Վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հաստատակամ է բոլորին համոզելու, որ կառավարությունը իրականացնելու է իր առաջ դրված տնտեսական աճի 4,1 տոկոս ցուցանիշը, որ Աբրահամյանի կառավարությունը սահմանել էր 2015 թվականի համար: Բոլոր տնտեսական կանխատեսումները հուշում են, որ Հայաստանի տնտեսության համար տարին լինելու է շատ ծանր, և հազիվ թե հնարավոր լինի նույնիսկ նվազագույն աճ ապահովել:
Անգամ «յուրային» Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի կանխատեսումներն են մռայլ: Մի քանի օր առաջ այդ հանձնաժողովը հրապարակեց, որ ընդհանուր ԵՏՄ տարածքում սպասվում է մոտ 2,4 տոկոս անկում, իսկ Հայաստանում հազիվ զրոյից մի փոքր բարձր տասնորդական աճ, որն անգամ մեկ տոկոսի էլ չի հասնում: Արևմտյան ֆինանսական կառույցների կանխատեսումները էլ ավելի վատ են. նրանք կանխատեսում են անկում: Եվ ահա, այս պայմաններում Հովիկ Աբրահամյանը հաստատակամություն է հայտնում ապահովել 4,1 տոկոս տնտեսական աճ:
Ընդհանուր մակրոտնտեսական ռիսկերի, միևնույն ժամանակ Հայաստանում համակարգային փոփոխությունների, կոռուպցիայի դեմ պայքարի բացակայության պայմաններում վարչապետի նման հաստատակամությունը նշանակում է, որ նա ուղղակի պատերազմ է հայտարարում Հայաստանի տնտեսությանը: Եթե Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը ձեռնամուխ լիներ արագ տնտեսական բարեփոխումների, կոռուպցիայի դեմ հիմնարար և գործնական պայքարի, ապա, իհարկե, ոչ միայն 4,1, այլ միգուցե նույնիսկ 5-6, անգամ ավելի տոկոսով տնտեսական աճը կարող էր թվալ հնարավոր:
Հայաստանն անկասկած ունի նման աճի մարդկային և ռեսուրսային ներուժ, պարզապես այդ ամենը պետք է բացել, իսկ բացելու, դրսևորման ազատ և հարմարավետ միջավայր ապահովելու, նաև Հայաստան արտաքին ներդրումներ ներգրավելու համար անհրաժեշտ են արագ բարեփոխումներ, համակարգային բարեփոխումներ մոնոպոլիաների և օլիգոպոլիաների դեմ պայքարում, կրատիվ մոտեցումներ և ամենակարևորը՝ կոռուպցիայի դեմ գործնական, առարկայական պայքար, որը հնարավորություն կտա էապես փոխել Հայաստանում և հասարակության բարոյահոգեբանական մթնոլորտն ու սպասումները, և Հայաստանից սպասումներն աշխարհում, ներդրողների շրջանում:
Եվ սա շատ կարճ ժամանակ անց կարող է տալ իր էական արդյունքները, և եթե նույնիսկ այս քայլերի շնորհիվ հնարավոր չլինի տնտեսական էական աճ արձանագրել ընթացիկ տարվա համար, եթե չբավականացնի մնացած երեք-չորս ամիս ժամանակը, ապա կարձանագրվի առնվազն տրամադրությունների և գործընթացների՝ տնտեսական ակտիվության դինամիկայի աճ, ինչը նշանակում է, որ զուտ տնտեսական աճը կլինի ընդամենը 2016-ի առաջին և երկրորդ եռամսյակների ժամակային խնդիր:
Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը, սակայն, ոչ միայն մոտ չէ համակարգային բարեփոխումներ իրականացնելու ունակ կամ անգամ մտադրություն ունեցող կառավարության, այլ նաև իր գործունեության ավելի քան մեկ տարվա ընթացքում այդ կառավարությունը լիուլի համոզեց հասարակությանն ու իշխանական տանիք չունեցող գործարար շրջանակներին, որ հանդիսանում է Հայաստանում առկա տնտեսա-քաղաքական համակարգի հիմնական տանիքը և իր առաքելությունն է դիտում այդ համակարգի պահպանությանը և վերարտադրությանը ամեն գնով նպաստելը:
Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը մեկ տարվա ընթացքում ոչ միայն որևէ հիմնարար բարեփոխում չի իրականացրել և նույնիսկ նախաձեռնել, ոչ միայն կոռուպցիայի դեմ պայքարի մեկ աղմկոտ քայլ չի կատարել, որը համոզիչ ցույց կտար այդ հարցում նրա անշահախնդիր պատրաստակամությունն ու կամքը, այլ ամեն ինչ արել է Հայաստանում իշխանության և բիզնեսի սերտաճումը պահպանելու և խորացնելու համար:
Նման իրավիճակում խոսել 4,1 տոկոս տնտեսական աճի մասին՝ Հայաստանում ներդրումների նվազման, տրանսֆերտների նվազման, ռուսական «հովանավորչության» հնարավորությունների էական սահմանափակման պայմաններում, կնշանակի սպառնալ տնտեսությանը: Քանի որ այդ 4,1 տոկոս աճը պետք է պարզապես «քերվի» տնտեսության ներքին ռեսուրսներից: Դա այն դեպքն է, երբ ավելի լավ է չլինի տնտեսության աճ, բայց բիզնեսը արտաքին մարտահրավերներից զատ՝ գոնե չենթարկվի պետական ճնշման, քան վարչապետը իր անձնական հավակնություններն ու կարիերայի պահանջմունքները բավարարելու համար ամեն գնով ապահովի 4,1 տոկոս աճը, ինչը սակայն ուղղակի մահացու հարված կարող է լինել մի շարք փոքր ու միջին ձեռնարկությունների համար:
Հովիկ Աբրահամյանի համար աճի ցուցանիշ ցույց տալը, իհարկե, կենսական խնդիր է վարչապետի պաշտոնում աշխատանքի տեսանկյունից, քանի որ որևէ նշանակալից իրողությամբ այդ աշխատանքը աչքի չի ընկել, և աճի բացակայությունը ընդհանրապես կլինի լիակատար տապալում: Իսկ այդ տապալումը կարող է վարչապետի պաշտոն արժենալ: Աբրահամյանը կանգնած է իր պաշտոնը փրկելու խնդրի առաջ՝ փաստորեն պատրաստակամություն հայտնելով կործանել Հայաստանի տնտեսությունը: Ներկայիս պայմաններում այդ տնտեսությունից 4,1 տոկոս աճ ստանալը հենց նման պատրաստակամության անուղղակի, սակայն ակնառու վկայություն է:
