Որքան մոտենում է Ռիգայում Եվրամիության Արևելյան գործընկերության գագաթնաժողովը, այնքան Հայաստանում ավելի են ինտենսիվանում հարցադրումները, թե ինչ ակնկալիք կարող է ունենալ Հայաստանն այդ գագաթնաժողովից Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների նորոգման առումով: Մի բանում կարծեք թե Հայաստանում այլևս ավելորդ են քննարկումները՝ որ Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերություններն ունեն լուրջ վերանորոգման կարիք:
Սակայն, այս տեսանկյունից Ռիգայի գագաթնաժողովին ընդառաջ, որը տեղի է ունենալու մայիսի 21-22-ին, մի ցուցիչն իսկ կարծեք թե բավարար է այս գագաթնաժողովի և ընդհանրապես, Հայաստան Եվրամիություն հարաբերությունների հարցում որոշակի եզրահանգումների գալու համար՝ Հայաստան-ԵՄ հարաբերությունների ակնկալիքների մասով: Առ այսօր Հայաստանը, ըստ էության չի հայտարարել, թե պաշտոնապես ինչ մակարդակով է մասնակցելու գագաթնաժողովին, Սերժ Սարգսյանը մեկնելու է, թե ոչ: Ըստ որում, արդեն իսկ այն, որ գագաթնաժողովի մեկնարկից երկու-երեք օր առաջ դեռևս այդ հանգամանքը հայտնի չի եղել, ինքնին բավարար է եզրակացնելու, որ Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունները, մեղմ ասած` ոչ այնքան գունեղ հեռանկարներ են պարունակում այս պահի դրությամբ:
Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի իշխանությունները, փաստորեն չեն կարողացել իրենց թույլ տալ մի քանի օր առաջ հստակեցնել՝ չենք խոսում մի քանի շաբաթ առաջվա մասին, թե ինչ մակարդակով է Երևանը ներկայանալու Ռիգայի գագաթնաժողովին: Սա կարող է ունենալ տարբեր բացատրություններ, սակայն բոլոր դեպքերում էլ ակնհայտ է, որ Երևանը նախապես չի հայտարարել իր մասնակցության մասին, որովհետև ինքն էլ չգիտե, թե վերջին պահին ինչ կարող է լինել և ինչ ազդեցության տակ կարող է կայացվել մասնակցության մակարդակի վերաբերյալ որոշումը: Եվ սա վերաբերում է ընդամենը գագաթնաժողովին Հայաստանի մասնակցության մակարդակին:
Եվ այս ֆոնին պատկերացնել կարելի է, թե ինչ վիճակ է Հայաստանի ու Եվրամիության հարաբերությունների բովանդակային կողմին վերաբերող արդեն ավելի լուրջ, հեռանկարային, ռազմավարական, ինստիտուցիոնալ, իրավական-օրենսդրական հանգամանքների վերաբերյալ որոշումների պարագայում: Եթե Հայաստանը չի կարող իրեն թույլ տալ օպերատիվորեն և հստակ որոշել, մի քանի շաբաթ առաջ սահմանել Ռիգա մեկնող պատվիրակության մակարդակը, ապա ինչ խոսք կարող է լինել առավել երկարաժամկետ և ծավալուն խնդիրներում որոշումներ կայացնելու մասին: Գուցե դժվար է Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների դիապազոնի գնահատումն իրականացնել այդօրինակ, առաջին հայացքից արարողակարգային մանրուք թվացող խնդիրներից, բայց սա հենց այն դեպքն է, երբ, ինչպես բրիտանացիները կասեին՝ «սատանան մանրուքների մեջ է»:
Սա բոլորովին չի բացառում, որ Ռիգայում կարող են ստորագրվել Հայաստան-Եվրամիության հարաբերություններին վերաբերող փաստաթղթեր, որոնցում կարող են լինել նույնիսկ բավական խոստումնալից ձևակերպումներ: Ողջ խնդիրն այն է սակայն, որ սեպտեմբերի 3-ը և դրան հաջորդած մեկուկես տարին միանգամայն հստակ և միանշանակ կերպով ցույց տվեց, որ Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների առանցքային զարգացումների դաշտը Երևան-Բրյուսել փաստաթղթային տիրույթը չէ: Առանցքային դաշտն այն է, թե Հայաստանում հասարակական տրամադրությունների, պոտենցիալի և քաղաքական սուբյեկտների առումով Եվրամիության հետ հարաբերությունների ինչ բազա գոյություն ունի: Ավելի շուտ, պարզվել է, որ այդպիսի բազա գոյություն չունի: Հետևաբար, Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների հեռանկարը նախ պետք է ձևավորվի Երևանում, որպեսզի հետո դրա զարգացման հետ կապված ակնկալիքներ լինեն եվրոպական որևէ քաղաքում:
