Հուլիսի 14-ին Արդարադատության նախարար Հովհաննես Մանուկյանը ազատվեց աշխատանքից, և գրեթե մեկուկես ամիս, այդ պաշտոնը թափուր է մնում: Անցած մեկուկես ամիսների ընթացքում նախարարի մի քանի թեկնածություններ են քննարկվել, և մինչև վերջերս բոլորը սպասում էին, որ այդ պաշտոնում կարող է նշանակվել ԱԺ պատգամավոր Արփինե Հովհաննիսյանը: Հովհաննիսյանը համարվում է վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի մերձավոր շրջապատի ներկայացուցիչ և նրա անմիջական հովանավորյալ:
Արդարադատության նախկին նախարար Հովհաննես Մանուկյանը ևս նախարար էր նշանակվել Աբրահամյանի քվոտայով, և այդ պատճառով միանգամայն տրամաբանական էր համարվում, որ Աբրահամյանը կարող է նախարարի պաշտոնում նշանակել իր ուզած մարդուն: Մեր տեղեկություններով, սակայն, այսօր ՀՀԿ գործադիր մարմնի նիստում կարող է հայտարարվել, որ Արդարադատության նախարար է նշանակվում նախկին փոխոստիկանապետ, Արդարադատության նախարարության քրեակատարողական վարչության պետ Արթուր Օսիկյանը:
Ի տարբերություն Արփինե Հովհաննիսյանի՝ Օսիկյանը համարվում է նախագահական նստավայրին մերձ շրջանակների ներկայացուցիչը: Նա քրեակատարողական վարչության պետ է նշանակվել նախագահական նստավայրի աջակցությամբ: Այդ պաշտոնի համար մղվող պայքարի հետ կապված՝ այսպիսի պատմություն էր շրջանառվում: Լավատեղյակ աղբյուրները պնդում են, որ քրեակատարողական պետի պաշտոնը թափուր մնալուց հետո, Արդարադատության նախարար Հովհաննես Մանուկյանը փորձել է այդ պաշտոնում նշանակել իր համադասարանցիներից մեկին, ով, ի դեպ, համակարգում բավական լավ համբավ ունի: Մանուկյանը իր դասընկերոջը տարել և ներկայացրել է վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին, ով զրույցի ավարտից հետո թմփթմփացրել է կառավարություն այցելած հյուրի ուսին և վստահեցրել, որ ինքը շուտով կնշանակվի ԱԱ քրեակատարողական վարչության պետի պաշտոնում: Սակայն մեծ է եղել նրա զարմանքը, երբ ընդամենը մի քանի օր անց տեղեկացել է, որ այդ պաշտոնում նշանակվել է փոխոստիկանապետ Արթուր Օսիկյանը: Երբ քրեակատարողական վարչության պետի պաշտոնի ձախողված հավակնորդը փորձել է պարզել, թե ինչու իր նշանակումը տեղի չունեցավ, նրան շատ պարզ բացատրել են, որ նման կադրային նշանակումները կատարվում են ոչ թե կառավարությունում, այլ նախագահական նստավայրում, և եթե ինքը ավելի ճիշտ հասցեով դիմեր, ապա կարող էր և ինքը նշանակվել այդ պաշտոնում:
Նախագահական նստավայրի և կառավարության ոչ բացահայտ, բայց խիստ զգալի հակամարտությունը ցույց է տալիս, որ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի լիազորությունները կադրային որոշումների մասով սահմանափակ են, և գնալով դրանք ավել են սահմանափակվում: Որովհետև այն հարցը, թե ով է գործադիր իշխանության իրական տերը՝ նախագահը՝ ի դեմս իր աշխատակազմի, թե՞ կառավարությունը, մնում է բաց, և դա ամենին էլ չի կարգավորվում օրենքներով կամ Սահմանադրությամբ այս կամ այն կողմին վերապահված լիազորություններով: Այստեղ ավելի շատ դեր են խաղում անձնական հատկանիշները և անձնական կշիռը:
Եթե իսկապես այսօր ՀՀԿ գործադիր մարմնի նիստում Արդարադատության նախարար նշանակվի Արթուր Օսիկյանը, ապա դա ներիշխանական համակարգում կդիտարկվի որպես վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի դիրքերի թուլացման հերթական ապացույց: Ի վերջո իշխանական համակարգը հենց այդպիսի ինդիկատորների միջոցով է որոշում այս կամ այն պաշտոնյայի ազդեցությունը, և ըստ այդ էլ որոշում է՝ իմաստ ունի տվյալ պաշտոնյայի հետ ապագայի հույսեր կապել, թե պետք է հնարավորինս դիստանցիա պահել նրանից՝ այդպիսով ապահովագրելով սեփական կարիերան և առաջխաղացման հնարավորությունը:
