Պատերազմը նույնպես էթիկական կողմ ունի, ունի նաև իրավական հարցեր նույնիսկ ամենաթեժ պահերին: Սպանությունը նույնպես բարոյական սահմաններ ունի: Պատերազմական հանցագործություն կոչվածը հենց այդ բարոյական նորմերի խախտումն է:
Սիրիական պատերազմը Երկրորդ համաշխարհային պատերազից հետո ամենադաժանն է, նույնիսկ պատերազմը Բոսնիայում այսքան սարսափելի չէր, ոչ էլ պաղեստինյան հակամարտությունը:
Պատերազմի ժամանակ ամեն ինչ հնարավոր է, բայց կա երեք անթույլատրելի բան՝ երեխաներին չեն սպանում, հիվանդանոցները չեն գնդակոծում, չեն ռմբակոծում նաև հումանիտար շարասյուները: Անկախ այն բանից՝ իրավաբանական տեսանկյունից հանցանք է դա թե ոչ, մարդկային ցեղին չի կարելի այդպես խեղել:
Ռուսաստանը, Իրանը, ԱՄՆ-ը և Սիրիայի կառավարությունը այս խելահեղ պատերազմի գլխավոր դերակատարներն են: Պատմությունը կգրի նրանց անունները՝ որպես մարդասպանների, որոնք հիվանդանոցներ են ռմբակոծել՝ չխնայելով երեխաներին: Եվ ոչ միայն նրանք, ողջ իսլամական աշխարհը կա՛մ մասնակից, կա՛մ անտարբեր դիտորդ դարձավ Սիրիայում մարդկության դեմ հանցագործությանը:
Սիրիական պատերազմը կհիշվի որպես իսլամական աշխարհի ամենաամոթալի պատերազմը. սպանում ու սպանվում են մահմաեդականներ, անտարբերությամբ հետևում կամ կրակի վար յուղ են լցնում դարձյալ մահմեդականները: ԴԱԻՇ-ի անմարդկային դաժանությունը, վայրենությունը ամոթի խարան դրեց ողջ իսլամական աշխարհի վրա: Իրանց դաժանությամբ նրանցից գրեթե չեն տարբերվում նաև նրանց դեմ կռվողները:
Հատուցումը ծայրահեղ դաժան է լինելու ինչպես այս, այնպես էլ այն աշխարհում: Այլևս անհնար է տեսնել երեխաների անշնչացած մարմինները. մենք աչք ենք փակում դրա վրա՝ կարծելով, թե եթե չենք տեսնում, ուրեմն երեխաներ չեն զոհվում, մինչդեռ ամնե օր անմեղ մարդիկ են զոհվում:
Հիվանդանոցների ռմբակոծությունը հանցագործություններից ամենածանրն է, երեխաների սպանությունը՝ ամենաամոթալին, հումանիտար շարասյան ռմբակոծումը՝ անմարդկային վերաբերմունքի ստորին սահմանը:
Այս պատերազմը ատելություն սերմանեց այդ հողում. կգա ժամանակ, և երեխաները կլուծեն իրենց հայրերի վրեժը, սպանված երեխաների վրեժը և պատասխան կպահանջեն:
Կգա ժամանակ, որ Բարձրյալը պատասխան կպահանջի գործած բոլոր հանցանքների համար, և Սիրիան վրեժ կլուծի մարդկությունից:
