Ֆրանսիայում հրատարակվող «Նոր Յառաջ» պարբերականի փոխանցմամբ` երկրի տպագիր մամուլից և հեռուստատեսությունից ծանոթ լրագրող Օլիվիե Ռավանելոն սեպտեմբերի 16-ին Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովին նվիրված մի հոդված է հրապարակել իր կայքէջում՝ «Աշխարհը ըստ Ռավանելոյի» խորագրի ներքո:
Նշված խորագրով նա ներկայացնում է Լավրովի խիստ նկարագիրը՝ սկսելով նրա՝ ՄԱԿ-ում աշխատելու ժամանակաշրջանում ծխամոլության պատճառով ունեցած վեճերից:
Հեղինակը ներկայացնում է, թե ինչպես Լավրովն ու Պուտինը միասնաբար վերականգնեցին Ռուսաստանի հեղինակությունը. մի բան, որ ԱՄՆ-ի գլխավոր մրցակիցը կորցրել էր 90-ականների կեսերից սկսած՝ շուրջ մեկ տասնամյակ: Եվ այդ տարիներին, երբ Ռուսաստանը ոչ մի կշիռ չուներ միջազգային հարաբերություններում, Կոսովոյի խնդրում նրա ժխտողական դիրքորոշումը ոչ մեկը չկարևորեց, Քլինթոնն ու եվրոպացիները 78 օր ռմբակոծեցին Միլոշևիչի Սերբիան:
Ապա հոդվածագիրը անդրադառնում է Լավրովի հայկական ծագմանը՝ ասելով. «Լավրովը՝ վիրահայը, գիտի նաև, որ ռուսական հզորությունը անխուսափելիորեն կանցնի նախկին Խորհրդային Միության բոլոր շրջանների վրա՝ Կիևից մինչև Թբիլիսի հաստատվելիք ազդեցությամբ»:
Արաբական գարունների սկզբում Լավրովն ասել է. «Ոչ մեկին խորհուրդ չեմ տա հեղափոխություն անել: Դա երկրների խոր հետադիմության պատճառ է դառնում: Ռուսները լավ գիտեն դա»: Ըստ նրա՝ Եգիպտոսը դրա լավագույն վկայությունն է: Ռուսները չեն հավատում չափավոր մահմեդականության այդ խաղին, որ եվրոպացիներն ու ամերիկացիները խաղում են այդ շրջանում, և որը նմանվում է «կապիկների՝ նռնակների հետ խաղալուն»:
«Ռուս դիվանագետները հաճախ են ասում. «Չպետք է թողնեինք, որ այդպես լիներ Լիբիայում»: Բայց նույն սխալը չպիտի գործեն Սիրիայի պարագայում»,- ասում է հոդվածագիրը՝ ավելացնելով, որ Մեծ քսանյակի վերջին վեհաժողովում Ռուսաստանը վերստին դարձել էր Մեծ Ռուսաստան՝ հզոր, սիրիական ճգնաժամի և օրակարգի տերն ու տիրակալը: Քիմիական զենքը ոչնչացնելու նրա նախաձեռնությունը մեկ անգամ ևս անակնկալի բերեց բոլորին: «Երբ Սիրիայի արտաքին գործերի նախարարն ընթերցում էր բնագիրը, Լավրովը հակել էր գլուխը, դեմքը՝ խոժոռել: Անկասկած, ներքուստ ուրախանում էր: Այդ իրիկուն պիտի որ վիսկի ընկերակցած լիներ նրա ծխախոտին. Մեծ Ռուսաստանի կենացը…»,- եզրափակում է Ռավանելոն:
Լավրովը ծնվել է 1950թ. Մոսկվայում: Հայկական ծագում ունի հոր կողմից, որը եղել է Թբիլիսիի հայ: 1972-ին ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտը: Վարել է զանազան պաշտոններ, 1994-2004 թթ. եղել է ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի մշտական ներկայացուցիչը: Արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը ստանձնել է 2004-ին՝ փոխարինելով Իգոր Իվանովին:
