Մինչ Հայաստանում թեժ քննարկումներ են ծավալվում Ընտրական օրենսգրքի նախագծի շուրջ, ընդ որում՝ ոչ այնքան բուն բովանդակության, այլ դրա մասին իշխանության հետ բանակցելու կամ քննարկումների ֆորմատների շուրջ, Հայաստանում սահուն և թեթև քայլերով առաջ է գնում մեկ այլ օրենսգիրք, որի նշանակությունը Հայաստանի համար եթե ոչ ավելի, ապա հաստատ պակաս կարևոր չէ, քան Ընտրական օրենսգրքինը: Ավելին՝ եթե հաշվի առնենք այն, որ, մի շարք օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով, իրատես լինելու դեպքում, իհարկե դժբախտաբար, բայց կարող ենք ասել, որ Ընտրական օրենսգիրքը դեռ երկար ժամանակ Հայաստանում կմնա որպես թուղթ, ապա Հարկային օրենսգրքի դեպքում իրավիճակը և պատկերը այլ է լինելու:
Այդ օրենսգիրքը իշխանությունն իհարկե գործնականորեն ավելի շուտ կմտցնի շրջանառության մեջ, քան Ընտրականը, քանի որ Հարկայինը իհարկե բխում է իշխանության շահից: Իսկ դրանով ըստ էության կարգավորվելու է Հայաստանի տնտեսությունը, տնտեսական քաղաքականությունը, կանխորոշվելու է Հայաստանում գործարարության ապագան, ներդրումային միջավայրի վարկը: Եվ այս առումով պետք չէ բացառել նույնիսկ, որ Հարկային և Ընտրական օրենսգրքերի զուգահեռ ընթացքը իշխանության միանգամայն հաշվարկված մարտավարությունն է:
Վստահ լինելով, որ հանրային ուշադրությունը քաղաքական ուժերը կենտրոնացնելու են Ընտրական օրենսգրքի վրա, իշխանությունը երևի թե ակնկալում է մեծ հաշվով անաղմուկ կամ հնարավորինս անաղմուկ առաջ մղել հարկային օրենսգրքի նախագիծը: Կառավարությունը նախօրեին հավանության է արժանացրել այն, իսկ Հայաստանում գրեթե չկա որևէ արձագանք այդ կապակցությամբ, բոլորը զբաղված են ԸՕ քննարկումներով:
Ինչ խոսք, սա չի նշանակում, որ պետք է լինի հակառակը՝ բոլորը զբաղվեն ՀՕ-ով և թողնեն ԸՕ-ն, բայց մեղմ ասած տարակուսելի է, եթե մի ամբողջ քաղաքական դաշտ անկարող է զբաղվել միանգամից երկու կարևոր հարցերով: Կառավարությունը հավաստիացնում է, որ նոր Հարկային օրենսգիրքը բիզնեսի համար ստեղծելու է կայուն և կանխատեսելի միջավայր: Այդքա՞նը: Այսինքն՝ գործարարությանը Հայաստանում կայունությունն ու կանխատեսելիությո՞ւնն է հետաքրքրում միայն: Չէ՞ որ կայուն և կանխատեսելի կարող է լինել նաե պարզապես հարկային ռեկետի միջավայրը, փոքր ու միջին բիզնեսին խեղդելու և մոնոպոլիաներին ու օլիգոպոլիաներին խրախուսելու քաղաքականությունը:
Կայունություն և կանխատեսելիություն արտահայտությունները չեն կարող և չպետք է կիրառվեն առանձին՝ որակական բաղադրիչներից զուրկ: Կայուն և կանխատեսելի է լինելու ինչը՝ մրցակցային քաղաքականությո՞ւնը, թե՞ բիզնեսի և իշխանության սերտաճումն ու հովանավորչությունը:
Այս հարցերին է, որ պետք է բովանդակային պատասխաններ և օրենսդրական երաշխիքներ տա Հարկային օրենսգիրքը: Եվ երևի թե այդ հարցերն է, որ իշխանությունը փորձում է խլացնել Ընտրական օրենսգրքի աղմուկով:
