«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է «Արմենիա» մրցանակաբաշխության կազմակերպիչ, երգիչ
Հասարակության շրջանում դեռ շարունակում են ակտիվորեն քննարկել «Արմենիա» եւ «Տաշիր» մրցանակաբաշխությունները, որոնք մի քանի օրերի տարբերությամբ տեղի ունեցան նույն` Կրեմլի դահլիճում:
Օրերս «Տաշիր մեդիայի» գլխավոր պրոդյուսեր Մարկ Սաղաթելյանը եւ գլխավոր տնօրեն Հրանտ Բաբասյանը իրենց մրցանակաբաշխության շուրջ ծավալված վատ արձագանքը սեւ PR-ի արդյունք որակեցին եւ դրանում փաստացի մեղադրեցին «Արմենիա» երգի մրցանակաբաշխության կազմակերպիչներին` ցույց տալով, որ այդ երկուսի ջուրը մի առվով չի գնում: Նախկինում«Տաշիր» մրցանակաբաշխության կազմակերպիչ, երգիչ Սամվել Գրիգորյանը հիմա «Արմենիան» է կազմակերպում: Նրանից էլ փորձեցինք ստանալ մի քանի հարցերի պատասխաններ:
– «Տաշիր մեդիայի» գլխավոր պրոդյուսեր Մարկ Սաղաթելյանը, ամփոփելով «Տաշիր-2011»-ը, իրենց շուրջ սեւ PR իրականացնելու մեջ մեղադրեց«Արմենիա»մրցանակաբաշխության կազմակերպիչներին: Դուք, ամփոփելով «Արմենիա» մրցանակաբաշխությունը, ինչպե՞ս եք պատրաստվում հակադարձել:
– Ապրիլի 16-ին կայացավ «Արմենիա» երգի մրցանակաբաշխությունը եւ անցավ այնպես, ինչպես սպասում էինք, ինչպես պատրաստել էինք: Ամեն ինչ իսկապես շատ լավ անցավ, ոչ մի ավելորդություն չեղավ: Ինչ վերաբերում է Մարկ Սաղաթելյանի հարցազրույցին, ինքս նայել եմ, այնտեղ իրականությանը չհամապատասխանող շատ եւ շատ բաներ կային, ուղղակի ոչ մի կերպ ուշադրություն չեմ դարձնում:
– Շոու-բիզնեսը պառակտվեց, երկու մասի բաժանվեց: Նրանք, ովքեր երգեցին «Տաշիրում»,«Արմենիայում» չկային: Ինչո՞վ էր դա պայմանավորված:
– Ոչ մի բանով, մենք բոլորի վրա էինք ուշադրություն դարձնում, այնտեղ ուշադրություն էր դարձվել ընդամենը որոշակի մարդկանց վրա: Իսկ ո՞վ է ասում, որ պետք է լինի ընդամենը մեկ մրցանակաբաշխություն: Յուրաքանչյուր հեռուստաընկերություն կարող է իր միցանակաբաշխությունն ունենալ:«Տաշիրը» «Արմենիա» հեռուստաընկերությանն էր, որի կազմակերպչական աշխատանքներով զբաղվում էր «Տաշիր գրուպը»: Մենք անում էինք սփյուռքի մեր մրցանակաբաշխությունը, թերեւս Հայաստանի գլխավոր մրցանակաբաշխությունն է, որ իրականացվում է Հանրային հեռուստատեսության կողմից: Իսկ ինչ վերաբերում է պառակտմանը, ապա ոչ միայն շոու-բիզնեսում, այլ նաեւ յուրաքանչյուր աշխատանքի մեջ պառակտումներ, բնականաբար, կան, ես դա նորմալ եմ համարում: Եթե կողքդ կա մրցակից, ուզում ես ավելի լավ աշխատել: Թող լինի, մենք աշխատել ենք, աշխատում ենք եւ դեռ շատ կաշխատենք եւ կներկայացնենք գեղեցիկ աշխատանքներ:
– Իսկ ինչո՞ւ հենց Կրեմլի դահլիճում:
– Կրեմլի դահլիճը ամենապատասխանատու, ամենահեղինակավոր դահլիճն է, եւ յուրաքանչյուր հայ, եթե ուզում է շատ լավ համերգ ունենա, բնականաբար, ընտրում է լավագույն դահլիճը: Իսկ լավագույն դահլիճն այն է, որտեղ կարողանում ես իրականացնել քո բոլոր նպատակները, ցանկությունները:
– Այնուամենայնիվ, մենք ազատ, անկախ երկիր ենք, արդյո՞ք մենք մեր երկրում չպետք է անենք մրցանակաբաշխությունը: Պատկերացնո՞ւմ եք «Օսկարը» Ռուսաստանում անցկացնեն:
– Նախ մենք չունենք համապատասխան լավ պայմաններ, երկրորդ` սա մրցանակաբաշխություն է սփյուռքում: Սա ոչ թե շոու-բիզնես է, սփյուռքի մրցանակաբաշխություն է, այսինքն` եթե հիմա Մոսկվայում է արվում, չի բացառվում, որ մի տարի էլ Միացյալ Նահանգներում իրականացվի:
– Ուզում եք ասել` «Արմենիան» հենց սփյուռքի՞ մրցանակաբաշխությունն էր:
– Ոչ թե սփյուռքի մրցանակաբաշխություն է, այլ մրցանակաբաշխություն սփյուռքում: Այդպիսի մրցանակաբաշխություն ունենք մենք` ազգային մրցանակաբաշխություն Հանրային հեռուստատեսությամբ:
– Լավ, ինչո՞ւ է Կրեմլի նկատմամբ կազմակերպիչների ձգտումն այսքան մեծ, նոստալգիա՞ է, Սովետական Միությունի՞ց մնացած բան է:
– Եթե մեկ անգամ լինեիք Կրեմլի բեմում, կհասկանայիք, որ նրա հնարավորություններն այնքան լավն են, որ յուրաքանչյուրս ձգտում ենք մեր արած աշխատանքը լավ տեսքով ներկայացնել:
– Իսկ մենք արդյո՞ք ի վիճակի ենք որպես երկիր մեզ նման շռայլություններ թույլ տալ:
– Նախ թույլ տվեք ասել, որ Հայաստանի Հանրապետությունը չի թույլ տվել այդ ամենը: Դա «Արմենիա փրոդաքշընն» է կազմակերպել Մոսկվայում, եւ եթե ունենք նման հովանավորներ, ինչո՞ւ չանենք նման աշխատանք, ինչո՞ւ չգնահատենք այն, որ իսկապես մարդը տարվա ընթացքում աշխատանք է կատարել եւ արժանի է լավ մրցանակի:
– Կարծում եք` մարդիկ էին, ովքեր իրո՞ք աշխատել էին եւ արժանի էին մրցանակի, չկա՞ր սուբյեկտիվիզմ:
– Իմ կարծիքով` ոչ: Ես համամիտ եմ, որ տարվա երգչուհիներ դարձան Ինգա-Անուշ Արշակյանները, Արամեն լավ աշխատում է, գործ է անում, իսկ ինչո՞ւ չստանա լավագույն երգչի մրցանակ:
– «Տաշիր» մրցանակաբաշխության ժամանակ բնակարաններ նվիրեցին, արդյո՞ք ճիշտ էր, եւ ի՞նչ կանեիք Դուք, եթե ստանայիք:
– Եթե ի վիճակի են, թող անեն, ով է ասում, որ վատ է: Իհարկե, եթե ես լինեի կազմակերպիչը, մի քիչ ուրիշ կերպ կնայեի դրան, բայց եթե հեռուստադիտող եմ եղել մրցանակաբաշխությանը, շատ լավ է, ուրախ եմ, շնորհավորում եմ բոլոր նրանց, ովքեր մրցանակներ էին ստացել:
– Հասարակական կազմակերպությունները, մարդիկ հանդես եկան կոչով` ում պետք չէ այդ բնակարանը, թող նվիրի անօթեւաններին: Եթե Դուք ստացած լինեիք, կոչին ի՞նչ արձագանք կտայիք, թե՞ կպատասխանեինք այնպես, ինչպես Շուշան Պետրոսյանը, Նունե Եսայանը եւ Ջիվան Գասպարյանը:
– Ես բնակարանի կարիք ունեմ, չգիտեմ ինչպես կլիներ, այնուամենայնիվ, թող մտածեն այն մարդիկ, ովքեր իսկապես դրա կարիքը չունեին եւ վերցրին:
– Ստացվում է` եթե Դուք դրա կարիքը չունենայիք, կնվիրեի՞ք:
– Եթե ես լինեի նույն կարգավիճակում, բնականաբար ուղիղ եթերում շատ գեղեցիկ քայլ կանեի եւ կնվիրեի որեւէ մեկին:
– Այսպիսով, օլիգարխները ցույց տվեցին իրենց շռայլ լինելը:
– Մեր ժողովուրդն այն վիճակում չէ, որ կարողանա հեռուստատեսությամբ նստի նայի եւ տեսնի ինչ շռայլ նվերներ են տալիս: Մենք այսօր ավելի շատ խնդիրներ ունենք եւ լավ կլիներ այդ խնդիրներին ինչ-որ չափով ուշադրություն դարձնեինք:
– Ըստ Ձեզ` որո՞նք են մեր երկրի ամենակարեւոր, առաջնային խնդիրները:
– Եթե խոսենք բնակարանների մասին, այսօր բնակարանների կարիք ունեցողներ իսկապես շատ-շատ կան, հատկապես աղետի գոտում դրա կարիքը ունեցողները շատ-շատ են: Երեւի թե առաջին հերթին պետք է ուշադրություն դարձնել կարիքավորներին: Բայց այնպես չէ, որ ՀՀ-ում բնակվող որեւէ մեկը դա արեց, սա սփյուռքում բնակվող մեր մեծահարուստներից մեկը արեց եւ լիարժեք իրավունք ուներ շռայլ նվերներ անել: Իսկապես ունենք պրոբլեմներ, բայց այդ ո՞ր երկրում չկան դրանք, բոլոր երկրներում էլ կան: Հինգ տարի առաջ եւ հիմա նկատելի է, չէ՞, ինչքան տարբերություններ կան:
– Լա՞վ առումով է նկատելի:
– Ինչ-որ չափով մի քիչ լավ է:
– Արտագաղթը մեծ տեմպերով է առաջ գնում, մարդիկ աղքատանում են օր օրի:
– Ներգաղթ նույնպես կա եւ բավականին շատ կա: Ես հասկանում եմ, որ վատ է վիճակը, մարդիկ սոցիալապես անապահով են, աղետի գոտի կա, բայց չէ՞ որ շատ մարդիկ հետ են գալիս:
– Հայրենադարձություն հիշո՞ւմ եք վերջին տարիներին, Ձեր ընկերներից որեւէ մեկը վերադարձե՞լ է հայրենիք:
– ԱՄՆ-ից, Գերմանիայից, Ավստրիայից, Ֆրանսիայից ընկերներ ունեմ, որ վերադարձել են:
– Լավ, իսկ ինչո՞ւ Ռիվասը Ձեզ մոտ կար, ՙՏաշիրում՚` ոչ:
– Մեզ մոտ կար, այնտեղ չկար, այնտեղ ես էլ չկայի (ժպտում է):
– Դե տեսնո՞ւմ եք, որ շոու-բիզնեսը բեւեռացվել է:
– Չեմ կարծում, նման բան գոյություն չունի: Համենայնդեպս, եթե մենք ուզենայինք եւ զանգահարեինք Թաթային, չեմ կարծում` մերժեր: Ընտրությունը բացառապես մերն էր: Ընդամենը լավատես պետք է լինել: Եվ իմ կարծիքով, յուրաքանչյուր խոսքի մեջ պետք է լավը փնտրել, եւ միանշանակ համոզված եմ, որ կգտնեք:
