Բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց էթիկայի հանձնաժողովը ավարտել է ՊԵԿ-ի նախագահ Գագիկ Խաչատրյանի գործով վարույթը, որ հարուցվել էր «Թրանսփարենսի ինթերնեշնլ» կազմակերպության հայաստանյան գրասենյակի դիմումի հիման վրա: Դիմումի էությունն այն էր, որ Խաչատրյանը փաստացի գործարար է, խոշոր բիզնեսներ ունի, ինչը, բնականաբար, նրա զբաղեցրած դիրքի առումով առաջացնում է շահերի բախում և կոռուպցիոն ռիսկեր:
Սա, իհարկե, այսպես ասած՝ իրավիճակի մեղմ նկարագրություն է, որովհետև ըստ էության խոսքը այն մասին է, որ Գագիկ Խաչատրյանը Հայաստանի օլիգարխներից մեկն է, որը զբաղեցնում է պետական պաշտոն, ինչը օրենքի խախտում է: Այս մասին տարիներ շարունակ բարձրաձայնում են տարբեր գործարարներ, փոքր ու միջին բիզնեսի ներկայացուցիչներ՝ ահազանգելով այս կապակցությամբ, հայտարարելով, որ ՊԵԿ-ը մի ոլորտ է, որը գերկարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի զարգացման համար, և այս ոլորտում չի կարելի ղեկավարությունը հանձնել օլիգարխին: Բայց այս ամենն ապարդյուն էր:
Սակայն վերջերս ոստիկանությունում տեղի ունեցած մի իրողությունից հետո հանրության մոտ մի փոքր հույս արթնացավ, որ միգուցե սկսվել է մի տենդենց, երբ պետական պաշտոնները ազատում են բիզնեսմեններից: Ոստիկանության պետի հրամանով պաշտոնանկ եղավ Երևանի ոստիկանապետ Ներսես Նազարյանը, իսկ պաշտոնական պատճառաբանությունը եղավ այն, որ նա բիզնես շահեր ունի, ինչը անհամատեղելի է պաշտոնական գործունեության հետ:
Բոլորս ենք հասկանում, որ Հայաստանի իշխանական համակարգում բիզնես չունեն միայն եզակիները, այն էլ ոչ առաջնային դիրքերում, սակայն սկսված միտումը մի պահ լուրջ թվաց հասարակությանը՝ ենթադրելով, որ իշխանություններն ի վերջո ինչ-որ բանից պետք է սկսեն, քանի որ երկիրն ուղղակի սպառվում է: Եվ ահա այս ֆոնին, Գագիկ Խաչատրյանի դեմ վարույթը կարող էր լինել ևս մի օրինակ, որ վերջապես իշխանական համակարգում կա անկման գիտակցություն ու ինչ-որ բան փոխելու անհրաժեշտության գիտակցում: Սակայն պարզվում է, որ վարույթը ավարտվել է, իսկ Գագիկ Խաչատրյանն էլ իր տեղում շարունակում է պաշտոնավարել: Ընդ որում, դեռ հայտնի էլ չէ, թե ինչ է որոշել բարձրաստիճան պաշտոնյաների էթիկայի հանձնաժողովը:
Կասկած չկա, որ հանձնաժողովը պարզապես որոշել է, որ Գագիկ Խաչատրյանը բիզնեսմեն չէ, իսկ իր բիզնեսմեն հարազատներին էլ նա ոչ միայն որևէ կերպ չի աջակցում իր ղեկավարած կառույցով, այլև նույնիսկ իր հարազատների հանդեպ առավելագույնս խիստ է և կոշտ, ու նույնիսկ կարիք կա հարազատ բիզնեսմեններին պաշտպանել Գագիկ Խաչատրյանի սկզբունքային անաչառությունից, որ նրանք գոնե կարողանան դուրս գալ ուրիշների, հազար օտարների համեմատ անհավասար պայմաններից և բիզնես անել:
Այս ամենը միգուցե ծիծաղելի է, հատկապես իրավիճակի արդեն ողբերգական ֆոնին, սակայն այն ամենը, ինչ կատարվում է Հայաստանում կոռուպցիայի դեմ պայքարի անվան տակ, ծիծաղից բացի՝ առայժմ որևէ բան չի առաջացնում: Իսկ իրավիճակն իսկապես ողբերգական է: Նույնիսկ արտասահմանյան կառույցների ներկայացուցիչներն ու դեսպաններն են ուղղակիորեն մատնանշում հարկային ու մաքսային ոլորտներում առկա խնդիրները, տարբեր գործարարների հանդեպ խտրական վերաբերմունքը:
Այս մասին հենց այսօր ևս մեկ անգամ արտահայտվել էր «Կոկա-Կոլայի» հայաստանյան ձեռնարկություն այցելած ԱՄՆ դեսպան Ջոն Հեֆերնը: Սակայն այդ բոլոր մտահոգությունները մնում են ձայն բարբառո անապատի, իսկ Գագիկ Խաչատրյանը ու նրա հարազատները շարունակում են իրենց հաջող բիզնես-գործունեությունը Հայաստանի բիզնես-միջավայրի հաշվին:
