Հայաստանի իշխանությունները ակտիվ զորավարժվում են: Իհարկե, այս ամենը հասարակության մեջ առայժմ ծիծաղից բացի ուրիշ ոչինչ չի առաջացնում, սակայն հարկ է նկատել նաև, որ այս ակտիվ զորավարժությունները տեղի են ունենում երկու հարթություններում պատերազմի հավանականության մասին ինտենսիվացած խոսակցություններով: Մի հարթությունը միջազգային հանրությունն է, որտեղ վերջերս հաճախ են սկսել խոսել հայ-ադրբեջանական գոտում լարվածության աճի մասին, իսկ մյուս հարթությունը, այսպես ասած, ժողովրդական հարթությունն է, որտեղ ևս ինտենսիվացել են պատերազմի մասին խոսակցությունները:
Ահա այս երկու հարթություններում ակտիվացած խոսակցությունների ֆոնին, Հայաստանի իշխանությունների զորավարժությունները ուշագրավ են: Նման միջոցառումները պետք է որ սովորական լինեն, իհարկե, բոլոր այն երկրների համար, որոնք ունեն, այսպես ասած, թեժ խնդիրներ՝ հակամարտությունների տեսքով: Սակայն Հայաստանում սա սովորական բան չէ, այսինքն՝ իշխանությունները երբեք նման կերպով չեն զորավարժվել:
Սա գուցե պայմանավորված է հաց և տեսարաններ հայտնի սկզբունքով, ու քանի որ հացի խնդիրը շատ լուրջ է, ապա մնում է ակտիվացնել տեսարանների բեմադրությունը: Այս տեսանկյունից հետաքրքրական է, որ ԱԱԽ նիստին մասնակցել է նաև ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը: Հետաքրքրական է այն իմաստով, որ ԱԱԽ անդամ Ծառուկյանը սովորաբար բացակայել է այդ կառույցի նիստերից: Իհարկե, նրա բացակայությունները հիմնավորվել են «կարևոր գործով բացակայելու» տարբերակներով, սակայն հարց է առաջանում, թե ինչու վերջին շրջանում որևէ անգամ ԱԱԽ գործերը Գագիկ Ծառուկյանի համար ավելի կարևոր չէին լինում: Ի վերջո, ի՞նչը կարող է ավելի կարևոր լինել, քան երկրի ԱԱԽ գործերը: Եվ այս իմաստով, Գագիկ Ծառուկյանի մասնակցությունը հոկտեմբերի 7-ի նիստին, ըստ էության, ինդիկատոր է, որ այդ նիստն իր կարևորությամբ իսկապես առանձնահատուկ է եղել: Սա ինչ-որ առումով կարող է նույնիսկ հավասարազոր լինել 2011 թվականի փետրվարի 17-ի հայտնի կոալիցիոն հուշագրին, երբ ԲՀԿ-ն ստորագրեց այն, իսկ Գագիկ Ծառուկյանն էլ հայտարարեց, որ ստորագրության պատճառը երկրի արտաքին մարտահրավերներն են: Ըստ էության, հոկտեմբերի 7-ի նիստն էլ արտաքին մարտահրավերների նշանաբանի ներքո է իրականացվել՝ համենայն դեպս պաշտոնապես այն նվիրված է եղել ռազմա-քաղաքական իրավիճակին:
Խնդիրը այստեղ այն է, թե ինչքանով է այդ իրավիճակը ընդամենը տեսարանների հիմնավորում, որ ներկայացվում է հասարակությանը և դրվում իշխանության մոնոլիտի հիմքում, և ինչքանով է այնուհանդերձ պատերազմի հավանականությունը ներկայումս մեծ:
Թվում է, որ հավանականությունը պետք է որ ավելի փոքր լինի Մաքսային միության մասին Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունից հետո, քանի որ, ինչպես պաշտոնական Երևանն է փորձում հավաստիացնել՝ այդ որոշումը Հայաստանի անվտանգությունն է բարձրացրել: Սակայն, անվտանգությունը բարձրացել է, իսկ Հայաստանի իշխանությունները ռազմա-դաշտային եռուզեռի մեջ են, այն դեպքում, երբ ավելի լարված իրավիճակներում նման եռուզեռ չի եղել:
Մյուս կողմից, սակայն, վերջին զարգացումները առավել քան ցցուն կերպով ցույց տվեցին, որ եթե Հայաստանի իշխանությունները մի բան են ասում, ուրեմն իրականությունը լրիվ հակառակն է: Օրինակ, եթե նրանք երդվում են, որ Ասոցացման և Ազատ առևտրի համաձայնագիր են ստորագրելու, ապա դա նշանակում է, որ իրականում նրանք անդամակցելու են Մաքսային միությանը: Եվ եթե նրանք հայտարարում են, որ անդամակցելով Մաքսային միությանը՝ անվտանգության մակարդակ են բարձրացնում, ապա դա նշանակում է, որ իրականում նրանք այդ մակարդակը պարզապես նվազեցրել են:
