Հարավային Կովկասում ՆԱՏՕ-ի կապի սպա Ուիլյամ Լահուն երեկ Երևանում հայտարարել է, որ ՆԱՏՕ-ն ծրագրեր չունի ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գոտում խաղաղապահներ տեղակայելու համար: Երևանում նոյեմբերի 2-ից մեկնարկել է ՆԱՏՕ-ի ամենամյա շաբաթը, և Լահուն Երևանում է այդ շրջանակում ու հանդիպել է լրագրողներին:
Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գոտում ՆԱՏՕ-ի խաղաղապահների հարց, ըստ էության, չի էլ քննարկվել, և այս տեսանկյունից Հյուսիսատլանտյան դաշինքի պաշտոնյայի հայտարարությունը, ըստ էության, արտացոլում է ընդամենը առկա իրականությունը, մյուս կողմից, սակայն, այս հայտարարությունը ուշագրավ է խաղաղապահների թեմայի այն ասպեկտի տեսանկյունից, որը շոշափվել է: Իսկ շոշափվել է հակամարտության գոտում ռուս խաղաղապահների տեղակայման հեռանկարը, և ըստ էության՝ այդ հեռանկարը չի էլ հեռանում հակամարտության համայնապատկերից և անգամ հնչող հերքումները հեռանկարներ չեն պարունակում, այլ վերաբերում են ընդամենը այս պահին:
Այդ տեսանկյունից, ՆԱՏՕ-ի պաշտոնյայի հայտարարությունը խաղաղապահների տեղակայման ծրագրեր չունենալու մասին, ըստ էության անուղղակի արձագանք է որևէ այլ խաղաղապահների տեղակայմանն ընդհանրապես: Հայտարարելով ծրագրեր չունենալու մասին՝ ՆԱՏՕ-ն, ըստ էության, իր դիրքորոշումն է արտահայտում առ այն, որ ղարաբաղյան հակամարտության գոտում որևէ խաղաղապահների հայտնվելը հակասում է իր ծրագրերին, ինչը նշանակում է, որ ՆԱՏՕ-ն իր հնարավորության սահմաններում կհակազդի այդպիսի հեռանկարին:
Սա, իհարկե, Հայաստանի համար արժեքավոր դիրքորոշում է, քանի որ այսպիսով Հյուսիսատլանտյան դաշինքը, կամա, թե ակամա, հանդիսանում է հակամարտության գոտի ռուսական խաղաղապահ ներկայություն թույլ չտալու հարցում Հայաստանի դաշնակիցը: Իսկ այն, որ Ռուսաստանը ոչ միայն չի հրաժարվել իր այդ մտադրություններից, այլ շարունակում է տարբեր կերպ փնտրել դրանց իրականացման ուղիներ, ակնհայտ դարձավ օրերս ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի տեղակալ Վալերի Սեմերիկովի հայտարարությունից՝ այն մասին, որ Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունը (ՀԱՊԿ) պատրաստ է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մանդատով իր խաղաղապահներին ուղարկել կազմակերպության երկրներից բացի, այլ երկրներ՝ խաղաղապահ առաքելություն իրականացնելու:
Ռուսաստանի այս հավակնությունների պայմաններում, իհարկե, Հայաստանի համար շատ կարևոր են միջազգային աջակիցները՝ նկատի ունենալով այն, որ ինքնին Հայաստանը, մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներից ելնելով, անկարող է զսպել և դիմագրավել այս հավակնություններին երկար ժամանակ: Իսկ խնդիրն այն է, որ խաղաղապահությունը տվյալ պարագայում նշանակելու է տարածաշրջանում հայկական գործոնի թուլացում մի շարք առումներով:
