Այսօր քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանից փորձեցինք հետաքրքրվել, թե ՀԱԿ-ը իշխանության հետ երկխոսության գնալու դեպքում ինչ կոնտեքստով պետք է կառուցի այդ երկխոսությունը, որ այս տարիների ընթացքում իշխանություններից հիասթափված և ՀԱԿ-ի կողքին գտնվող հասարակությունը չհիասթափվի իշխանությունների հետ երկխոսության գնացող ընդդիմությունից: Ի պատասխան՝ քաղաքագետն արձագանքեց. «Գիտեք, խնդիրն այն է, որ թե իշխանությունը, թե ՀԱԿ-ը երկրորդական են այն խնդիրների դեմ, որ ծանրացել են մեր երկրի առաջ: Իսկ մեր երկրի առաջ ծանրացել են մի շարք խնդիրներ՝ սկսած արտաքին քաղաքականից, վերջացրած ներքին տնտեսական և սոցիալական քաղաքականությամբ: Այստեղ հասարակությունն է, որ պետք է մեր խնդիրների լուծման անհրաժեշտությունը տեսնի: Եթե հասարակությունը չի տեսնում և միաժամանակ ականատես է լինում, որ ՀԱԿ-ը կարծես թե փոխում է իր տակտիկան իշխանությունների հետ վարվելիս, այստեղ ակնհայտ է դառնում, որ հասարակության մեջ առաջանում է որոշակի շփոթվածության և հիասթափության տարր: Որքան դա երկար կտևի՝ ես չեմ կարող ասել, բայց պարզ է, որ երկիրը կանգնած է բավական ծանր խնդիրների առաջ: Սրանք վերացական խոսքեր չեն, այլ առարկայական խոսքեր են»:
Երվանդ Բոզոյանի գնահատմամբ՝ վերջին 3 տարիների ընթացքում երկրի առաջ ծառացած խնդիրները ոչ միայն չլուծվեցին, այլև իշխանությունը հետևություններ էլ չարեց, որովհետև չի պատկերացնում դրանց լուծման եղանակները: «Ավելին, եթե մինչ այսօր ՀԱԿ-ը փորձում էր ինչ-որ բան փոխել կամ պարտադրել այս խնդիրի լուծման հարցում, հիմա իրավիճակը մի փոքր այլ է: ՀԱԿ-ը կազմակերպչական իմաստով լավ կարողացել էր կոնսոլիդացնել այն զանգվածին, որը արագ, շուտափույթ լուծումներ էր պահանջում: Սակայն տեսնելով, որ արագ, շուտափույթ փոփոխություն չի լինում՝ նրանց համար միևնույն է դառնում, թե ով և ումով կփոխի վիճակը: Հետևաբար կարծում եմ՝ այդ զանգվածը ևս կթուլանա, և այն դիմադրական կողմը, որը ներկայացնում է ՀԱԿ-ը, ևս կթուլանա»,- ավելացրեց Երվանդ Բոզոյանը:
