Արարատի մարզի Ոսկեպատ գյուղում քույր ու եղբայր՝ Քրիստինե և Բաղդասար Սաֆարյաններն ապրում են գյուղի երբեմնի ճաշարանում, սակայն ճաշարանը սեփականաշնորհված է, և հնարավոր է՝ նրանք մեկ ամսից դրսում հայտնվեն:
2011-ի դեկտեմբերի 25-ին քաղցկեղից մահացել է նրանց մայրը, իսկ 2012-ի սեպտեմբերի 24-ին՝ հայրը:
Մայրը՝ Աղավնին, թեև տարիներ շարունակ հիվանդ էր, սակայն իրեն չէր հետևում, հանուն երեխաների շարունակում էր աշխատել ջերմոցում: 28-ամյա Քրիստինեն հիմա միայնակ մեծացնում է անչափահաս եղբորը: Երբ հայրն արդեն անկողնային հիվանդ դարձավ, աղջիկը մթերային խանութում աշխատանքի անցավ՝ դեղերի և սննդի փող վաստակելու համար: Թեև նրանց խորհուրդ են տվել նամակ գրել Ռալֆ Յիրիկյանին, բայց նաև զգուշացրել են, որ նամակները նրան չեն հասնում:
Հոր մահից հետո Ոսկեպատի գյուղապետն օգնեց Քրիստինեին գյուղի գրադարանում աշխատանքի տեղավորվել: Աղջիկը ամսական ստանում է 48000 դրամ, որը դեռ չստացած՝ վերջանում է: Ձմռանը 30000 դրամ էլեկտրաէներգիայի համար է վճարում, երեխայի նպաստն էլ քիչ է, իսկ կարիքները՝ շատ, քանի որ դպրոց է գնում:
Քրիստինեն նշեց, որ դպրոցն օգնում է իրենց գրքերի փողի և այլ հարցերով, սակայն ծախսերը շատ են:
«Դառը օրեր եմ ապրել, այնպիսի օրեր, որ ոչ մի աղջիկ չի տեսել։ Եղել են օրեր, որ սոված եմ լուսացրել, եղել է, որ մի կտոր հաց է եղել, տվել եմ երեխուն, ասել եմ՝ թող ինքն ուտի»,- հուզված ասաց նա:
Հիմա էլ Քրիստինեն շատ պարտքեր ունի գյուղի խանութներին՝ դեռ Նոր տարվանից եկող. «Խանութների մոտով, պատկերացրեք, ամաչում եմ անցնել, բոլորին պարտք եմ, աշխատավարձը ստանում եմ, երեխա է, ամեն ամիս ինչ-որ միջոցառումներ են լինում, դրան գումարած էլեկտրաէներգիայի, ջրի վարձի գումարը»:
Թեև հողատարածք ունեն, սակայն այնքան հեռու է, որ ջուր չի հասնում. «Եթե որևէ մեկին նվեր էլ տանք այդ հողը, չի վերցնի, անգամ վարկ չենք կարողացել վերցնել այդ հողով։ Փորձեցի վարկ վերցնել պարտքերը տալ և ամսեամիս փակել, բայց ինձ ասացին, որ անհուսալի վարկառու ես, քանի որ խնամում ես անչափահաս երեխայի»։ «Հիմա դու այդ երեխային խնամե՞ս, թե վարկը տաս»,- ասել են նրան:
Ամեն անգամ աշխատավարձի օրը մի քիչ մեկի, մի քիչ մյուսի պարտքերն է տալիս, գրեթե ոչինչ չի մնում։ «Մի կերպ գոյատևում ենք, վերջերս եկան ասացին, որ, այս շենքից պետք է դուրս գանք, կացարանի խնդիր կա, հիմա սպասում եմ, թե երբ են գալու: Չգիտեմ՝ ուր եմ գնալու անչափահաս երեխայի հետ»,- ասաց Քրիստինեն:
Հիմա Քրիստինեն պատրաստվում է եղբորը 15 օրով ամառային ճամբար ուղարկել: «Հո մեկ մայկով չե՞մ ուղարկի, ու նորից այդ ամենը պարտքով եմ վերցրել ու նորից՝ աշխատավարձի հույսով։ Հիմա ես այդ աշխատավարձով ուտեմ, պարտքերը տամ… բայց գոյատևում ենք, իսկ այն, որ կարող է մեկ ամիս հետո մնանք փողոցում, փաստ է»,- ասաց նա:
Բաղդասարը չի ուզում դպրոց գնալ, ուզում է աշխատել ու քրոջն օգնել, երազում է մեխանիկ դառնալ: Հոր հեծանիվը մի քանի անգամ քանդել-հավաքել է, հիմա սպասում է քույրը հարստանա, որ նորը գնի:
«Երեխան բրոնխիտ հիվանդությամբ է տառապում, ու շաբաթը մեկ տանում եմ բժշկի։ Ասում են՝ լավ է, բայց դե հազից, ամեն ինչից հասկանում ես, որ… Ֆինանսի պատճառով հնարավորություն չկա բուժման տանել, շատ են ասում, որ Աբովյանում թոքերի հիվանդանոց կա, տանեմ այնտեղ, բայց ում բյուջեի հաշվին»,- ասաց քույրը՝ հավելելով, որ շատ բաներից երեխային զուրկ է պահում: Իսկ ամուսնանալու մասին դեռ չի մտածում, եղբորն է մեծացնում՝ սեփական երեխայի պես…
