Կառավարությունը խորհրդարանին առաջարկում է մեկ տարով հետաձգել պարտադիր կուտակային կենսաթոշակային համակարգի ներդրումը և այն կիրառել 2018 թվականի հուլիսից: Կառավարությունն այս որոշումը պայմանավորում է իբր թե Հարկային օրենսգրքի ընդունումով, որն ուժի մեջ կմտնի հենց 2018-ի հունվարից:
Իրականում, սակայն, ակնհայտ է, որ այստեղ բանն ընտրություններն են, որոնք տեղի են ունենալու 2017 թվականին: Եվ եթե պարտադիր կուտակայինը կիրառության մեջ մտնի 2017 թվականի հուլիսից, ապա այդ ժամկետի, այսպես ասած, մոտիկությունն ընտրություններին կարող է հիմք դառնալ տարբեր խմբերի այդ հանգամանքը հասարակական բողոքի ակցիաների տեսքով օգտագործելու համար:
Ի վերջո, այս երևույթը մեզ անծանոթ չէ, և բոլորն են հիշում, թե ինչպես հայտնի ոչ իշխանական քառյակը կուտակային պարտադիր համակարգի դեմ քաղաքացիական բողոքին միացավ և սկսեց այն հմտորեն օգտագործել վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի պաշտոնանկությանը հասնելու և Հովիկ Աբրահամյանին վարչապետ կարգելու համար: Եվ շատ հետաքրքիր է, որ հենց Աբրահամյանը նշանակվեց վարչապետ, պարտադիր կուտակային համակարգի դեմ բողոքի ակցիաները, ըստ էության, մարեցին, թեև հարցը, որպես այդպիսին, մնաց չլուծված, և կառավարությունը գնաց մասնակի խորամանկության ճանապարհով՝ պարտադիրից ազատեց մասնավոր սեկտորին և սկսեց պարտադիր պահումներ կատարել պետական, բյուջետային հիմնարկների աշխատակիցներից:
Եվ ահա, կառավարությունը հանդես է գալիս պարտադիր կուտակայինը ևս մեկ տարով հետաձգելու նախաձեռնությամբ, որի նպատակը անկասկած մի կողմից սոցիալական դժգոհության պատճառները, այսպես ասած, հեռացնելն է՝ պատճառներից մեկը, իսկ մյուս կողմից՝ խնդիրը ներքաղաքական և միգուցե պարզապես ներիշխանական շահարկումների առարկա չդարձնելու համար:
Միայն թե պարզ չէ՝ Հովիկ Աբրահամյանը վախենում է, որ այս անգամ էլ խնդիրը իր դեմ կօգտագործեն իր հակառակորդնե՞րը, ինչպես ինքն օգտագործեց Տիգրան Սարգսյանի դեմ, թե՞ Սերժ Սարգսյանն է Հովիկ Աբրահամյանին հանձնարարել հանդես գալ հետաձգելու նախաձեռնությամբ՝ նրան զրկելով խնդիրը ներիշխանական հարաբերությունների գործընթացում խաղարկելու հնարավորությունից, այլ կերպ ասած՝ որոշակի սաբոտաժային ռեսուրսներից զրկելու համար:
Բոլոր դեպքերում, ըստ ամենայնի, նախաձեռնության առանցքային պատճառը ավելի շատ հենց այդտեղ է, այսինքն՝ ներիշխանական անվստահության, փոխադարձ կասկածների դաշտում, քան զուտ նախընտրական պոպուլիզմի: Ի վերջո, ընտրողը գիտակից է, հազիվ թե տառապի ամնեզիայով և մոռանա, որ մեկ տարի անց իրեն պարտադրելու են այդ պարտադիր կուտակայինը: Հետևաբար, մեկ տարի այս, թե այն կողմ՝ ըստ էության ընտրողի տրամադրության վրա ազդեցության տեսանկյունից, իհարկե, չի կարելի ասել չի ունենա որևէ նշանակություն, բայց այդ նշանակությունը հազիվ թե լինի առանցքային, հիմնարար:
Խնդիրն ավելի հիմնարար նշանակություն ունի հենց ներիշխանական փոխհարաբերությունների տեսանկյունից, երբ կան ակնհայտ կասկածներ, որ իշխանական որևէ թև կարող է մյուսի հետ նախընտրական հարաբերությունների պարզաբանման և իշխանական կարկանդակի բաժանման գործընթացում օգտագործել նաև կուտակային գործիքի միջոցով գեներացվող սոցիալական դժգոհությունը:
