Քաղաքականությունը ընդհանրական և վերացական գործընթաց չէ: Այն արժեքների, նպատակների ու խնդիրների համակարգ է, որի նպատակը խնդիրների լուծման բանալի գտնելը և այն հասարակությանը ներկայացնելն է, իսկ հասարակությունն արդեն կտա այդ բանալու գնահատականը: Հայաստանի պարագայում պետք է հստակեցնել արժեքները, նպատակներն ու խնդիրները, և դրանցից ելնելով գնահատել իրավիճակը:
Այդ իրավիճակը Հայաստանում ներկայումս առանձնանում է նրանով, որ գրեթե բոլորի հռչակած նպատակներն ու արժեքները, բոլորի արձանագրած խնդիրները նույնն են: Այդ իմաստով բոլորը կարող են միավորվել բոլորի հետ և Հայաստանը կփրկվի, կամ կկործանվի ամբողջությամբ: Տվյալ դեպքում սակայն դա չէ խնդիրը, քանի որ բոլորը բոլորի հետ չեն միավորվի, որովհետև ոչ բոլորն են իրականում հետապնդում իրենց հռչակած նպատակներն ու արժեքները: Խնդիրը հենց դա է, բայց դրա համար պետք է միմյանց ոչ թե անցյալ հիշեցնել, քանի որ անկասկած կգա նաև դրա ժամանակը, եթե գա Հայաստանում օրինականության և ժողովրդավարության հաղթանակը, այլ պետք է միմյանց առաջադրել գործակցության, դաշնակցության կամ միավորման քաղաքական հրապարակային սխեմաներ:
Իրավիճակը հնարավորինս իրատեսորեն գնահատելու և սեփական ուժերը ճշգրտորեն հաշվարկելու պարագայում քաղաքական գործունեությունը դառնում է շատ ավելի օպտիմալ, ինչը նշանակում է ունենալ առկա միջավայրի հնարավորինս իրատես պատկեր, հանուն սեփական պոտեցիալի օպտիմալ բանեցման:
Իշխանությունն, իհարկե, շատ լավ գիտե, որ թե՛ արևմտյան, թե՛ ռուսական կենտրոնները խաղում են Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում, թերևս շատ լավ գիտե` ինչպես և ինչով կամ ումով են խաղում, բայց բացարձակապես պատկերացում չունի խաղային պատկերի և կանոնների ու սցենարի մասին: Այդ առումով, իհարկե, նկատելի է, որ Հայաստանում ոչ ոք չունի այդ «դրսի գործոնի» մասին ամբողջական պատկերացում, բայց իշխանության պարագայում այդ անիմանալիությունը առավել ցայտուն դրսևորումներ է ունենում, որովհետև առավել կոնկրետ և այսպես ասած` ինստիտուցիոնալացված է ներքաղաքական իրավիճակի համար իշխանական պատասխանատվությունը: Ու քանի որ երբեք հայտնի չէ, թե ինչպիսին է լինելու հաջորդ քայլը քաղաքական ներքին դաշտում և ով է այն անելու, կամ ում են այն հուշելու կամ ակնարկելու, իշխանությունը գերադասում է, թերևս, չշտապել և ժամանակ շահել` հստակ գիտակցելով, որ այդուհանդերձ հարկ է լինելու դեռ առնվազն երկար ժամանակ մնալ հանդուրժողության ընդհանուր հունի մեջ, քանի դեռ համաշխարհային քարտեզում տեղի են ունենում աշխարհաքաղաքական տարբեր հուների վերադասավորման գործընթացներ և արժեհամակարգային վերանայման միտումներ:
Թերևս այստեղ է Հայաստանի ներքին կյանքի ներկայիս ամբողջ հմայքը, որ այդ անորոշությունը մի կողմից բոլորին ստիպում է անպայման ինչ-որ բան անել, քանի որ հասկանում են, որ ինչ-որ բան կատարվում է աշխարհում և այդ համատեքստում անպայման կատարվելու է Հայաստանում, մյուս կողմից` որևէ մեկը չգիտե, թե այդուհանդերձ ինչ է պետք անել ամբողջությամբ, առնվազն միջնաժամկետ երաշխիքներ ունենալու համար: Այդ` ինչ-որ տեղ նաև հակասական իրավիճակի պայմաններում Հայաստանում որոշակիորեն տեղից շարժվում է քաղաքական ճահիճը, անգամ այն պարագայում, երբ թվում է, որ այն այլևս որևէ կերպ շարժվելու ունակ չէ:
