Որ հայ-ռուսական բարեկամություն կոչվածի ներկայիս խայտառակ որակի գլխավոր պատասխանատուն Հայաստանի իշխանությունն է, որը վերջին տասնամյակի ընթացքում Հայաստանն ուղղակի փուլ առ թուլ, մաս առ մաս, ճյուղ առ ճյուղ Ռուսաստանին նվիրելով է զբաղված, դրա դիմաց ակնկալելով միայն մի բան` Հայաստանում իր ամբողջատիրական իշխանության հովանավորոթյուն Մոսկվայից, քննարկման ենթակա չէ: Բայց, երևի թե հարկ է քննարկման առարկա դարձնել մեկ այլ պատասխանատուի` Ռուսաստանի իշխանությանը, և գուցե նաև Ռուսաստանի հասարակությանը: Թե՛ պատմականորեն, թե՛ ներկայիս աշխարհաքաղաքական դասավորություններում Հայաստանը Ռուսաստանի համար եղել է շատ կարևոր տարածաշրջան, հիմա` պետություն: Եվ Ռուսաստանի իշխանության ու հասարակության համար պետք է որ միևնույն չլինի, թե ինչպիսին կլինեն այդ պետության հետ փոխհարաբերության որակական դրսևորումները:
Բանն այն է, որ այդ որակից է կախված փոխհարաբերության կանխատեսելիությունը, հեռանկարայնությունը, հուսալիությունը, արդյունավետությունը: Ռուսաստանին չպետք է այդ ամենը չմտահոգի: Իսկ այդ ամենի համար պետք է, որ Ռուսաստանը գործընկեր ընտրի ոչ թե Հայաստանի իշխանական լծակներին տիրացած խմբերին կամ անհատներին, այլ Հայաստանի հասարակությանը: Այսինքն, Ռուսաստանի համար պետք է կարևոր լինի Հայաստանի հասարակության, քաղաքացիների, ժողովրդի, ու հատկապես Հայաստանում աճող նոր սերնդի կարծիքն ու վերաբերմունքը իր հանդեպ: Իսկ այդ կարծիքն ու վերաբերմունքը, ինչպես օրինակ շատ վառ դրսևորվեց Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային հանդիպման շրջանակում ձևավորված աուրայով, բավական բացասական և քննադատական է: Հայաստանի հասարակությունն ու հատկապես նոր, երիտասարդ սերունդը չեն ընդունում Հայաստանի հանդեպ Ռուսաստանի ներկայիս իշխանության քաղաքականությունը, երբ գլխավոր խնդիր է դիտվում Հայաստանի իշխանությանը, իսկ դրա հետ միաժամանակ էլ Հայաստանի հասարակությունն ու Հայաստանն ընդհանրապես մինչև անհնարինության աստիճան նվաստացնելը, ներկայացնելը, թե մենք առանց Ռուսաստանի կյանք չունենք:
Դա ժամանակի ընթացքում ոչ թե հարգանք կամ ասեր, այլ ատելություն է առաջացնելու: Եվ քանի դեռ ներկայումս այդ ատելության փոխարեն ընդամենը բացասական վերաբերմունք և քննադատություն է, Ռուսաստանի իշխանությունն ու հասարակությունն էլ թերևս պետք է շահագրգռված լինեն կանխել ատելության տանող այդ գործընթացը: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ է մի պարզ բան` Հայաստանին տալ ոչ թե այն, ինչ ուզում է ի հեճուկս հասարակության կամքի ձևավորվող իշխանությունը, այլ տալ այն, ինչ ուզում է Հայաստանի հասարակությունը, ինչ ակնկալում է Հայաստանի հասարակությունը, ինչ բխում է առաջին հերթին Հայաստանի հասարակության շահից: Հակառակ դեպքում, Ռուսաստանի իշխանության ու հասարակության թվացյալ շահից բխող ներկայիս լիակատար վասալությունը մի օր ընդհատվելու է ավելի արագ, քան ձևավորվել է: Ու այդ դեպքում արդեն ռուսները ոչ մեկին մեղադրելու իրավունք չունեն, իրենցից բացի:
Այլ խնդիր է իհարկե, որ Ռուսաստանի ներկայիս իշխանություն, որն իր բնույթով պակաս ամբողջատիրական չէ, քան Հայաստանինը, այդ հեռանկարի մասին չի էլ ուզում մտածել: Ահա այդ դեպքում պատասխանատվության բաժին է առաջանում նաև Ռուսաստանի համար, քանի որ չմտածելով Հայաստանի հետ փոխհարաբերության որակական բարելավման, Հայաստանի հետ հավասարազոր, գործընկերային, հասարակական վստահության վրա հիմնված հարաբերության հաստատման մասին, Ռուսաստանի իշխանությունը ոչ միայն Հայաստանի պետական շահին է հարվածում` դա Հայաստանի իշխանության և հասարակության խնդիրը պետք է լինի, այլ նաև հարվածում է Ռուսաստանի շահին, հատկապես ներկայումս Հարավային Կովկասի գրեթե լիակատար կորստի պայմաններում: Ահա այդ մասին էլ պետք է մտածի Ռուսաստանի հասարակությունը:
