Ռուսական «Իզվեստիան», հղում անելով ՌԴ ԱԳՆ անանուն աղբյուրին, հայտնում է, որ Սարգսյան-Ալիև առաջիկա հնարավոր հանդիպումը կազմակերպում է Մոսկվան, Պետդումայի ԱՊՀ, եվրասիական ինտեգրացիայի և հայրենակիցների հետ կապերի կոմիտեի ղեկավար Լեոնիդ Կալաշնիկովը հայտարարել է, թե պետք չէ վազվզել տարբեր ձևաչափերով և պետք է պայմանավորվել հարևաններով՝ Մոսկվայի հետ:
Սարգսյան-Ալիև հնարավոր հանդիպման մասին խոսեց Սերժ Սարգսյանը՝ օրերս հեռուստահարցազրույցի ընթացքում ասելով, որ աշնանը հնարավոր է այդպիսի հանդիպում: Սերժ Սարգսյանը, իհարկե, հայտարարեց, թե չունի դրանից առանձնապես որևէ սպասում: Խնդիրը, սակայն, սպասումը չէ իհարկե, այլ այն, թե ինչ հունով է ընթանալու Ղարաբաղյան գործընթացը, և այստեղ միարժեք է մի բան՝ երբ այն հայտնվում է Մոսկվայի գերազդեցության ներքո, դրանում սկսում են տեղի ունենալ Հայաստանի համար վտանգավոր զարգացումներ:
Ըստ այդմ շատ կարևոր է, թե Սարգսյան-Ալիև առաջիկա հանդիպման հարցում ինչ դիրքորոշում են ունենալու Միացյալ Նահանգներն ու Ֆրանսիան՝ Մինսկի խմբի մյուս երկու համանախագահները: Օրերս Ադրբեջանում Ֆրանսիայի դեսպանը հայտարարել էր, որ Փարիզը միշտ պատրաստ է կազմակերպել Սարգսյան-Ալիև հանդիպում: Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ռիչարդ Հոգլանդն էլ մի քանի ամիս առաջ «Ամերիկայի ձայն»-ին տված հարցազրույցում էր նշել, որ պետք է առաջիկա ամիսներին սպասել ԱՄՆ առավել ակտիվ քաղաքականություն ղարաբաղյան ուղղությամբ, երբ հստակ լինի ընդհանրապես նոր վարչակազմի արտաքին քաղաքականությունը:
Անշուշտ, միամտություն է պատկերացնել, թե ԱՄՆ-ը կամ Ֆրանսիան կհանձնեն Ղարաբաղյան խնդիրը Ռուսաստանին: Դա գործնականում նշանակում է Ռուսաստանին հանձնել ամբողջ Կովկասը: Ընդ որում, այստեղ իրավիճակը բազմաշերտ է, և հանձնել Կովկասը Ռուսաստանին գործնականում նշանակում է մատնել այն անկանխատեսելի քաոսի, քանի որ Ռուսաստանն ինքնին միայնակ ի վիճակի չէ տարածաշրջանը «կառավարելու» և անկասկած, ինչպես միշտ, իրականացնելու է դա Թուրքիայի և այժմ նաև՝ Ադրբեջանի միջոցով: Մինչդեռ ԱՄՆ-ն ու Ֆրանսիան ունեն պատմական դասը, թե ինչ է լինում, երբ տարածաշրջանը հանձնվում է ռուս-թուրքական տանդեմի կառավարմանը:
Ըստ այդմ պետք է ենթադրել, որ Վաշինգտոնն ու Փարիզը թույլ չեն տա պատմական սխալի կրկնություն: Տվյալ պարագայում խնդիրը, սակայն, այն է, թե ինչ մարտավարություն կընտրեն նրանք՝ սպասել, որպեսզի Ռուսաստանը հերթական անգամ տապալվի իր նախաձեռնության մեջ և օգնությա՞ն կանչի իրենց, թե՞ պարզապես թույլ չտալ իրավիճակի ծայրահեղացում և հենց սկզբից ապահովել հավասարակշռություն:
Առաջին տարբերակը Հայաստանի համար կարող է հղի լինել վտանգով, քանի որ Ռուսաստանն անկարող է լինելու զսպել Ադրբեջանի նոր ագրեսիան, և եթե Փարիզն ու Վաշինգտոնը որոշեն սպասել Ռուսաստանի տապալմանը, ապա այստեղ, իհարկե, Հայաստանն ու Ղարաբաղը կարող են մնալ փլատակների տակ: Բայց տվյալ պարագայում խնդիրը նաև այն է, թե Հայաստանն ու Ղարաբաղն ինչ են անում փլատակների տակ չմնալու համար, և ինչ են անում, որ Փարիզն ու Վաշինգտոնը չսպասեն, և նրանց համար էական լինի Հայաստանը փլատակների տակ չթողնելը:
Այդ իմաստով Երևանի գործողությունները շարունակում են համարժեք չլինել մարտահրավերներին, և Երևանը շարունակում է սպասել՝ քաղաքական նախաձեռնողականությամբ Վաշինգտոնի և Փարիզի մոտ պրագմատիկ գործընկերային սպասումներ ձևավորելու և նրանց մոտ սպասման ռեժիմի մոտիվացիաները էապես նվազեցնելու փոխարեն:
