Ներկայացնում ենք «Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանի խմբագրականից հատված.
«Համացանցային մեղադրանքները, հայհոյանքները, «դավադրությունների բացահայտումները» և այլն կարելի է համեմատել մոծակի խայթոցի հետ. սկզբում տհաճ է, բայց եթե մի 15 րոպե համբերես և չքորես, կանցնի և կմնա փոքր հետք, որը գուցե կերևա մի քանի ժամ, որից հետո դա էլ կվերանա: Բայց եթե քորես, կարող է մի քանի օր քեզ անհանգստացնել և ավելին՝ կդաոնա քո կյանքում հիշարժան իրադարձություն, և դեռ երկար ժամանակ դու գուցե բողոքելու ես՝ «էն օրը մոծակներն ինձ այնպես կծեցին»: Նման մեխանիզմ ունի նաև համացանցային բանավեճը, հերթական խայթոցից հետո պետք է զսպել էմոցիաները և չպատասխանել. 15 րոպեից այդ խայթոցն անկարևոր և աննշան կթվա:
Այնուամենայնիվ, մի խորհուրդ տամ բոլոր նրանց, ովքեր համացանցում «վերջնական ճշմարտություններ» են գրում: Այդ խորհուրդը ձևակերպել Է ֆրանսիացի գրող Էրիխ էմանուել Շմիդտի հերոսներից մեկը. «Դու չափից դուրս շատ ես խորհում, քանի որ միտքը դնում ես քո և աշխարհի միջև: Դու ավելի շուտ ճամարտակում ես, քան դիտարկում, դու ելնում ես կանխակալ գաղափարներից՝ չգիտակցելով երևույթը: Փոխանակ դիտարկես իրականությունը, ինչպես որ այն գոյություն ունի, դու այն տեսնում ես մութ ակնոցով, որը դրել ես քթիդ… Դու չափից դուրս քիչ ես խորհում, որովհետև դոփում ես տեղում, կրկնում ես, ծամում ես ծեծված ճշմարտությունները, տարածված կարծիքները, որոնք ճշմարտության տեղ ես դնում՝ փոխանակ վերլուծես դրանք: Դու թութակ ես սեփական նախապաշարումների վանդակում: Դու խորհում ես չափից դուրս շատ, բայց դրա հետ մեկտեղ՝ ոչ բավարար, որովհետև ինքնուրույն չես մտածում»: Այս խոսքերի տակ մնում է միայն ստորագրել:
Խմբագրականն ամբողջությամբ՝ կարդացեք «Առավոտ»-ի այսօրվա համարում:
