Վարչապետ Կարեն Կարապետյանն այսօր ներկա է գտնվել «Հայաստանի 2017 թ. ազգային մրցունակության զեկույցի» շնորհանդեսին, որի ժամանակ, պետք է խոստովանել, բավականին տպավորիչ ելույթ է ունեցել: Եթե ծավալուն և ծրագրային ելույթն ամփոփենք մեկ նախադասությամբ, ապա պետք է ընտրենք հենց այդ ելույթի ժամանակ Կարեն Կարապետյանի հնչեցրած միտքը, որը նրա այսօրվա խոսքի հիմնական ուղերձն էր: «Կյանքը փոխվում է. որքան արագ փոխվենք, այնքան ավելի ակտուալ կլինենք»,-ասել է Կարապետյանը:
Գործող վարչապետից գեղեցիկ ելույթներ, միլիարդանոց խոստումներ շատ ենք լսել, սակայն գրեթե միշտ բախվել ենք նրա խոսքի և գործի շեշտակի հակադրությանը: Ըստ այդմ, անհարկի չէ քննարկել, թե ինչ է Կարապետյանը հասկանում «փոփություն» ասելով:
Արդյո՞ք դա Հայաստանի կառավարման համակարգի և տնտեսության արդիկանացումն է, մի բան, որի մասին այսօր խոսել է Կարապետյանը: Եթե այո, ապա ստիպված ենք արձանագրել, որ Կարեն Կարապետյանն իր վարչապետության տաս ամիսներին եղել է փոփոխությունների հիմնական արգելակողներից մեկը, որովհետև նրա միջոցով Սերժ Սարգսյանը կոնսերվացրել է այն քրեաօլիգարխիկ համակարգը, որ գործում է երկրում: Այլ խոսքով`Կարապետյանը եղել է Սարգսյանի քրեաօլիգարխիկ համակարգին միացված «արհեստական շնչառությունը»:
Եթե Կարեն Կարապետյանի պատկերացրած փոփոխությունն այն է, որ, ասենք, քրեաօլիգարխիային փոխարինի նոմենկլատուրային օլիգարխիան, ապա դրանից երկրի վիճակը ոչ միայն չի լավանա, այլ կհայտնվենք սեփականության վերաբաժանման և կապիտալի տոտալ արտահոսքի շրջապտույտում:
Գուցե Կարապետյանի պատկերացրած փոփոխությունն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը հեռանա, ու ինքը վերջապես կարողանա Հայաստանը վերածել Սինգապուրի: Բայց այդ մասին Կարապետյանը վախենում է որևէ հրապարակային խոսք ասել, նույնիսկ չի համարձակվում լիարժեք բարձրաձայնել իր իշխանական հավակնությունների մասին:
Ակնհայտ է, որ Կարեն Կարապետյանն ուզում է ինչ-որ բան փոխել, որպեսզի իրեն չփոխեն, սակայն հայտնվել է մի լաբիրինթոսում, որտեղ անգամ նրա ծրագրային ելույթն արժեզրկվում է անծրագիր Հայաստանի տխուր իրականության մեջ:
