Այսօր Բիշքեկում տեղի են ունենալու ԵՏՄ և ՀԱՊԿ հերթական գագաթնաժողովները, որոնց մասնակցելու նպատակով Ղրղըզստան է մեկնել նաև Սերժ Սարգսյանը: Թեև գագաթնաժողովները հերթականն են, սակայն այնուհանդերձ դրանք տեղի են ունենում ոչ սովորական իրավիճակում, երբ բավական թեժ զարգացումները Սիրիայում բերել են ԱՄՆ-Ռուսաստան նոր լարվածության: Սիրիայում զինված ընդդիմության վերահսկողության տարածքներում քիմիական հարվածից հետո ԱՄՆ-ը դրա համար ուղիղ մեղադրեց Ասադին և հասցրեց ռազմական ուղիղ հարված, նաև, ըստ էության, վերջնագիր ներկայացնելով Ռուսաստանին՝ Ասադին հեռացնելու մասով: Դրան հաջորդեց Մոսկվայում ԱՄՆ պետքարտուղար Ռեքս Թիլերսոնի և ՌԴ արտգործնախարար Լավրովի հանդիպումը: Չորս ժամ տևած հանդիպումից հետո Թիլերսոնը մոտ երկու ժամանոց հանդիպում ունեցավ նաև Պուտինի հետ: Դրանից հետո արվող հայտարարությունները, ըստ էության, հիմք չեն տալիս եզրակացնել, թե ինչպիսի ընթացք են ունեցել բանակցությունները, ի վերջո դրանք մեծացրե՞լ են լարումը, մոտեցրե՞լ են ռազմական էսկալացիան, թե՞ այնուհանդերձ ավելի շուտ դեպի փոխհամաձայնեցված գործողությունների կողմն են տարել իրավիճակը:
Ահա այս փուլում ԵՏՄ և ՀԱՊԿ գագաթնաժողովները ստանում են իսկապես առանձնահատուկ երանգ և ֆոն: Եվ մասնավորապես այդ մասով շատ հետաքրքրական և հիշարժան է մի հանգամանք՝ ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում Հայաստանի ներկայացուցչի նշանակման հարցը, որը մի քանի անգամ հետաձգվել է արդեն մեկ տարվա ընթացքում և վերջին անգամ էլ հետաձգվեց նախորդ տարի դեկտեմբերին՝ Սանկտ Պետերբուրգում: Սա, իհարկե, Արևմուտք-Ռուսաստան դիմակայության նոր ֆոնին չնչին հարց է նրանց համար, սակայն միջազգային լարվածության կամ անորոշության նոր ալիքի ֆոնին ոչ հերթապահ հարց է Հայաստանի համար: Կապված թե՛ այդ դիմակայության ղարաբաղյան հարցի վրա հնարավոր ազդեցության հետ, և թե՛ այն հանգամանքի հետ, որ նման դիմակայության կամ լարվածության ֆոնին ՀԱՊԿ-ը դառնում է կամ կարող է դիտարկվել Մոսկվայում որպես Արևմուտքի դեմ գործիք:
Այս հակասական իրավիճակում էլ ուշագրավ է, թե ինչ ճակատագիր կունենա հարցն այս անգամ և արդյո՞ք ՀԱՊԿ-ը հերթական անգամ կհետաձգի Հայաստանի թեկնածուին գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում նշանակելու հարցը: Պաշտոնական Երևանը հայտարարել է ՝ փոխարտգործնախարարի մակարդակով, դեռևս նախորդ տարեվերջին, որ այդ խնդրում չկա ՀԱՊԿ կոնսենսուս: Լա՞վ է դա Հայաստանի համար, թե՞ վատ: Այս հարցը չունի միանշանակ պատասխան: Սակայն ընդհանուր առմամբ, լարված միջազգային իրավիճակում Հայաստանի համար, երևի թե, գոնե իրավիճակային, կարճաժամկետ իմաստով մեղմ ասած այդքան էլ նպատակահարմար չէ նման հրապարակային պատասխանատվության բեռ վերցնելը, հատկապես, երբ նկատելի չէ, թե բացի պատասխանատվությունից այդ բեռը Հայաստանին ինչ է տալու հնարավորության մասով:
