«Առավոտ» օրաթերթին տված «Դավաճանված Հայաստան» վերնագրով իր վերլուծականում Նարինե Մկրտչյանը գրում է. «Հայ-ոուսական հարաբերությունների մասին «կամ լավ, կամ ոչինչ» վարքագիծը պաշտոնական Երևանը որդեգրեց արդեն անկախությունից հետո` միջպետական երկկողմ հարաբերություններում երբեմն հայտնվելով անգամ ոչ թե կրտսեր եղբոր, այլ աղքատ ազգականի կարգավիճակում: Այսօրինակ վարքագիծն աստիճանաբար դարձավ ՀՀ բոլոր կառավարիչների քաղաքական մաշկը»:
Անդրադառնալով GALLUP-ի` 2010 թ. աշխարհի 100 պետություններում անցկացված հարցումներին, որոնց համաձայն Հայաստանն իր ռուսասիրությամբ 5-րդ տեղում է, վերլուծության հեղինակը նշում է. «Հայկական երազանքը ճզմվել Էր ռուսական կայսրության թագի որոնումներում: Հայաստանի անվտանգությունը և հարավային սահմանները կես դարով Ռուսաստանին հանձնած Երևանը նենգադավ լռության և քաղաքական խավարի մեջ ան-կախության միջնաբերդի իր բանալիներն Էր հանձնում օտար պետությանը: Այդ չարագուշակ լռության ու խավարի մեջ լսվում Էր միայն դավաճանության պաղ քամու ահասարսուռ սուլոցը: Մինչև աքլորականչ դեռ ժամանակ կար Հայաստանին երիցս ուրանալու և դավաճանելու համար»:
