Վերաքննիչ քրեական դատարանում ավարտվեց Վահե Դերձյանի գործով բերված վերաքննիչ բողոքի քննությունը:
Սյունիքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանը Համլետ Դավթյանի նախագահությամբ Վահե Դերձյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի քանի հոդվածներով:
Ըստ դատավճռի՝ ժամկետային զինծառայող, ավագ հրաձիգ, շարքային Դերձյանը 2011 թվականի հուլիսի 8-ից 10-ը հերթապահության է եղել մարտական դիրքում: Խախտելով զինծառայողների փոխհարաբերությունների կանոնագրքային կանոնները՝ իրենց միջև ստորադասության հարաբերությունների բացակայության պայմաններում, դիրքում քնելու պատճառով վիճաբանության մեջ է մտել իր նման շարքային Ալիկ Աբրահամյանի հետ, բռնություն գործադրել և հարվածել նրան:
2011 թվականի հուլիսի 22-ից 29-ը Դերձյանը դարձյալ գտնվել է մարտական հերթապահության մեջ:
Հուլիսի 24-ին, ժամը 1-ի սահմաններում զինվորական գետնատնակում հանգստացող զինվորների վրա ջուր շփելու պատճառով Վահե Դերձյանը դիտողություն է ստացել իր նկատմամբ պետ հանդիսացող կրտսեր սերժանտ Էդգար Գուլանյանի կողմից, չի հանդուրժել այդ դիտողությունը և բռնություն գործադրելով՝ ապտակներ է հասցրել Գուլանյանին:
Շարքային Դերձյանի նման վարքագիծը՝ իր նման շարքայինին ու իր նկատմամբ պետ հանդիսացող կրտսեր սերժանտին ապտակներ հասցնելը, բռնություն գործադրելը պետք է որ հրամանատարության ուշադրությունը գրավեին, առիթ դառնային Դերձյանին կարգի հրավիրելու, զինվորների փոխհարաբերությունների կանոնագրքային պարտադիր կանոնները և դրանք խախտելու դեպքում սահմանված պատասխանատվությունը նրան մեկ անգամ ևս հիշեցնելու, նրա նկատմամբ սթափեցնող, կարգապահական միջոցներ ձեռնարկելու համար: Միգուցե այդ դեպքում շարքային Դերձյանը ավելի պատասխանատու վերաբերվեր ծառայությանը, իրեն ամրակցված զենքին, չկատարեր առավել ծանր հանցանք ու իր նման շարքային զինծառայողին չզրկեր կյանքից: Բայց Դերձյանը աջուձախ ապտակներ «բաժանելուց» հետո, անպատժելիության և առավելության երևութական պատկերացմամբ հուլիսի 26-ին, ժամը 1-ն անց 40-ի սահմաններում դիրքի ճաշարանում հերթափոխից ուշանալու համար հայհոյել է շարքային Ալիկ Աբրահամյանին, հարվածներ հասցրել նրան: Աբրահամյանը վրդովվել, դուրս է եկել ճաշարանից:
Մոտ տասը րոպե անց, արդեն գտնվելով գետնատնակի հարթակին ու դիմացի հողաթմբի հետևում մարդկային կերպարանք նկատելով՝ Դերձյանը լիցքավորել է իրեն ամրակցված ինքնաձիգը, բարձրացել հողաթմբի վրա, ձեռքի լապտերով լուսավորել դիմացի հողաթումբը և մենահատ կրակոց է արձակել մոտեցող կերպարանքի ուղղությամբ: Անմիջապես լսվել է Ալիկ Աբրահամյանի ձայնը. «Վահե, մի կրակի, ես եմ»:
Դերձյանի կողքին գտնվող կրտսեր սերժանտ Գուլանյանը զգուշացրել է. «Վահե, մի կրակի»:
Բայց, ըստ դատավճռի՝ շարքային Աբրահամյանին սպանելու դիտավորությամբ Վահե Դերձյանը հայհոյանքներ է տվել Աբրահամյանի հասցեին, ասել՝ գնա մեռի, շուրջ երկու մետր հեռավորությունից կրակոցներ է արձակել ու տեղում սպանել Ալիկ Աբրահամյանին:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում Վահե Դերձյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի, ցուցմունք է տվել, որ դեպքի պահին կարծել է, թե հակառակորդ է մոտենում իրենց դիրքին, դրա համար էլ կրակել է:
Չի լսել Ալիկի ձայնը և Գուլանյանի նախազգուշացումը:
Իր ձեռքին «ֆանարիկ» է եղել, բայց ինքը չի տեսել, որ դիմացը համածառայող Աբրահամյանն է կանգնած:
Դեպքի պահին Աբրահամյանի հեռախոսի քարտը եղել է իր մոտ, ինքը զանգել է ծնողներին, իսկ դեպքից հետո քարտը տվել է զինվորներից մեկին:
Նախկինում դիրքում քնելու պատճառով վիճաբանել է Ալիկի հետ, նա իրեն հայհոյել է, ինքն էլ ապտակել է նրան, որից հետո հաշտվել են, եղել են նորմալ հարաբերությունների մեջ: Նրան սպանելու, նրա մահը ցանկանալու պատճառ ինքը չի ունեցել:
Գետնատնակում քնած զինվորների վրա ջուր է շփել, որ արթնացնի, այդ պատճառով վիճաբանել է կրտսեր սերժանտ Գուլանյանի հետ, երկու հատ էլ ապտակ հասցրել նրան, բայց իրենք խոսել են, ու ամեն բան հարթվել է:
Ըստ Ալիկ Աբրահամյանի հոր ցուցմունքի՝ ինքը լսել է, որ Դերձյանը Ալիկի վրա կրակել է «սիմ» քարտի պատճառով. որդին հայհոյել է իր քարտը վերցնողի հասցեին, բայց քանի որ քարտը Դերձյանն էր վերցրել, վիրավորվել էր ու վրեժխնդիր եղել:
ՊԲ-ի, ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ աշխատանքային խմբի կողմից կատարված ծառայողական քննության նյութերի համաձայն՝ շարքային Աբրահամյանը հրազենային գնդակային մահացու վիրավորումը ստացել է շարքային Դերձյանի կողմից արձակված կրակոցներից, որը, ըստ նախնական տվյալների, հետևանք է մարտական հերթապահության կրման կանոնների կոպիտ խախտումների, միջանձնային ոչ կանոնադրական փոխհարաբերությունների, մարտական դիրքերի ավագների կողմից թույլ վերահսկողության: Հանձնաժողովը կարծիք է հայտնել, թե հնարավոր չէ, որ մեկ-երկու մետրից շարքային Դերձյանը ճանաչած չլիներ իր համածառայողին, որը եղել էր առանց սաղավարտի:
Դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությամբ՝ Դերձյանի մոտ առկա է բնավորության շեշտվածություն:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչել Վահե Դերձյանին և վերջին հաշվով դատապարտել 17 տարի ազատազրկման: Պատժի սկիզբը՝ 2011 թվականի հուլիսի 30-ից: Տուժողի իրավահաջորդի ներկայացրած քաղհայցի պահանջը բավարարվել է 1 միլիոն 500 հազար դրամի չափով:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել Վահե Դերձյանի շահերի պաշտպանը: Նա խնդրել է դիտավորյալ սպանության մասով իր պաշտպանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ նրա արարքում հանցակազմ չլինելու պատճառով: Զինծառայողների փոխհարաբերությունների կանոնագրքային կանոնների խախտման համար էլ նշանակել օրենքով նախատեսված մեղմ պատիժ: Տուժողի իրավահաջորդի կողմից ներկայացված քաղհայցը մերժել՝ անհիմն լինելու պատճառով:
Վերաքննիչ քրեական դատարանում Վահե Դերձյանը պնդեց, որ Ալիկ Աբրահամյանին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, մտածել է, թե հակառակորդ է մոտենում դիրքերին: Ալիկի ձայնը չի լսել, նրան չի ճանաչել, կրտսեր սերժանտ Գուլանյանի նախազգուշացումը ևս իրեն լսելի չի եղել:
Վերաքննիչ դատարանը բողոքը քննեց վճռաբեկության կարգով և այսօր հրապարակված որոշումով մերժեց այդ բողոքը, իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը՝ 17 տարի ազատազրկումով, թողեց անփոփոխ:
