Ռազմական բժիշկ Վահե Ավետյանի սպանությունից հետո Հայաստանի ԶՈւ Գլխավոր շտաբի պետ Յուրի Խաչատուրովը հայտարարեց, թե ոչ ոք թող չհամարձակվի մատով դիպչել բանակին: Անցավ մոտ մեկ տարի, և բանակին համարձակվեց «մատով դիպչել» Սյունիքի նախկին մարզպետ Լիսկան, որի որդին ու թիկնապահը կրակեցին և ծանր վիրավորեցին բանակի գնդապետ, հայկական զինուժի լավագույն հրամանատարներից մեկը հանդիսացող Արտակ Բուդաղյանին, և սպանեցին նրա եղբորը՝ Ավետիք Բուդաղյանին: Արտակ Բուդաղյանը ողջ մնաց հրաշքով, իսկ այսօր, նրան «մատով դիպչելուց» հետո, Բուդաղյանին քրեական գործի մեջ են ներգրավում ոչ թե որպես տուժող, այլ որպես մեղադրյալ, որը հարձակվել է Լիսկայի տան վրա: Յուրի Խաչատուրովից ձայն, ծպտուն չկա: Խաչատուրովը նույնիսկ չէր այցելել ծանր վիրավոր հրամանատարին տեսության՝ այն դեպքում, երբ սպառնում էր բանակին «մատով դիպչողներին»:
Ընդհանրապես, Յուրի Խաչատուրովի գոյությունը կարևորագույն պաշտոնում՝ ԶՈւ գլխավոր շտաբի պետի կարգավիճակում, անցնում է լռության ներքո: Բանակում տեղի ունեցած մահվան ողբերգական դեպքերի պարագայում էլ Խաչատուրովին անհասկանալի կերպով հաջողվում է լուռ մնալ և նաև մնալ ստվերում, չդառնալ պատասխանատվության թիրախ, հարցադրումների հասցեատեր, և սա այն դեպքում, երբ ԶՈւ Գլխավոր շտաբի պետը անմիջական պատասխանատվություն է կրում զորքի կառավարման համար: Բայց այստեղ, բնականաբար, միայն Յուրի Խաչատուրովի հարցը չէ: Նրա անունը հիշատակելու պատճառն այն էր, որ հենց նա էր սպառնացել բանակին «մատով կպչողներին»:
Խնդիրը տվյալ պարագայում վերաբերում է զինուժի ամբողջ ղեկավարությանը, որի առաջ խնդիր է դրված հետևելու, թե ինչպես է հարգարժան, զինվորների կողմից սիրված ու հարգված գնդապետ-հրամանատարը ենթարկվում ներհամակարգային մանիպուլյացիաների և տուժողից վերածվում մեղադրյալի՝ Լիսկայի որդուն ու թիկնապահին ջրից չոր դուրս բերելու կամ ավելի շուտ՝ արյունից չոր դուրս բերելու համար, որը պետք է թույլ չտա, որ հարգարժան գնդապետի և ընդհանրապես հայ սպայի կարգավիճակը ոտնձգության ենթարկվի այդ համակարգային ավանդական մանիպուլյացիաների կողմից:
Ի՞նչ են մտածելու զինծառայողները՝ տեսնելով, թե ինչպես են իրենց հրամանատարները խոցելի այն համակարգի առաջ, որը Հայաստանում յուրացրել է իշխանությունը և իրեն անպատժելի է համարում, պատրաստ է արդարացնել նույնիսկ յուրայինների կողմից գործված ամենազազրելի և ցնցող հանցանքները: Ինչպե՞ս են այդ զինծառայողները պաշտպանելու այն երկրի սահմանը, որտեղ իշխում են նման բարքեր ու ավանդույթներ:
Այստեղ ընդամենը հերթական մանիպուլյացիան չի կատարվում, արդարադատության և իրավական պատասխանատվության հերթական ծածկադմփոցը չի տեղի ունենում: Այստեղ շատ ավելի խորքային երևույթ է, որի համար անմիջական պատասխանատվության առաջ է կանգնում պաշտպանական գերատեսչությունը, որովհետև այստեղ էլ, ըստ էության, Հայաստանի պաշտպանության, պաշտպանվածության հարցն է լուծվում, որովհետև չի կարող պետությունն արդյունավետ պաշտպանել այն զինվորը և սպան, որը պետության ներսում պաշտպանված չէ իրեն պետության հետ նույնականացրած քրեական տարրի կրակոցներից:
