Ակնհայտ է, որ իշխանությունը և նրան սպասարկող քաղաքական ուժերը (ավագանու ընտրություններին մասնակցող և ոչ) շարունակում են ապրել հին Հայաստանում: Դրա մասին են վկայում ընտրական այն բռնություններն ու ահաբեկումները, որոնք տեղի են ունենում այսօր վաղ առավոտից ողջ օրվա ընթացքում, և դրա մասին են վկայում նաև քաղաքական մյուս ուժերի գործողությունները թե ընտրությունից առաջ և թե ընտրությունից հետո, երբ նրանցից յուրաքանչյուրն առաջնորդվում է ոչ թե նրանով, ինչ կա փաստացի, այլ նրանով, ինչ իրենք են տեսնում` երազում, հայելու մեջ կամ սեփական շրջապատի աչքերում` դա արդեն էական էլ չէ:
Կամ գուցե նոր իրավիճակը, հասարակական-քաղաքական մթնոլորտը զգացել է նաև ինքը` իշխանությունը, և կամա թե ակամա իշխանությանը ուղղակի կամ անուղղակի ծառայություն մատուցած մյուս ուժերը, բայց այն, թե իրեն ինչպես է պահում նրանցից յուրաքանչյուրը ընտրական ամբողջ գործընթացի ժամանակ, վկայում է, որ եթե անգամ հասկացել են, ապա միևնույն է` նրանք գտնվել են նոր իրողությանը համարժեք արձագանքին անպատրաստ:
Իսկ ո՞րն է, այդուամենայնիվ, այդ նոր իրողությունը: Այդ ի՞նչ է փոխվել Հայաստանում, որ մինչև այսօր առավոտյան չկար կամ կար ու արդեն չկա, և կարիք կա նոր մտածողության և նոր մոտեցումների: Նախ` այդ նոր իրողության պատճառների մասին: Այդ նորի ճարտարապետը ժամանակն է: Այն փոխվում է, որքան էլ որոշ մարդիկ, անգամ իշխանություն և փող կրող, փորձեն իրենց իշխանությունն ու փողը ծառայեցնել ժամանակի ընթացքը կանգնեցնելուն: Ավելին` որքան ավելի աշխույժ են այդ փորձերը, այդքան ավելի դինամիկ է փոխվում ժամանակը: Եվ քանի դեռ նրանք` իրենց ողջ իշխանական մեքենայով զբաղված են ժամանակը կանգնեցնելու ջանքով` առաջնորդվելով «կանգ առ ակնթարթ` դու այդպես էլ ձեռնտու ես» սկզբունքով, չեն նկատում ժամանակի արագ փոփոխությունը:
Հայաստանի իշխանությունը արդեն տևական ժամանակ դեռ մինչև անցյալ նախագահական ընտրությունները զբաղված էր հենց դրանով` համառորեն թույլ չտալ, որ ժամանակն առաջ գնա երկրում: Եվ բնական է, որ ժամանակի ընթացքում առաջանալու էր բոլորովին նոր որակի քաղաքականության անհրաժեշտություն: Ընդ որում` այդ որակը կարող էր և չլինել գերժամանակակից, կարող էր և չլինել նոու-հաու` անգամ Հայաստանի քաղաքական դաշտի մակարդակով, կարող էր նույնիսկ ավելի վատը լինել, քան այն, ինչ առկա էր մինչ այդ: Բայց այդ նոր որակը չէր կարող չլինել: Եվ այստեղ, թերևս, խնդիրը ոչ այնքան որակն է, որքան նորը, որի հասարակական պահանջը չտեսնելու համար պետք էր, թերևս, լինել քաղաքականապես կույր:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
