«Ուրբաթ Վլադիմիր Պուտինը ԱՄՆ զորքերին հրամայել է Սիրիայում ռազմական գործողություններ սկսել»,- գրում է Foreign Policy-ի թղթակից Դևիդ Ռոթքոփֆը: Նա պարզաբանել է, որ ԱՄՆ-ը որոշել է Սիրիա ուղարկել մինչև 50 հատուկջոկատային:
«Եթե Պուտինը իր ուժերը չմտցներ Սիրիա, ԱՄՆ-ը հարկ չէր համարի Սիրիայում մեծացնել դաշնակիցների աջակցությունը, ովքեր հանդես են գալիս ԴԱԻՇ-ի և Ասադի դեմ: Կարծես թե Պուտինը Օվալաձև կաբինետում ավելի մեծ կշիռ ունի, քան Հիլարի Քլինթոնը, Բոբ Գեյթսը, Լեոն Պանետան, Դևիդ Պետրեուսը և շատ ուրիշներ, որոնց առաջարկությունները մնացել են առանց ուշադրության»,- ասվում է հոդվածում:
Պուտինի վճռական գործողությունները ոչ միայն ամրացրել են Ասադի ռեժիմը, այն նաև հասկացնել են տվել, որ ամենակատաղի հարձակումների թիրախ կդառնան Ասադի հակառակորդները (այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի ենթադրյալ դաշնակիցները), այլ ոչ թե ԴԱԻՇ-ի ծայրահեղականները: Ռոթքոփֆը ավելացնում է, որ Վաշինգտոնում շատերը չեն հասկանում, որ Պուտինը ձգտում է ոչ թե վերափոխել Սիրիան, այլ պարզապես երաշխիք ունենալ, որ Դամասկոսում կլինի իր համար ընդունելի ռեժիմ:
Հնարավոր է՝ Սպիտակ տան որոշումը խթանի Սիրիայի ապագայի վերաբերյալ քաղաքական քննարկումները: Ռոթքոփֆը սպասում է հետևյալ պայմանավորվածությանը. «Անցումային ժամանակաշրջանում Ասադը կմնա իր տեղում, նրան կփոխարինի այլընտրանքային «Ասադ-լայթը»՝ Մոսկվայի և Թեհրանի համար ընդունելի անձ, իսկ ԱՄՆ-ը կստանա «թզի տերև»: Կստեղծվի ավելի ընդունելի սիրիական կառավարություն, քանի որ բոլորը կայունությունը բարձր են դասում այնպիսի ճշմարտություններից, ինչպիսիք են ժողովրդավարությունը և մարդու իրավունքները: Երկրի մեծ մասը կմնա քաոսի իշխանության տակ, քանի որ Դամասկոսը այն չի վերահսկում և հազիվ թե սկսի վերահսկել կրկին»:
Հեղինակի կարծիքով՝ ԱՄՆ-ի պատասխան միջոցառումները շատ քիչ են ազդում իրավիճակի վրա: Արտաքին քաղաքականության և առաջատարության համար բավարար չէ արձագանքել ուրիշների գործողություններին: «Երբեմն պետք է իմանալ, թե ինչ ես ուզում, և տրամադրվել այն բանին, որ դու կունենաս բավարար քաջություն և արիություն՝ առաջինը քայլ անելու համար»,- գրում է նա:
