազգային առաջնությունում տարիներ շարունակ չեմպիոնին որոշել է ոչ թե արդար և ազատ մրցակցությունը, այլ Հայրապետյանը՝ սուբյեկտիվ մարտավարության միջոցով:
Եթե երկրի չափով ու բնակչության քանակով որոշվեր պետության ֆուտբոլային հաջողությունը, ապա աշխարհի չեմպիոնության պետք է հավակնեին միայն Ռուսաստանի կամ Չինաստանի հավաքականները կամ հակառակը՝ հաջողության որևէ շանս չպետք է ունենային Ուելսի, Իսլանդիայի, Պանամայի ընտրանիները:
Միտքը, հավատը, երազանքը, կամքը, օրինապաշտությունը՝ ահա ցանկացած պետության, մեծ ու փոքր համակարգերի, նաև ֆուտբոլի հաջողության գրավականը: Այս հատկանիշները կապ չունեն ոչ երկրի աշխարհագրական դիրքի և ոչ էլ բնակչության թվի հետ:
Ռուբեն Հայրապետյանը ստեղծել է մի համակարգ, որը զուրկ է օրինապաշտությունից, երազանքներից: Մեր ֆուտբոլիստները՝ հատկապես մեծ հեղինակություն ունեցող Հենրիխ Մխիթարյանը, վիճահարույց մտքեր արտահայտելու փոխարեն՝ պետք է հստակ ընտրություն կատարեն պրոֆեսիոնալ պատասխանատվության և Ռուբեն Հայրապետյանի միջև: Եթե, իհարկե, մտածում են հայկական ֆուտբոլի փրկության, հեղինակության և զարգացման մասին:
