«Ներազգային ազատագրական շարժում» նախաձեռնության ղեկավար Վահան Մարտիրոսյանին և նրա կնոջը ծեծի ենթարկելու դեպքի առթիվ քրեական գործ է հարուցվել: Ինչպես հայտնի է, նա հայտարարել էր, որ Հայաստանում գազամատակարարման ոլորտում «Գազպրոմ Արմենիա» ընկերության թույլ տված մեքենայությունների մասին իր հայտարարությունների համար իրեն ու կնոջը ծեծել են Թոխմախի Մհերի մտերիմներն ու թիկնազորը: Խոսքը ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանի մասին է:
Սեդրակյանը մեկն է այն ՀՀԿ-ականներից, որոնք և որոնց մտերիմները պարբերաբար հայտնվում են սկանդալային պատմությունների մեջ՝ կապված այս կամ այն անձի հանդեպ բռնության կամ սպառնալիքի հետ: Մհեր Սեդրակյանը նույնիսկ հրապարակավ լրագրողներին էր սպառնացել ԱԺ-ում՝ դրա համար չենթարկվելով որևէ պատասխանատվության:
Վերջին շրջանում ընդհանրապես ակնհայտ է, որ Հայաստանի իշխանական օդիոզ շրջանակների ներկայացուցիչները սկսել են ավելի հաճախ դիմել բռնության ու սպառնալիքների՝ տարբեր առիթներով: Սա միայն Մհեր Սեդրակյանին չի վերաբերում:
Այս իրավիճակը ընդհանուր առմամբ վկայում է, որ համակարգը նյարդային վիճակում է: Սա էլ իր հերթին հասկանալի է. մոտենում է ընտրական փուլը, այն էլ՝ կառավարման մոդելի փոփոխությամբ հանդերձ: Ընդ որում՝ համակարգի ներկայացուցիչներից շատերի համար տեղի ունեցող պրոցեսներն անհասկանալի են, Սերժ Սարգսյանն ակնհայտորեն չի կիսվում լիարժեք տեղեկատվությամբ, միաժամանակ շարունակում է աչքի ընկնել մոտեցումների անկանխատեսելիությամբ: Եվ սրա վառ վկայությունն է Սյունիքի մարզպետ Լիսկայի հետ տեղի ունեցողը: Մի կողմից նրան տուժող են դարձնում մահափորձի գործով, մյուս կողմից՝ ձերբակալում են որդուն և հետախուզում հայտարարում հարազատների նկատմամբ:
Այս ամենը, բնականաբար, նյարդային վիճակ է ստեղծում ամբողջ համակարգում, ստեղծում տագնապի և վտանգի վիճակ, ինչն էլ անկասկած հանգեցնում է նյարդային դրսևորումների:
Միևնույն ժամանակ, խնդիրը ոչ միայն նյարդերն են, այլև «եղունգ ունես՝ գլուխդ քորի» փիլիսոփայությունը, և իշխանական համակարգում բոլորը սկսել են առաջնորդվել այն մտայնությամբ, որ եթե անձամբ իրենք իրենց դիրքերը չպահեն, դրանք ոչ ոք չի պահի: Իսկ իշխանության տարբեր բևեռներն ունեն դիրքերը պահելու մեկ տարբերակ՝ բռնություն և ուժ: Նրանք չեն տիրապետում այդ մեթոդաբանության և այլ մոտեցման: Իշխանական փիլիսոփայությամբ՝ եթե որևէ մեկն ի վիճակի չէ ուժի և բռնության, կնշանակի՝ ունի թույլի, տկարի ընկալում, և համակարգը կարող է մտածել առաջինը հենց նրանից ազատվելու մասին: Եվ որքան համակարգում մեծ են անորոշությունն ու տագնապները ներքին ու արտաքին անկանխատեսելի զարգացումների կապակցությամբ, այնքան իշխանական համակարգի տարբեր թևերի մեջ առաջանում է, այսպես ասած, ուժ ու բռնության կարողություն ցույց տալու անհրաժեշտությունը՝ յուրայիններին համոզելու համար, որ իրենք թույլ օղակ չեն, և պետք չէ մտածել իրենցից ժամանակից շուտ ազատվելու մասին:
Այս պայմաններում հարուցվող քրեական գործերը, իհարկե, ավելի են մեծացնում ներհամակարգային լարվածությունը, որովհետև ինչքան էլ բոլորը համոզված լինեն, որ այդ գործերը, անշուշտ, իրականությունն ու իրական մեղավորներին քողարկելու համար են, այնուամենայնիվ, բոլորի աչքի առաջ է այսօր Լիսկայի օրինակը, և սա, իհարկե, կամա թե ակամա վկայում է, որ իրականում հարուցված քրեական գործը կարող է ունենալ անկանխատեսելի զարգացումներ:
Լուսանկարը՝ armtimes.com-ի
