Ինչպես կասեր Սերժ Սարգսյանը՝ թղթերով մեզ մոտ ամեն ինչ կարգին է: Հայաստանը Սահմանադրությամբ ամենաժողովրդավարական երկրներից մեկն է ոչ միայն հետխորհրդային տարածքում, այլև նույնիսկ Եվրոպայում: Թղթով ամեն ինչ կարգին է, նույնիսկ՝ արտակարգ, սակայն վիրտուալի ստվերում միանգամայն այլ՝ դառն իրականությունն է՝ եվրասիական անձնակենտրոն պրիմիտիվ համակարգով, որում բոլորն ու ամեն ինչ ստորադասված են մեկ մարդու քաղաքական ամբիցիաներին ու քմահաճույքներին:
Թղթով Հայաստանում հայտարարված է «կոռուպցիայի հանդեպ զրո հանդուրժողականություն», իսկ սա նշանակում է, որ իրականում հենց կոռուպցիան է մեր պետական մարմինների, քաղաքական, հանրային կյանքի «շարժիչ» ուժը: Կոռուպցիան Հայաստանում ոչ միայն չի հալածվում, այլև դարձել է պետական կառույցների ձևավորման և գործունեության հիմնական սխեման, «գաղափարախոսությունը»: Հայաստանը մոտեցել է վտանգավոր մի եզրագծի, որում գրեթե նույնականացված են պետական և կոռուպցիոն բուրգերը:
Թղթերով Հայաստանում ամեն բան կարգին է, և մեր երկիրն առաջնորդվում է «Ազնվություն գումարած պրոֆեսիոնալիզմ հանած կոռուպցիա» խոսուն բանաձևով: Իրական կյանքում՝ բավական է նայել միայն նորընտիր խորհրդարանի կազմին՝ հասկանալու համար, որ Հայաստանի իշխանության վերնախավում հայտնվել են մարդիկ, որոնց առաջխաղացման հիմքում միայն փողն է ու հարկադրանքը, ինչի շնորհիվ երկու ամիս առաջ նրանք խիստ «պատմական» հաղթանակ են տարել հենց պրոֆեսիոնալիզմի և ազնվության դեմ:
Երբ Հայաստանում բարձր մակարդակով պատերազմի նոր փուլ է հայտարարվում անարդարությանը, ապա մնում է ենթադրել, որ «թղթային» Հայաստանի ստվերում խրախուսվելու են զոռբայությունը, ուժի ֆետիշացումը, թույլին և խեղճին ճնշելու «մշակույթը»: Պետք է ուշադիր լսել երկրի նախագահի, վարչապետի «լուսավոր» ելույթները՝ հասկանալու համար, թե իրականում ինչպիսի անելանելի խավարում է հայտնվել Հայաստանը: «Թղթային, կարգախոսային» Հայաստանի ղեկավարները սպանում են իրական Հայաստանը, որը դարձել է անարդարության, մարտնչող տգիտության և կոռուպցիայի խորհրդանիշ:
Սերժ Սարգսյանի նկարագրած «չորս միլիոնանոց» Հայաստանի ստվերում իրական, դատարկվող հայրենիքն է՝ արդարության ու հացի կարոտ մարդկացով, ովքեր դառնությամբ բռնել են ղարիբության ճանապարհը: Վարչապետի խոստացած ներդրումային փուչիկն իրական կյանքում դառնալու է աղքատության և արտագաղթի նոր, պերճախոս թվեր:
«Արքունական Հայաստանը» բառի իսկական իմաստով օկուպացրել է Հայաստանը՝ կոռուպցիայի, տգիտության, անարդարության «թագավորությամբ»: Հայաստանի այսօրվա իրավիճակը հար և նման է Ռուսոյի նկարագրած 18-րդ դարավերջի ֆրանսիական իրականությանը: Այն տարբերությամբ, որ Հայաստանում հեղափոխություն անող էլ չկա, որովհետև նույնիսկ հեղափոխություն անելու իրավունքն «արքունիքի» կողմից մենաշնորհված է:
