Քսանյակի գագաթնաժողովը Վլադիմիր Պուտինի համար հրաշալի առիթ է իր միջազգային մեկուսացումը ճեղքելու համար: Նախօրեին Ռուսաստանի նախագահը հանդիպել է Թրամփի, երեկ` Մերկելի ու Մակրոնի հետ: Արևմտյան առաջնորդների հետ հանդիպումների բուն փաստը Պուտինի համար ավելի կարևոր է, քան դրանց բովանդակությունը: Ռուսաստանի դիկտատորը կանգնած է կարևոր երկընտրանքի առաջ: Պուտինն իմիտացնում է, թե վերադառնում է աշխարհի քաղաքակիրթ առաջնորդների «էլիտար» ակումբ: Ռուսաստանի նախագահի համբուրգյան վարքագիծն ու կառուցողականության պատրանքը հենց այս նպատակն են հետապնդում: 2018-ի նախագահական հերթական ընտրություններին Պուտինը մտադիր է մասնակցել նոր կերպարով և դա չեն էլ թաքցնում նրա աշխատակազմում: Նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ Սերգեյ Կիրիենկոն անձամբ է զբաղվում Պուտինի նոր իմիջի խնդրով: Պուտինի շրջապատում հասկացել են, որ կայսերականության, Ղրիմի թեմաները հասարակության համար այլևս սպառված են, մանավանդ, Նավալնու կազմակերպած զանգվածային վերջին ակցիաները ցույց տվեցին ռուսաստանցիների խորքային դժգոհության ահռելի մասշտաբը` չեղարկելով սոցիոլոգիական հարցումների «տպավորիչ» թվերը: Մյուս կողմից` «մարդկային դեմք» Պուտինն ունենալ չի կարող, որովհետև դա խորթ է նրա արժեքային համակարգին ու, մեծ հաշվով, Ռուսաստանի այսօրվա նախագահն իր իշխանությունը պահում է Արևմուտքի հետ հակադրության «գաղափարախոսությամբ»:
Քսանյակի գագաթնաժողովը, զուտ ֆորմալ առումով, արտաքին տպավորությամբ, ապահովեց Պուտինի լեգիտիմությունը միջազգային խաղացողի կարգավիճակով: Մոսկվայի սիրիական ավանտյուրայի քողարկված իմաստն այն էր, որ իր հետ աշխարհում, հենց սիրիական կարգավորման գործընթացում հաշվի նստեն: Այս առումով` Պուտինը հասավ իր նպատակին. ԱՄՆ-ն ամենաբարձր մակարդակով նրա հետ քննարկում է սիրիական խնդիրը: Այս ամենից Պուտինը երկու հետևություն կարող է անել` կամ սկզբունքային համաձայնությունների գալ ԱՄՆ-ի հետ` զոհաբերելով Ասադին ու Իրանի սիրիական շահերը, կամ էլ` ավելի ուժեղացնել իր այսօրվա կարգավիճակը Սիրիայում` զիջումների հակելով Թրամփին:
Նույնը վերաբերում է Ուկրաինային: Մերկել-Մակրոն-Պուտին երեկվա նախաճաշը կարող է կայունություն բերել Դոնբասին, եթե Ռուսաստանի նախագահն իսկապես նման ցանկություն ունի: Եվ հակառակը` Պուտինին կարող է ոգևորել այն հանգամանքը, որ Պորոշենկոն Քսանյակի գագաթնաժողովի հատուկ հրավիրվածների ցանկում չէ, և առիթավորվել, որ Փարիզի ու Բեռլինի հետ խոսում է ուկրաինական թեմայով` առանց Կիևի մասնակցության:
Գլոբալ առումով` աշխարհը կանգնած է լուրջ փորձության առաջ, որովհետև գործ ունենք երկու միջուկային գերտերության` ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի անկանխատեսելի ու հավակնոտ առաջնորդների հետ: Պուտինն ու Թրամփն ունեն նույն արժեհամակարգը, տոտալիտար մտածողությունը և կարող են` համաշխարհային գլոբալ անվտանգությունն երաշխավորելու փոխարեն, պայմանավորվել աշխարհը «կիսելու» կամ «ազդեցության» գոտիների բաժանելու մասին: Նման հեռանկարը խիստ անբարենպաստ կլինի նաև Հայաստանի համար և ԼՂ կարգավորման հեռանկարի տեսանկյունից:
