Վանաձորի հատկապես ծայրամասում գտնվող թաղամասերի խանութպաններն ու կրպակատերերը թաղամասի բնակիչների 90 տոկոսին սննդամթերքն ապառիկ են վաճառում: Բոլորն էլ ապառիկի (նիսյայի) տետրեր ունեն, մեծ մասը` նույնիսկ մի քանի հատ, որտեղ գրանցում են պարտքերը: Գնորդներից 10-15-ը մշտական են, նրանք մթերք են տանում ամեն օր` ամսվա վերջին նպաստ-թոշակով վճարելու պայմանով: Շատ են պարտքերն ուշացնելու, նաև չվճարելու դեպքերը:
Ինչպես կրպակատերերից մեկն ասաց՝ անցյալի իր անհաջող փորձից հետո այժմ միայն ծանոթներին է ապառիկ տալիս: Մի-երկու տարի առաջ նույն թաղամասում ունեցած խանութի պարտքերից 100-150 հազար դրամ մինչև հիմա նա դեռ չի կարողանում հավաքել: «Պիտի հավաքեմ ու չեմ էլ հավաքում. մարդիկ փող չունեն, որտեղի՞ց տան»,- ընդունում է նաև պարտատերը: Նա այժմ միայն նրանց է ապառիկ տալիս, ում ճանաչում է և վստահ է՝ հաստատ կվճարեն: Եթե բոլոր ցանկացողներին ապառիկ տար, իր ցուցակում նրանց թիվը շատ կլիներ, իսկ հիմա ընդամենը 12-ն են:
«Մշտապես ապառիկ տանողներ են, համարյա ամեն օր են տանում: Դե, նենց մարդկանց եմ ընտրել, որ չուշացնեն: Եթե չտվին, դե, ինչ պիտի անեմ, սպասելու եմ, էլի: Մյուս խանութում շատ եմ տվել ու մինչև հիմա մի 100-150 հազար ունեմ հավաքելու: Արդեն բոլորին չեմ տալիս»,- ասում է կրպակատերը, որը միայն սուրճ, բանջարեղեն, քաղցրավենիք է վաճառում: «Հաց չեմ ստանա, որ ստանամ, նիսյան հաստատ կշատանա»,- ասում է կրպակատերը:
«Առևտուր չկա, առևտուր վաբշե չկա: Երեք օր ա՝ աշխատում եմ, ոչ մի կոպեկ չունեմ, մենակ նիսյայի վրա եմ աշխատում, չեն տալիս, որ նորից գնամ բերեմ: Շատ ահավոր վիճակում ենք,- պատմում է մի ուրիշ կրպակատեր:- Չունեն, ի՞նչ անես, նպաստը ստացան՝ կոմունալը մուծեցին ու մնացին անփող»:
