Ավագանու ընտրություններից հետո սկսված քննարկումների մեջ արդեն տեղ է գրավել նաև ավագանու մանդատները վերցնելու նպատակահարմարության հարցը: Այդ հարցին դեռևս պատասխան չեն տվել ո՛չ «Ժառանգությունը», և ո՛չ էլ ԲՀԿ-ն: ԲՀԿ-ականներն ընտրություններից առաջ հայտարարում էին, որ եթե կեղծվեն ընտրությունները, ապա ԲՀԿ-ն կարող է նաև դիտարկել մանդատները չվերցնելու, այսինքն ավագանին բոյկոտելու տարբերակը ևս: ԲՀԿ-ն երեկ հայտարարություն է տարածել ընտրությունների կապակցությամբ, որտեղ խոսվում է ընտրական մեխանիզմի անկատարության մասին, սակայն ոչ մի խոսք չկա ընտրության մասին՝ քաղաքական գնահատականի իմաստով:
ԲՀԿ-ն այս առումով խոստանում է վերլուծել իրավիճակը, ինչը քաղաքական լեզվով պարզապես նշանակում է սպասել իշխանությունների, տվյալ դեպքում Սերժ Սարգսյանի հետ հարաբերությունների պարզաբանմանը՝ տեսնելու համար, թե ինչ պայմանավորվածություններ կլինեն: Ըստ որում, չեն բացառվում նաև կառավարության կազմի շուրջ բանակցությունները: Համենայնդեպս, ԲՀԿ-ի դիրքորոշման հարցում միգուցե կարևոր նշանակություն կունենա այսօր ՀՀԿ գործկոմի նիստում կառավարության կազմի քննարկումը, որը շատ բանով ցույց կտա, թե ինչ մարտավարություն է որդեգրելու Սերժ Սարգսյանն առաջիկա ժամանակահատվածում և ինչ վերաբերմունք է ունենալու այդ ծիրում ԲՀԿ-ի հանդեպ:
«Ժառանգությունը» նախընտրական շրջանում երբեք չի ասել կամ նույնիսկ ակնարկել, որ կարող է մանդատները չվերցնել: Այստեղ երևի թե պետք է ողջունել կեցվածքի ազնվությունը: Խնդիրն այն է, որ և՛ «Ժառանգությունը», և «Բարգավաճ Հայաստանն» ունեն խորհրդարանական խմբակցություններ: Խորհրդարանական ընտրությունները, ըստ էության, որևէ բանով ավելի լավը չեն եղել, քան քաղաքապետի ընտրությունները մայիսի 5-ին: Եվ եթե այս ամենից հետո ԲՀԿ-ն կամ «Ժառանգությունը» պահում են խորհրդարանական մանդատները, իսկ Երևանի ավագանու մանդատներից հրաժարվում են, ապա սա ավելին, քան պարզապես քաղաքականության իմիտացիա, դժվար կլինի որակել: Ընդ որում, դա էլ մեղմ բնորոշմամբ: Առավել ևս, երբ արդեն իսկ կա ՀԱԿ-ի քայլը՝ Երևանի ավագանին 2009 թվականից բոյկոտելու առումով: Դա չունեցավ ոչ մի էական քաղաքական նշանակություն: Ինչ վերաբերում է միասնական բոյկոտի ուժին՝ եթե բոյկոտեն թե՛ «Ժառանգությունը» և թե ԲՀԿ-ն, ապա այստեղ էլ պատկերացումները, մեղմ ասած, չափազանցված են, որովհետև այդ բոյկոտը որևէ մեկը չի նկատելու, լրատվամիջոցներից և հենց իրենց՝ բոյկոտողներից բացի։ Առաջին հերթին հենց այն պատճառով, որ այդ ուժերը պահում են խորհրդարանական մանդատները, որոնք ըստ էության առավել յուղոտ պատառ են: Իսկ երբ յուղոտ պատառը պահում ես, ու բոյկոտում ես դիետիկը, ապա դա հազիվ թե որևէ ազդեցիկ տպավորություն գործի հասարակության և քաղաքական կյանքի մասնակից սուբյեկտների վրա:
Այնպես որ, հարցն ընդամենը աշխատանքի գնալ-չգնալու տիրույթում է, և այդ հարցը լուծելիս՝ և՛ ԲՀԿ-ն, և՛ «Ժառանգությունը» չարժե որ ծանրաբեռնեն հանրային լսողությունն ավելորդ աղմուկով: Եթե աղմկել, ապա գոնե ՀՀԿ-ի և Տարոն Մարգարյանի անօրինականությունների, ատկատների, Երևանի թալանի շուրջ, որի մասին ԲՀԿ-ն չորս տարի շարունակ հետևողականորեն լռեց՝ լինելով ավագանու անդամ: Բոյկոտն ընդամենն այդ հանցանքների մասին լռելու լեգիտիմությունն է ապահովելու, ուրիշ ոչինչ:
