1857թ. այս օրը Ալեքսանդրապոլում (այժմ` Գյումրի) ծնվեց հայ գուսանական երգարվեստի սկզբնավորողներից մեկը՝ գուսան Շերամը (Գրիգոր Կարապետի Տալյան):
Սիրելով Գրիգորին ու նրա երգերը՝ ժողովուրդը նրան կոչում էր «ուստա Գոքոր», իսկ «մետաքսանման» իր երգերի համար բանաստեղծ Հ. Հովհաննիսյանը նրան անվանում էր աշուղ Շերամ։
Շերամը 10 տարեկանում զրկվել է հորից, եղել է ատաղձագործի, մանրավաճառի, այնուհետև՝ հյուսնի աշակերտ, պատրաստել իր առաջին սազը, թառը և ինքնուրույն նվագել սովորել։ 12-13 տարեկանից երգեր է հորինել։ Հայտնի քյամանչահար Չունգուր Հագոյի եռյակի կազմում շրջագայել է մի շարք հայաբնակ վայրերում: Շերամը ունեցել է նաև իր խումբը։
1905թ. նա իր խմբով այցելել է Էջմիածին։ Այստեղ նրան լսել է Կոմիտասը և նոտագրել նրա «Ալ ու ալվան ես հագել» երգը։ 1915-1935թթ. Շերամը ապրել է Թիֆլիսում, 1935-ին տեղափոխվել Երևան։
Որպես ստեղծագործող ձևավորվել է ժամանակի հայկական աշուղական երգարվեստի վերելք ապրող միջավարում, որի հարուստ ավանդույթներն ընկալելով, հրաժարվել է բանաստեղծական բարդ ձևերից ու չափերից, նախընտրելով պարզն ու թեթևը՝ ինչը մոտիկ է բուն ժողովրդական մտածելակերպին ու տաղաչափությանը։
Որպես երգահան առավել համարձակորեն, քան իր նախորդներն ու ժամանակակիցները, դիմել է հայկական բուն ժողովրդական երգարվեստի ակունքներին՝ զարգացնելով քնարական եղանակավոր երգայնությունը, եղանակների գունեղությունն ու հուզականությունը։ Շերամի երգերի մեղեդիները նոտագրված և հրատարակված են։
Շերամի առաջին՝ «Պարտեզում վարդեր բացված» երգը լույս է տեսել 1900թ. Ա. Մխիթարյանցի կազմած և խմբագրած «Տաղեր ու խաղեր» ժողովածուում։ 1902-ին տպագրվել է «Երգիչ Գրիգոր Թալյանի քնարը»։
1905թ. հրատարակված «Գանգատի շանթեր» գրքույկն ամփոփում է նրա հայրենասիրական և ազգային երգերը։ 1915–ին լույս է տեսել նրա «Անզուսպ արշավ» ժողովածուն, որտեղ տպագրված են «Անեծք Վիլհելմին», «Անդրանիկի կոչը», «Լինենք եղբայրներ» երգերը։
1915-1935թթ. շրջանի լավագույն գործերից են՝ «Սարեր կաղաչեմ», «Նա մի նազ ունի», «Քեզանից մաս չունիմ», «Էլի երկինս ամպել է», «Սիրուններ», «Շորորա», «Դու իմ մուսան ես», «Աննման փերի», «Թառը դոշիս» երգերը։
Մահացել է 1938թ. մարտի 7-ին Երևանում:
